วารสารอยู่ในบุญ : หน้า 169/171

ที่ปรึกษา พระวิเทศภาวนาจารย์ วิ. (สมบุญ สมมาปุญโญ) พระครูวิเทศสุธรรมญาณ (สุธรรม สุธมฺโม) พระมหาดร.สมชาย ฐานวุฑโฒ พระครูสมุห์วิษณุ ปญฺญาทีโป พระครูธรรมธรอารักษ์ ญาณารักโข พระครูใบฎีกาอำนวยศักดิ์ มุนิสกโก บรรณาธิการบริหาร พระสมบัติ รกฺขิตจิตโต ผู้ช่วยบรรณาธิการ ระพีพรรณ ใจภักดี, กนกพร เทศนา กองบรรณาธิการ พระมหาเสถียร สุวณฺณจิโต, พระดร.สมศักดิ์ จนฺทสีโล พระมหาดร.สมบัติ อินฺทปญฺโญ, พระตรีเทพ ชินจุกุโร, พระศิริพงษ์ สิริวโส, พระสนิทวงศ์ วุฑฒิโส, พระมหาธีระ นาถธมฺโม, พระมหาจตุรงค์ จตฺตมโล พระวิฑูรย์ อุชุจาโร, พระสุรศักดิ์ ปภสฺสโร, พระมหาวิริยะ ธมฺมสารี, พระมหาอรรถพล กุลสิทโธ, พระปลัดบริบูรณ์ ธมฺมวิชโช ผศ.สุภาศิริ พะหูชนม์, วันชัย ภัทรโกมล, วินิช พันธุ์วิริยรัตน์, น้ำผึ้ง พุ่มมาลี รัดเกล้า ลิ่วเฉลิมวงศ์, อมรรัตน์ สมาธิทรัพย์ดี, สุธิดา จินดากิจนุกูล, อภิรดี ตันติวาณิชยสุข วรวรรณ ถนอมพงษ์, กำพล แก้วประเสริฐกุล, บุษบา ธาราสมบัติ, เมธินี จอกทอง, อมรพรรณ ทองสมบูรณ์, พงษ์วนาถ ดวงปาน พรรณนิภา ทองเต็ม, ธนัญกรณ์ กีรติบุญรัตน ฝ่ายภาพ ศูนย์ภาพนิ่งและบรรณาธิการภาพ ฝ่ายศิลปกรรม กองพุทธศิลป์, ลือพงศ์ ลีลพนัง, ชัยชนะ กิตติโสภาพันธุ์, อดิเศรษฐ์ นัฐกรานต์นุวัฒน์ ธาดา วงศ์คุณานนท์, สันทัด ศักดิ์สาคร, สุพัตรา ปัญญาแสง, สิริพันธุ์ สมาหารพันธุ์ ฝ่ายโฆษณา ปราณี ชัยผดุง ๐๘๖-๗๗๑-๒๒๖๘ ฝ่ายสมาชิก อรุณี พลกลาง ๐๘๑-๓๐๖-๕๓๙๓ โรงพิมพ์ บริษัท รุ่งศิลป์การพิมพ์ (๑๙๗๗) จำกัด จัดทําโดย สำนักสื่อธรรมะ มูลนิธิธรรมกาย วารสาร “อยู่ในบุญ” เป็นวารสารเพื่อการเผยแผ่ธรรมะ ในพระพุทธศาสนาเป็นรายเดือน มีวัตถุประสงค์ดังต่อไปนี้ 0. เพื่อให้เกิดความรู้ความเข้าใจในธรรมะขององค์สมเด็จ พระสัมมาสัมพุทธเจ้า และเกิดกำลังใจในการปฏิบัติธรรม เพื่อเข้าถึงธรรมะภายใน ๒. เพื่อปลูกฝังคุณธรรมแก่ประชาชนทุกเพศ ทุกวัย ทุกอาชีพ และทุกระดับการศึกษา ๓. เพื่อถ่ายทอดความรู้ในพระพุทธศาสนาให้ง่ายแก่การ นำไปใช้ให้เป็นประโยชน์ในชีวิตประจำวัน ๔. เพื่อส่งเสริมและสนับสนุนให้คนในสังคมเป็นคนดี ที่โลกต้องการ ๕. เพื่อเป็นสื่อกลางในการสืบทอดอายุพระพุทธศาสนา ให้เป็นที่พึ่งแก่ชาวโลกสืบไป อยู่ใน บุ to um อย่ารักตัวเองจริง ๆ ตอนสายเกินไป มนุษย์แทบทุกคนจะรู้สึกว่า “รักตัวเอง” แต่กลับไม่ยอม มอบสิ่งที่ดีที่สุดให้ตัวเองจริง ๆ เช่น รู้ว่า...การนั่งสมาธิเป็น สิ่งดี แต่ก็นั่งน้อย หรือผัดวันเวลาไปเรื่อย ๆ โดยมีเหตุผล อันสวยงามว่าติดนั่นติดนี่ หรือรอให้พร้อมกว่านี้ก่อน ทั้ง ๆ ที่การนั่งสมาธิเป็นสิ่งที่ทำได้ง่ายที่สุด เพราะไม่ต้องรวย ไม่ต้องมีเงิน ไม่ต้องลงทุน ไม่ต้องมีความรู้สูง ๆ ก็ทำได้ แค่หลับตาแล้วน่าใจไปไว้ที่ศูนย์กลางกายเฉย ๆ โดยไม่ต้อง ๆ คิดอะไรเลย แต่เรากลับให้ความสําคัญกับสิ่งนี้รองจาก หลาย ๆ สิ่ง และจะกลับมาให้ความสำคัญกับสิ่งนี้อีกทีก็ ตอนมีความทุกข์ ตอนป่วย หรือใกล้ละโลก ซึ่งคนส่วนใหญ่ จะมาไหวตัวตอนนั้น แต่ไม่ทันกาลแล้ว เพราะขณะนั้นเราก็ หมดเรี่ยวหมดแรง มีทุกขเวทนาแสนสาหัสรุมเร้า ท่าให้ใจ หยุดนิ่งได้ยากมาก ดังนั้น ถ้าเรารักตัวเองจริง ๆ อย่ารอให้สายเกินไป เพราะเวลาที่เราจะละโลก ไม่มีใครช่วยเราได้สักคน เราต้อง ช่วยตัวเอง โดยการนั่งสมาธิหมั่นเติมความบริสุทธิ์ให้ตัวเอง ทุกวันสม่าเสมอ เพราะถ้าเราเข้าถึงพระธรรมกาย อย่างน้อย เราจะมีสุคติเป็นที่ไปอย่างแน่นอน และถ้าทำได้อย่างนี้ ถึงจะขึ้นชื่อว่า รักตัวเองอย่างแท้จริง