การทำงานและความรับผิดชอบ : หน้า 77/176

๓๕. อย่าเป็นผู้มีความประมาท อย่าไว้ตัวว่าเข้าที่ไหนก็ได้ อยู่ที่ไหนก็ได้นั้นเลย แต่คำที่ว่า เข้าที่ไหนก็ได้นั้นจริงอยู่บ้าง เพราะเหตุใด ก็เพราะที่ว่าคนมี ความสามารถแห่งการงานได้ดีมีน้อย ไม่รู้พอทันกับความเจริญแห่ง สมัย เมื่อมีอย่างไร ท่านก็ใช้ขัดงานไปพลางก่อน เมื่อมีที่ดีกว่ามาอีก ท่านก็ถ่ายถอนเปลี่ยนแปลงไป ใช่ท่านจะไม่รู้เท่าแห่งกาละเทศะเมื่อไร ท่านเป็นนาย ท่านต้องรู้ได้ดี ๆ ว่า ใครมีความสามารถอย่างไร ความประพฤติชั่วอย่างไร มีเสียหายมาแล้วอย่างไร ท่านย่อมจะ รู้สึก และบางทีท่านรับคนที่มีมลทินมัวหมองไว้บ้าง ก็บางทีท่าน เห็นจะว่าเป็นแต่การเล็กน้อย ซึ่งไม่ปรากฏเปิดเผย ฤาอย่างไม่ถึง อทินนาทาน ซึ่งเป็นการควรจะรังเกียจ แต่ถึงกระนั้นก็ดี เมื่อท่านได้ พบหน้าเข้าครั้งใดแล้ว ก็อาจนึกถึงการที่มีมลทินได้เสมอ ๆ คงจะ ไม่เผลอไว้วางใจได้เป็นอันดี เพราะฉะนี้ พี่ทิดเอ๋ย อย่าถือว่าทำชั่วแล้วเป็นแล้วไป ฤานาน ไปก็ละลายหายมลทินเองนั้นเลย ให้เพื่อนฝูงคิดเสียว่าทำดีก็คงได้รับ ผลของความดีไม่เวทีช้า ทำชั่วก็คงต้องรับผลของชั่วไม่เร็วก็ช้า เหมือนกันเสียอย่างนี้เถิด ที่จะตรงกันข้าม เป็นขาว ทําได้ชั่ว ทํา ชั่วได้ดีไม่มีเสียเลย ฤๅถ้าจะมีจะเป็นบ้าง กันก็แปลไม่ออกว่าจะเป็น ด้วยอะไร ถึงจะพยายามลองแปลดูก็คงไม่เพราะ อย่าแปลเสียเลย ดีกว่า เพราะไม่ควรจะถือมาเป็นหนทางปฏิบัติ จุดมุ่งหมายข้อนี้ได้เตือนเราว่า บางครั้งที่เราทำงานบกพร่อง ขาดความรับผิดชอบต่องาน หรือบางครั้งถึงกับทําความชั่ว ก็ไม่เห็นเจ้านายว่ากล่าวแต่อย่างใด อย่าได้คิดว่าเจ้านายเขาไม่รู้ หรือจับผิดเราไม่ได้ แต่ที่เขาไม่เอาเรื่องเรา เพราะเขายังหาคนที่ดีมาชดเชยแทนเราไม่ได้ เขาจึง จำเป็นต้องกัดฟันทนใช้เราไป วันใดวันหนึ่งเขาได้คนดีกว่าเรา วันนั้นเขาก็ไม่ต้องการเราอีกต่อไป เพราะฉะนั้น อย่าได้ประมาทหลงตัวเอง ใครที่ทําความผิดไว้ ไม่ว่ากับผู้บังคับบัญชาหรือครูอาจารย์ ก็ดี ทำให้ท่านต้องหวานอมขมกลืนทนใช้เราไป เพราะยังหาใครมาแทนไม่ได้ ก็ขอให้เลิกเสีย กลับมาแก้ไขตัวเอง มิฉะนั้นวันใดท่านได้พบคนที่ดีกว่าเรา ท่านก็ไม่ต้องการเราอีกต่อไป แต่ถ้าหากว่า เราผิดพลาดแล้วรู้จักปรับปรุงแก้ไขจนกระทั่งดีขึ้นมา ต่อไปภายหน้า แม้ท่านจะไปพบคนที่ดีเท่าเรา หรือดีกว่า ท่านก็คงต้องยึดเราไว้ เพราะตอนนี้เราเป็นคนดีดังที่ท่านต้องการแล้ว สิงหาคม ๒๕๕๘ อยู่ในบุญ ๒๕