การบวชและการภาวนา : หน้า 99/176

66 พอภาวนาและเดินไปได้สักพักก็เกิดความปลื้มขึ้นมาอย่างมหาศาล มี ความปลื้มไม่หยุดเลย ลืมนึกถึงความเหนื่อยล้าต่าง ๆ ไปเลย พอใกล้จะจำวัด จึงเพิ่งจะมารู้ตัวว่า ตัวเองเจ็บเท้า ผลการปฏิบัติธรรมของเราจะดีขึ้นหรือ เปล่าอันนั้นไม่แน่ใจ แต่ที่เราทราบอย่างเด่นชัดก็คือ เราสามารถตรึกธรรมะ เป็น ตอนแรกก็ไม่เข้าใจว่าตรึกธรรมะคืออะไร นึกอย่างไร ลืมตาก็เห็นภาพ แล้วจะไปเห็นกลางท้องได้อย่างไร แต่ทีนี้พอเราได้ “สัมมาอะระหัง” ภาวนา ไปด้วย นับไปด้วย หลุดบ้างไม่หลุดบ้าง พอมารู้ตัวอีกทีสามารถมองไป ข้างหน้าโดยนักองค์พระไว้ที่กลางท้องได้อย่างน่าอัศจรรย์ ซึ่งก็แปลก เหมือนเราสามารถนึกถึงสิ่งสองสิ่งที่อยู่ไม่ติดกันได้ แล้วก็นึกถึงในท้องได้ อยากจะขอบคุณสาธุชนที่ชวนมาบวช อาตมาไม่เคยคิดเลยว่าการบวช จะเป็นอะไรที่มีค่าขนาดนี้ วิธีที่ดึงใจให้กลับมาตั้งที่ศูนย์กลางกาย ได้ง่ายที่สุด คือ 99 การภาวนา “สัมมาอะระหัง” กว่าใครผู้หนึ่งผู้ใดจะได้บวชไม่ใช่เรื่องง่าย ต้องเป็นบุคคลที่มีบุญมาก และเมื่อบวชแล้ว หากตั้งใจประพฤติปฏิบัติ ก็จะยิ่งเพิ่มเติมบุญบารมีให้มากขึ้นเป็นทวีคูณ เป็นการบ่มบุญบารมี ให้แก่รอบได้อย่างรวดเร็วที่สุด อีกทั้งถ้าบวชแล้วหมั่นเจริญสมาธิภาวนาประคองสติสัมปชัญญะ ให้ตั้งมั่นที่ศูนย์กลางกายฐานที่ ๗ ตลอดเวลา โดยการภาวนา “สัมมาอะระหัง” ทุกลมหายใจเข้าออก จะยิ่งเป็นตัวช่วยส่งเสริมให้เราเข้าถึงความเป็นพระแท้ คือ พระธรรมกายภายในได้อย่างไม่ยากเย็น และเมื่อได้เห็นแล้ว เราจะยิ่งซาบซึ้งในคุณแห่งพระพุทธศาสนา คุณแห่งพระรัตนตรัย และมั่นใจ ในทุกวันเวลาแห่งการดำรงสมณเพศว่า นี้แหละคือทางเลือกที่ใช่ ที่นำไปสู่จุดหมายปลายทางที่ชอบ คือ ที่สุดแห่งธรรมได้อย่างมั่นคง - ๙๔ อยู่ในบุญ สิงหาคม ๒๕๕๘