บทส่งท้ายและสรุปจรรยาทั้ง ๓๕ ข้อ : หน้า 78/176

บทส่งท้าย จรรยาทั้ง ๓๕ ข้อ ก็จบลงแต่เพียงเท่านี้ เป็นหลักโดยสังเขปในการฝึกคนเพื่อให้ได้คนรู้ใจ ฝึกตัวเองให้เป็นคนที่รู้ใจเจ้านาย รวมทั้งฝึกตัวเองเพื่อจะเป็นเจ้านายในภายหน้า ซึ่งที่จริงแล้วยังมี รายละเอียดในเรื่องอื่นอีก ต้นเค้าเดิมจรรยาบ่าวทั้ง ๓๕ ข้อ เป็นเรื่องที่เขียนขึ้นเมื่อ ร.ศ. ๑๓๑ ท่านผู้เขียนจบลงด้วยโคลงสี่สุภาพและร่ายซึ่งมีความหมายดังนี้ว่า เป็นคนควรจักรู้ เป็นยิ่งยอดวิทยา แต่การที่จักพา มีเลศหลายหลากแม้ รักษา ตัวพ่อ เยียมแท้ ตนรอด นี้ฤๅ สรุปได้คติสาม (ร่าย) จักขยายความตามอรรถ เรื่องปฏิบัติทางชอบ กอบกิจ เพื่อพาตน ลุลาภผลยศศักดิ์ เป็นเอกอรรคอุดม ทางปฐมคือสุจริต พร้อมกายจิต วจีทวาร มีประมาณสิบบท จงจำจดข้อความ กายกรรมสามสิ่งข้าง หนึ่งเว้นล้างชีวิต สัตว์ทุกชนิดทุกพรรค์ การ โจรกรรมที่สอง ห้ามโลภของลักทรัพย์ ทุกสิ่งสรรพสารพรรณ กามฉันท์ครบสาม ห้ามล่วงลามประเวณี กรรมส่วนวงสี่ประการ ห้ามคำพาลผรุสวาท ปรามาศหยาบคาย อีกอุบายลวงพ่อ ส่อให้เกิด กาลี แตกสามัคคีญาติมิตร์ กับคำประดิษฐ์เสกสรร ให้ขบขันเฮฮา โดยวาจาตลกคนอง และคำปองกล่าวเท็จ ศิริเสร็จสี่ประการ ส่วน มโนทวารมีสาม หนึ่งห้ามความเพ่งเล็ง เก๋งให้สัตว์พินาศ โดยขาด จิตรเมตตา โทปทาคือความ ผูกเวรตามล้างผลาญ ให้สัตว์พานทุกข์ ภัย โดยน้ำใจพยาบาท ที่สามพลาดความคิด กลับเห็นผิดเป็นชอบ แผกระบอบแบบบท พุทธพจน์ทรงภาสิต เป็นทิฏฐิมิจฉา ครบอัตรา กรรมบถ กุศลทศประการ ทางทุติย์สาส์นศาสดา ตรัสโฆษนาความ สัตย์ ว่าเป็นสวัสดิ์ล้ำเลิศ ประเสริฐยิ่งโลกย วาจาใดอันกล่าวความ เป็นจริงตามเหตุรหัส เป็นคำสัตย์มั่นคง จะยืนยงยิ่งฟ้า ยิ่งหล้า ยิ่งปกพี่ มิรู้มีกลับกลาย ทางตติย์ยังขยายกตัญญู เป็นเครื่องชูช่วย ตน โดยยุบลแบ่งปัน มีสามมรรคาคง หนึ่งจำนงจิตรภักดิ์ จงรักษ์ ชนร่วมชาติ ใครพลั้งพลาดช่วยผดุง เร่งบำรุงความสามัคคี อย่าให้ ๗๖ อยู่ในบุญ สิงหาคม ๒๕๕๘