การเดินทางและการสำรวจ : หน้า 94/124

ที่มาอยุธยา อรรถพาฉันขับรถเล่นอยู่พักใหญ่ ชี้ให้ดูนั่นดูนี่อย่างสนุกสนาน คล้ายกับได้ย้อนวัย กลับสู่สมัยเมื่อยังเป็นเด็ก อรรถเป็นชาวอยุธยาแต่กำเนิด เพื่อน ๆ จึงมักล้อว่าเขาเป็นชาวอยุธยาแท้ ๆ ด้วยผิวสี เข้มจัด ตาดำใหญ่ คิ้วตก รูปร่างล่ำสันสันทัด สูงขนาดธรรมดาของผู้ชายไทย และหลายคน บอกว่าเขามีรูปร่างหน้าตาเหมือนนักรบโบราณ และก็แปลกเสียด้วย เพราะกีฬาที่อรรถชอบเล่น และเล่นได้ดีมาก ๆ นั้น คือดาบไทย ตลอดบ่าย อรรถพาฉันดูนั่นดูนี่ ล้วน เป็นสิ่งที่ไม่รู้จัก ไม่เคยเห็นทั้งนั้น เช่นดอกสังขะ วาด ที่เป็นไม้น้ำเหมือนดอกบัว แต่ว่ามีขนาดเล็ก และมีดอกสีขาว บัวผัน บัวเผื่อน และบัวบรรจง บัวไทยที่หาดูยาก แล้วพาบุกเดินเข้าไปในท้องนา ดูข้าวที่เพิ่งตั้งท้อง พลางโอ้อวดว่าข้าวอย่างนี้แหละ ที่เขานำไปทำคัพภสาลีทาน หรือข้าวยาคู และ ตัวเขาเองก็ทำได้ดีเสียด้วย เพราะแม่ทำบ่อย ๆ เขาจำได้ และคิดว่าต้องทำได้แน่ ๆ แรก ๆ ฉันก็สนุกดี แต่พอนานเข้าความเป็นชาวกรุงเทพฯ มาตั้งแต่เกิด ทำให้ทนไม่ไหวกับแดดที่ร้อนระอุ จนเหมือนจะเผาผิวให้ไหม้เกรียมไปเดี๋ยวนั้น ต้อง ร้องบอกให้พากลับมาที่รถ หรือพาไปไหนก็ได้ที่ ไม่ร้อนอย่างนี้ ผลก็คือ อรรถตกลงใจพาฉันไปพายเรือเล่น โดยจอดรถไว้ข้างทางแล้วแวะไปเอาเรือจากบ้านน้า ที่อยู่ใกล้ทางหลวง เพียงเดินข้ามคันนาไปนิดเดียว ก็ถึงแล้ว และจากการลงเรือพายไปเรื่อย 7 ตาม ลำคลองนี่เอง ที่ฉันได้เห็นความอบอุ่นของคน ไทยชนบท อรรถร้องทักทายกับคนที่เคยรู้จักไป เรื่อย ๆ ใครที่จำไม่ได้ เขาก็จะบอกว่า เขาเป็น ลูกเต้าเหล่าใคร พอผู้ใหญ่เหล่านั้นนึกได้ เรื่อง พูดคุยจึงออกรสขึ้น ด้วยการไต่ถามสารทุกข์ สุกดิบของกันและกัน ฉันรู้สึกสนุกกับบรรยากาศ สองข้างคลอง ที่มีทั้งต้นดอกก้านเหลือง, ต้นมะกอกน้ำออกลูกเต็มต้น และที่ร่วงลอยอยู่ ในน้ำก็มาก ฉันเก็บขึ้นมาดูแต่ไม่ยอมกินเพราะ ความไม่คุ้น ผิดกับอรรถที่หยิบได้ก็เคี้ยวทันที อย่างไม่รู้สึกตะขิดตะขวงใจ ซ้ำยังที่ฉันได้ แต่มองไม่กล้าชิม ทั้ง ๆ ที่เป็นคนชอบทานของ เปรี้ยวเป็นที่สุด และ อรรถพายเรือไปเรื่อย 1 ในขณะที่ตะวัน เริ่มต่ำดวงลงทุกที แสงทองที่ทาบฟ้า เลยลงมา ไส้ใบหน้าและผิวแขนของเขา ทำให้ดูแปลกไป กว่าอรรถคนที่ฉันคุ้นเคย ใบหน้าสีเข้ม ดวงตาที่คมชัดยิ่งชัดและคมกริบมากขึ้น สีผิว ทั้งใบหน้าและแขนดูคล้ายจะเปลี่ยนเป็นสีออก ทองแดงคล้ำ ๆ ทำให้เห็นถึงความกำยำล่ำสัน ที่ฉันไม่เคยได้พิจารณา ฉันทอดสายตาเลยออกไปสู่ทุ่งนา และ ท้องร่อง มองลอดเข้าไปในช่องน้ำระหว่างคันนา ที่ลอดผ่านยอดข้าว ที่โน้มลงมาชิดกันเพราะหนักรวง จนมองดูคล้ายเป็นทางน้ำสีทองทอดลึกเข้าไปใน ถ้ำสีเขียวใส เสียงพายกระทบน้ำดังเป็นจังหวะ ๆ ฉันเงยหน้าขึ้น พบว่าอรรถกำลังมองดูฉันอยู่พอดี เรายิ้มให้กันด้วยความรู้สึกเป็นสุข แกมเศร้า อย่างไรบอกไม่ถูก "คิดอะไรอยู่หรือ” อรรถถามเบา ๆ ยิ้ม ๙๒ กัลยา ณ มิตร Kalyanamitra.org