หยุดนิ่ง : หน้า 6/171

หยุดนิ่ง ส่วนหนทางไปสู่สวรรค์นั้น ก็ต้องเริ่ม จากความไม่ประมาทและสั่งสมบุญเป็นประจํา ก่อนที่มัจจุราชจะคร่าชีวิตของเราไปก่อน ในสมัยพุทธกาล มีพระภิกษุรูปหนึ่ง ออกเดินบิณฑบาตในกรุงราชคฤห์ เพื่อไป เป็นเนื้อนาบุญแก่พุทธศาสนิกชนตามปกติ วันหนึ่ง สะใภ้ของหญิงผู้เป็นมิจฉาทิฐิเห็นพระ บิณฑบาตผ่านหน้าบ้านด้วยอาการที่สงบสารวม จึงอยากถวายภัตตาหารพระ แต่ก็เกรงว่าแม่ ของสามีจะทำร้ายเอา เพราะนางเป็นคนดุร้าย และไม่ศรัทธาเลื่อมใสในพระรัตนตรัย อีกทั้ง ยังห้ามเธอตักบาตรพระอีกด้วย แต่เนื่องจาก เธอมีจิตเลื่อมใสอยากทําบุญสักครั้ง เมื่อแม่ ของสามีไม่ให้ตักบาตรด้วยข้าวปลาอาหาร เธอก็ทําบุญด้วยการน้อมถวายท่อนอ้อยแต่ พระคุณเจ้า หลังจากพระคุณเจ้าเดินคล้อยหลังไป แม่ของสามีก็กลับถึงบ้าน บังเอิญว่ารู้สึกอยาก ๐๔ อยู่ในบุญ กันยายน ๒๕๕๘ LD ดื่มน้ำอ้อย จึงเดินเข้าไปหาท่อนอ้อยในครัว แต่ หาไม่เจอ เลยถามลูกสะใภ้ว่าเอาอ้อยไปเก็บไว้ ที่ไหน เธอไม่อยากโกหก แม้รู้ว่าแม่ของสามี จะโกรธ เธอจึงตอบไปตรง ๆ ว่า ไม่ได้เอาไปทิ้ง ที่ไหน และไม่ได้รับประทาน แต่ถวายพระภิกษุ ไปแล้ว ถ้าหากแม่สามีอยากรับประทาน เธอ จะไปหามาให้ใหม่ แม่สามีฟังเช่นนั้นก็โกรธจัด บริภาษ ลูกสะใภ้ด้วยถ้อยคำหยาบคาย พร้อมกับคว้า ก้อนดินขนาดใหญ่ทุ่มใส่ศีรษะของเธออย่างแรง จนถึงแก่ความตาย แม้ร่างกายเธอจะปวดร้าว เพราะก้อนดินขนาดใหญ่ แต่ในขณะนั้นเธอ ก็ยังสามารถนึกถึงบุญที่ทำไว้ได้ และด้วยจิต ที่ผ่องใส ครั้นละโลกแล้ว ก็ได้ไปบังเกิดใน สวรรค์ชั้นดาวดึงส์ มีวิมานทองที่สว่างไสว พระมหาโมคคัลลานเถระได้เหาะขึ้นไป บนสวรรค์และเห็นวิมานทองของนาง จึงเข้าไป ไต่ถามบุพกรรมว่า “รัศมีกายของท่านส่องสว่าง