ความรู้สึกที่ไม่สามารถอธิบายได้
…... หลับเสียก่อนก็แล้วกัน”
อรรถพูดเสียงกลั้วหัวเราะ.... ในขณะที่ฉันผลอย
หลับไปจริงๆ
อ่านต่อฉบับหน้า
กัลยาณมิตร ๙๕
Kalyanamitra.org
ฉันพูดขึ้นเบา ๆ โดยตายังคงทอดมองออกไป เรื่อย ๆ อย่างไม่มีจุดหมาย “เอ๊... อะไรนั่น... ต้นไม้อะไรหนอใหญ่ โตเสียจริง ๆ” ฉันนึกอยู่ในใจ พลางไขกระจก ลงเพื่อจะดูให้เต็มตาว่าต้นไม้อะไรนะ ถึงได้สูงใหญ่ กว่าต้