วารสารอยู่ในบุญ : หน้า 174/176

ที่ปรึกษา พระวิเทศภาวนาจารย์ วิ. (สมบุญ สมมาปุญโญ) พระครูวิเทศสุธรรมญาณ (สุธรรม สุธมฺโม) พระมหาดร.สมชาย ฐานวุฑโฒ พระครูสมุห์วิษณุ ปญฺญาทีโป พระครูธรรมธรอารักษ์ ญาณารักโข พระครูใบฎีกาอำนวยศักดิ์ มุนิสกฺโก บรรณาธิการบริหาร พระสมบัติ รกฺขิตจิตโต ผู้ช่วยบรรณาธิการ ระพีพรรณ ใจภักดี, กนกพร เทศนา กองบรรณาธิการ พระมหาเสถียร สุวณฺณจิโต, พระดร.สมศักดิ์ จนฺทสีโล พระมหาดร.สมบัติ อินฺทปญฺโญ, พระตรีเทพ ชินจุกุโร, พระศิริพงษ์ สิริวํโส, พระสนิทวงศ์ วุฑฒิโส, พระมหาธีระ นาถธมฺโม, พระมหาจตุรงค์ จตฺตมโล, พระวิฑูรย์ อุชุจาโร, พระสุรศักดิ์ ปภสฺสโร, พระมหาวิริยะ ธมฺมสารี, พระมหาอรรถพล กุลสิทฺโธ, พระปลัดบริบูรณ์ ธมฺมวิชโช ผศ.สุภาศิริ พะหูชนม์, วันชัย ภัทรโกมล, วินิช พันธุ์วิริยรัตน์, น้ำผึ้ง พุ่มมาลี, รัดเกล้า ลิ่วเฉลิมวงศ์, อมรรัตน์ สมาธิทรัพย์ดี สุธิดา จินดากิจนุกูล, อภิรดี ตันติวาณิชยสุข, วรวรรณ ถนอมพงษ์, กำพล แก้วประเสริฐกุล, บุษบา ธาราสมบัติ, เมธินี จอกทอง, อมรพรรณ ทองสมบูรณ์, พงษ์วนาถ ดวงปาน, พรรณนิภา ทองเต็ม, ธนัญกรณ์ กีรติบุญรัตน ฝ่ายภาพ ศูนย์ภาพนิ่งและบรรณาธิการภาพ ฝ่ายศิลปกรรม กองพุทธศิลป์, ลือพงศ์ ลีลพนัง, ชัยชนะ กิตติโสภาพันธุ์, อดิเศรษฐ์ นัฐกรานต์นุวัฒน์, ธาดา วงศ์คุณานนท์, สันทัด ศักดิ์สาคร, สุพัตรา ปัญญาแสง, สิริพันธุ์ สมาหารพันธุ์ ฝ่ายโฆษณา ปราณี ชัยผดุง ๐๘๖-๗๗๑-๒๒๖๘ ฝ่ายสมาชิก อรุณี พลกลาง ๐๘๑-๓๐๖-๕๓๙๓ โรงพิมพ์ บริษัท รุ่งศิลป์การพิมพ์ (๑๙๗๗) จำกัด จัดทําโดย สำนักสื่อธรรมะ มูลนิธิธรรมกาย วารสาร “อยู่ในบุญ” เป็นวารสารเพื่อการเผยแผ่ธรรมะ ในพระพุทธศาสนาเป็นรายเดือน มีวัตถุประสงค์ดังต่อไปนี้ ๑. เพื่อให้เกิดความรู้ความเข้าใจในธรรมะขององค์สมเด็จ พระสัมมาสัมพุทธเจ้า และเกิดกำลังใจในการปฏิบัติธรรม เพื่อเข้าถึงธรรมะภายใน ๒. เพื่อปลูกฝังคุณธรรมแก่ประชาชนทุกเพศ ทุกวัย ทุกอาชีพ และทุกระดับการศึกษา ๓. เพื่อถ่ายทอดความรู้ในพระพุทธศาสนาให้ง่ายแก่การ นำไปใช้ให้เป็นประโยชน์ในชีวิตประจำวัน C. เพื่อส่งเสริมและสนับสนุนให้คนในสังคมเป็นคนดี ที่โลกต้องการ ๕. เพื่อเป็นสื่อกลางในการสืบทอดอายุพระพุทธศาสนา ให้เป็นที่พึ่งแก่ชาวโลกสืบไป อยู่ใน เราจะทำให้โลกนี้สว่างได้อย่างไร? ผู้ที่เหมาะสมในการทำให้โลกนี้สว่าง คือ ผู้ที่ปราศจาก พันธนาการของชีวิต และทำตนให้ถึงจุดแห่งความสว่าง โดย ทําใจหยุดนิ่งจนเกิดความสว่างภายใน ซึ่งถ้าทำได้อย่างนี้ ใจเราจะเกิดสุขอันไม่มีประมาณ จนอยากจะทำให้ทุกคนมี ความสุขไปด้วย เพราะมองเห็นแล้วว่า บนโลกใบนี้ไม่มีอะไร ที่ทําให้มนุษย์เกิดความสุขที่แท้จริงได้ นอกจากการทำใจหยุด ใจนิ่ง การที่มนุษย์สามารถทำใจหยุดนิ่งที่ศูนย์กลางกายได้ คือ สิ่งที่พญามารกลัวที่สุด เพราะหากมนุษย์หยุดใจได้แล้ว เขาจะควบคุมไม่ได้ เหมือนครั้งที่เจ้าชายสิทธัตถะสละราช สมบัติแล้วเสด็จออกผนวช พอพญามารรู้จึงเกิดความกลัว ถึงขนาดเอาสมบัติจักรพรรดิมาล่อ และยื่นข้อเสนอว่า ถ้าไม่ ผนวชจะให้เป็นพระเจ้าจักรพรรดิครองโลก ทีพญามารท่า อย่างนี้เพราะเขากลัวการเสด็จออกผนวช กลัวบุคคลที่กล้า เพิกเฉยต่อสิ่งล่อลวงเหล่านี้ จากนั้น พญามารก็ทำทุกวิถีทางเพื่อไม่ให้เจ้าชาย สิทธัตถะทำใจหยุดนิ่ง เพราะหากหยุดนิ่งได้ ท่านจะเข้าถึง ความสว่างภายใน เข้าถึงความสุขที่แท้จริง คือ เข้าถึง ปฐมฌานจนถึงพระธรรมกาย แล้วใจจะหลุดล่อนจากกิเลส ทั้งปวง พบความสุขที่แท้จริง ซึ่งสภาพใจอย่างนี้เป็นสภาพใจ ที่ทรงพลานุภาพอันไม่มีประมาณ เป็นสภาพใจที่เปี่ยมล้นไป ด้วยมหากรุณาเป็นล้นพ้น ที่จะขนสรรพสัตว์จำานวนมหาศาล ให้ข้ามพ้นจากห้วงแห่งทุกข์ทั้งปวงโดยไม่เห็นแก่อุปสรรค อันใดเลย เฉกเช่นกัน ในฐานะที่เราเป็นพุทธศาสนิกชน เราต้อง ดาเนินรอยตามอย่างท่าน คือ ทำใจหยุดนิ่งจนเกิดความสว่าง ภายใน พร้อมกับคิดว่า เกิดมาทั้งทีต้องทำโลกนี้ให้สว่างให้ได้ โดยเริ่มจากตัวเรา เมื่อเราสว่าง โลกก็สว่างด้วย 2