อานิสงส์แห่งบุญ วารสารอยู่ในบุญ USA ปี 2558 ต้นทาง 632 เดือนกันยายน หน้า 4
หน้าที่ 4 / 171

สรุปเนื้อหา

อยู่ให อานิสงส์แห่งบุญ เรื่อง : พระมหาเสถียร สุวณฺณฐิโต ป.ธ.๙ / พระมหาวิริยะ ธมฺมสารี ป.ธ.๙ ภาพประกอบ : กองพุทธศิลป์ อานิสงส์ถวายน้ำอ้อย “นายโคบาลย่อมต้อนโคทั้งหลาย ไปสู่ที่หากินด้วยท่อนไม้ ฉันใด ความแก่ชราและความตายย่อมต้อนอายุ ของสัตว์ทั้งหลายไป ฉันนั้น" (ขุ.ธ.) นายโคบาล คือ คนเลี้ยงโค มีหน้าที ต้อนฝูงโคไปหากินตามทุ่งหญ้าทั้งวัน พอตกเย็น ก็ต้อนฝูงโคกลับเข้าคอก ทำเช่นนี้เป็นวัน เป็น เดือน เป็นปี จนกว่าฝูงโคจะเติบโตเต็มที่ และ เมื่อถึงเวลาก็จะต้อนเข้าสู่โรงฆ่าสัตว์ เช่นเดียว กับชีวิตของเราที่ถูกชรา คือ ความแก่ และมัจจุ คือ ความตาย ต้อนไปสู่ความเสื่อมสลาย ทุกขณะ ทันทีที่เราได้เกิดมาเป็นมนุษย์ ชีวิต ของเราก็เหมือนเทียนที่ถูกจุดขึ้น และส่องแสง สว่างไสวไปเรื่อย ๆ จนเมื่อไส้เทียนหมดลง เทียนเล่มนั

หัวข้อประเด็น

- อานิสงส์แห่งบุญ

ข้อความต้นฉบับในหน้า

อยู่ให อานิสงส์แห่งบุญ เรื่อง : พระมหาเสถียร สุวณฺณฐิโต ป.ธ.๙ / พระมหาวิริยะ ธมฺมสารี ป.ธ.๙ ภาพประกอบ : กองพุทธศิลป์ อานิสงส์ถวายน้ำอ้อย “นายโคบาลย่อมต้อนโคทั้งหลาย ไปสู่ที่หากินด้วยท่อนไม้ ฉันใด ความแก่ชราและความตายย่อมต้อนอายุ ของสัตว์ทั้งหลายไป ฉันนั้น" (ขุ.ธ.) นายโคบาล คือ คนเลี้ยงโค มีหน้าที ต้อนฝูงโคไปหากินตามทุ่งหญ้าทั้งวัน พอตกเย็น ก็ต้อนฝูงโคกลับเข้าคอก ทำเช่นนี้เป็นวัน เป็น เดือน เป็นปี จนกว่าฝูงโคจะเติบโตเต็มที่ และ เมื่อถึงเวลาก็จะต้อนเข้าสู่โรงฆ่าสัตว์ เช่นเดียว กับชีวิตของเราที่ถูกชรา คือ ความแก่ และมัจจุ คือ ความตาย ต้อนไปสู่ความเสื่อมสลาย ทุกขณะ ทันทีที่เราได้เกิดมาเป็นมนุษย์ ชีวิต ของเราก็เหมือนเทียนที่ถูกจุดขึ้น และส่องแสง สว่างไสวไปเรื่อย ๆ จนเมื่อไส้เทียนหมดลง เทียนเล่มนั้นก็ต้องถึงกาลเวลาวูบดับในทีสุด แต่บางครั้งเราจะพบว่า เทียนบางเล่ม เมื่อถูกลมพัด ก็จำต้องดับวูบลงกลางคัน ไม่อาจ ให้ความสว่างไสวจนไส้เทียนหมดเล่มเสมอไป เปรียบเสมือนชีวิตของบางคนที่ต้องตายตั้งแต่ อยู่ในครรภ์มารดา บ้างก็ตายตอนเด็ก บ้างก็ ตายตอนยังเป็นหนุ่มสาว อยู่ได้ไม่ถึงตอนแก่ ๐๒ อยู่ในบุญ กันยายน ๒๕๕๘ บางคนตายเพราะถูกโรคภัยไข้เจ็บเบียดเบียน บางคนตายเพราะอุบัติเหตุ ดังนั้นการตายของ แต่ละคนจึงมีสมุฏฐานที่ต่างกัน ความแน่นอน ของชีวิตว่าจะตายเมื่อไรเป็นสิ่งที่กําหนดไม่ได้ แต่ถึงอย่างไรก็ต้องตายกันทุกคน เพียงแต่ จะเร็วหรือช้าเท่านั้น แล้วแต่บุญทำกรรมแต่งของแต่ละบุคคล อย่างไรก็ตาม ไม่ว่าจะตายเร็วหรือ ตายช้า ก็ไม่ได้เป็นเครื่องวัดความมีโชคดีที่ได้ เกิดมาเป็นมนุษย์ หากต้องดูกันตรงที่ขณะยังมี ชีวิตอยู่ แต่ละคนได้สั่งสมบุญกุศลอะไรบ้าง และมองไกลไปถึงชีวิตหลังความตายด้วยว่า ตายแล้วไปไหน มีสุคติหรือทุคติเป็นที่ไป เมื่อเข้าใจเช่นนี้แล้ว เราจึงไม่ควรประมาท ในวัยและชีวิต ต้องหมั่นหาโอกาสสั่งสมบุญ ให้มากที่สุด ก่อนที่ความตายจะมาถึง หนทางในโลกนี้ทุกแห่งหนล้วนแล้วแต่ ไม่ปลอดภัย เพราะหากเราจะเดินทางไปทางน้ำ ก็ต้องเสี่ยงกับคลื่นลมมรสุม อาจเป็นเหตุให้ เรืออับปางได้ หรือเดินทางไปทางอากาศก็ต้อง เสี่ยงกับเมฆหมอกพายุฝนหรือทัศนวิสัยที่ไม่ดี ถ้าไปทางบกก็ต้องเสี่ยงกับอุบัติเหตุระหว่างทาง แม้หนทางที่แสวงหากำไรจากการประกอบ ธุรกิจ ก็ต้องเสี่ยงกับภาวะขาดทุนเมื่อเผชิญกับ คู่แข่งหรือความแปรปรวนทางเศรษฐกิจ มีเพียง หนทางสายกลางทางเอกสายเดียวเท่านั้น ที่จะ น่าพาชีวิตไปสู่ความสุขและความปลอดภัย อย่างแท้จริง เป็นหนทางที่ไปได้ด้วยการทำใจ
แสดงความคิดเห็นเป็นคนแรก
Login เพื่อแสดงความคิดเห็น

หนังสือที่เกี่ยวข้อง

Load More