ความกตัญญูและการปฏิบัติ : หน้า 79/176

สุข มีฉันทา ผูกเวราอาฆาฎ นี่เป็นบาทบทปฐม สองอุดมจิตร์แล้ว เว้น สอดแคล้วกินแหนง หมดความระแวงสงสัย ในพระไตรสรณคม ซึ่งบรมศาสดา โปรดกรุณาสั่งสอน ให้สัตว์จรเจริญมรรค สมควรจัก กระตัญญู เชิดชูและอุปถัมภ์ แนะนำผดุง ช่วยบำรุงศีลทาน อายุกาล แห่งสาสนา จึงจะถาวรดำรง ยืนยงชั่วกาลนาน ที่สามการรู้สึก ราก ถึงผู้มีพระคุณ ซึ่งการุณกอบเกื้อ โดยความเชื้ออุปการอาตม์ มีปีตมาเป็นอาทิ ประยูรญาติวงษา อันเสนหาอีกมิตรสหาย ทวยเทพนิกายทั่วสากล ตามยุบลแบบฉบับ อีกควรนับกระตัญญู ต่อพระครูอุปัชฌาจารย์ ขัติยมหาศาลและมูลนาย ควรถวายความ นอบน้อม พร้อมทั้งกายวาจาจิตร์ โดยสุจริตตลอดกาล ความสำราญ เจริญศรี จะเกิดมีแก่ตน โพยภัยผลความพิบัติ จะขจัดจากอาตม์ โดย อำนาจสัตย์สุจริต บริสุทธิ์จิตรกายวาจา อีกเดชาแห่งกระตัญญู จะเชิดชูชื่อเสียง สนั่นเพียงฟ้าคนอง เอนกชนปองสมัคสมาน ไมตรี การเจริญผล เป็นมงคลชั่วฟ้า ตลอดโลกจักอ้า โอษฐ์ซ้องสรรเสริญ พ่อเอย สรุป ท่านผู้เขียนสรุปไว้ในโคลงสี่สุภาพและร่ายว่า หนทางปฏิบัติที่จะให้ได้ลาภ ยศ สรรเสริญ ต้องมีคติ ข้อดังนี้ คือ ๓ ๑. ต้องมีกุศลกรรมบถ ๑๐ ประการ อันประกอบด้วยความบริสุทธิ์กาย วาจา ใจ ๒. ต้องเป็นคนมีความซื่อสัตย์ ๓. ต้องเป็นคนมีความกตัญญูกตเวที คติข้อที่ ๑ กุศลกรรมบถ ๑๐ ประการ กายกรรม ๓ คือ ความบริสุทธิ์ทางกาย ๓ ประการ ได้แก่ Q). เว้นจากการฆ่าสัตว์ทุกชนิด ๒. เว้นจากการลักทรัพย์ ๓. เว้นจากการประพฤติผิดทางกาม วจีกรรม ๔ คือ ความบริสุทธิ์ทางวาจา ๔ ประการ ได้แก่ ๑. เว้นพูดคำหยาบ ๒. เว้นพูดปด สิงหาคม ๒๕๕๘ อยู่ในบุญ ๗๗