การนั่งสมาธิและการสื่อสารกับผู้ล่วงลับ : หน้า 106/176

D MC ช่องนี้มีคำตอบ ๓. จีวรแก้วกับป้าเข่ง ๘. ดอกบัวบูชาเจดีย์ ๙. ดอกไม้หอมในโบสถ์ และดอกไม้ ในสภาธรรมกายสากล เรื่องของลูกสาวและสามี หลังจากจัดงานศพและทําบุญ ๗ วัน แล้ว ลูกก็อยากรู้ว่า แม่ตายแล้วไปไหน จึงให้ ลูกสาวของลูกชื่อน้องนุ้ย ซึ่งขณะนั้นอายุ 6 ขวบ นั่งสมาธิดูว่า ยายตายแล้วไปอยู่ที่ไหน เพราะ ลูกเคยฟังมาว่า ถ้าใครนั่งสมาธิเห็นองค์พระ จะไปนรกก็ได้ สวรรค์ก็ได้ (ลูกพาน้องนุ้ยเข้าวัด ตั้งแต่ ๕ ขวบ เวลานั่งสมาธิด้วยกัน น้องนุ้ยจะ บอกว่า คุณแม่ ๆ ลูกนั่งแป๊บเดียว ดวงแก้วก็ มาแล้ว พออีกแป๊บองค์พระก็มา ฟังแล้วทำไม ง่ายจัง แม่นั่งตั้งนานดวงแก้วกับองค์พระไม่มา หาแม่เลย) ปรากฏว่า น้องนุ้ยหายไปพักใหญ่ ๆ กลับมาด้วยน่าเสียงที่ตื่นเต้นว่า "คุณแม่ ๆ ลูก ไปพบคุณยายของลูกแล้ว คุณยายเป็นสาวสวย คุณยายไม่แก่เลย" ลูกถามว่า "แล้วลูกรู้ได้ยังไงว่าเป็น คุณยายของลูก" น้องปุ๋ย “ลูกรู้คุณแม่ ลูกรู้ แล้วคุณยาย ก็จำลูกได้ด้วย” "ลูกทำยังไงจึงไปพบคุณยาย “ลูกนั่งสมาธิพอเห็นองค์พระ ก็บอก องค์พระว่า ช่วยพาไปสวรรค์ที พอขึ้นไปบน สวรรค์พบนางฟ้า ๒ คน ลูกก็บอกนางฟ้าว่าจะ มาหาคุณยายอ๋อ นางฟ้าบอกว่าที่นี่ไม่มีคุณยาย ลูกก็บอกว่าหาคนที่ชื่ออ๋อเฉย ๆ ก็ได้ นางฟ้า ๑๐๐ อยู่ในบุญ สิงหาคม ๒๕๕๘ ก็พาลูกไปหาคุณยาย คุณยายเป็นสาวสวย ไม่แก่ คุณยายนั่งสมาธิอยู่ ลูกถามอีกว่า "แล้วบ้านที่คุณยาย อยู่เหมือนที่เราเผากระดาษไปให้ไหม (คนจีน มักเผากระดาษที่ทำเป็นบ้าน รถ สมบัติ ฯลฯ ให้ผู้ตาย) น้องนุ้ย “ไม่เหมือน บ้านคุณยายคล้าย วัด” "แล้วคุณยายทําอะไรอยู่” “นั่งสมาธิอยู่” “คุณยายใส่สร้อยหรือเปล่า” น้องนุ้ยตอบว่า “จะต้องใส่ทำไมล่ะ เสื้อผ้าที่คุณยายใส่เหมือนเพชรเลย” เหตุการณ์ครั้งนั้นลูกงงมาก เพราะปกติ แม่ของลูกนั่งสมาธิไม่เป็น สวดมนต์เป็นอย่าง เดียว พอตายแล้วทําไมนั่งสมาธิเป็น เคยฟังมาว่า ชาวสวรรค์มีเครื่องประดับ แต่ทําไมแม่ไม่มี เครื่องประดับ น้องนุ้ยยังบอกอีกว่า นั่งสมาธิทีไร คุณยายมาหาทุกครัง สามีของลูกมาวัดด้วย แต่ชอบอยู่ รอบ ๆ วัด สมัยที่ประกอบพิธีกรรมบริเวณสภา ธรรมกายหลังคาจาก เขาจะไปจอดรถคอยอยู่ ข้าง ๆ โบสถ์ พอได้เวลา ๕ โมงเย็น ก็มารับ ลูกกลับบ้าน ตอนนี้พิธีกรรมย้ายมาที่สภาหลังใหญ่ เขาก็ไปจอดรถรออยู่แนวไผ่หน้าชมรมพุทธฯ ทําไมจึงเป็นเช่นนั้น เมื่อไรจะเข้าวัดเต็มตัว สักทีคะ ลูกและลูกสาวลูกชายจะต้องทำหรือ พูดอย่างไรให้เขายอมมานั่งในสภาฯ (ชวนคน อื่นง่ายกว่าชวนคนในบ้าน)