ความทรมานของผู้คน : หน้า 95/124

นิด ๆ แต่นัยตากลับมองเลยออกไปไกล ทรมานของผู้คน "คิดถึงความรวดร้าว และแผ่นดิน เมื่อคืนเสียกรุง” ฉันตอบ พร้อม ความรู้สึกร้อนผ่าวที่ขอบตา "บุษว่า... ความทุกข์คงจะประมาณไม่ได้ เพราะขาดที่พึ่ง มองไปทางไหนคงมีแต่เปลวไฟ และเสียงร้อง พ่อแม่คงห่วงลูก และลูกก็คงจะ ร้องหาพ่อแม่” ฉันพูดต่อไป เรื่อย ๆ โดยที่รู้อยู่แก่ใจว่า เขาอาจจะไม่ได้ยิน หรือ ไม่ได้ฟัง “เรื่องมัน ผ่านไปแล้ว” อ า ร ถ ต อ บ และฉันเอง แปลกใจที่ เขาได้ยิน เพราะฉันว่าฉัน พูดเบา ๆ เท่า นั้นนี่นา "เรื่องมันผ่าน ไปแล้ว เดี๋ยวนี้ทุกอย่างก็ ดีขึ้นแล้วไม่ใช่หรือ” เสียงเขาพูดต่อ "ใครจะรู้...." ฉันคิดอยู่ในใจ พลางชวน เขาให้กลับเพราะใกล้ค่ำเต็มที่ และไม่อยากให้ ความรู้สึกวิเวกวังเวงฉวยโอกาสวิ่งเข้ามาในใจได้ ค่ำนั้น อาหารเย็นของเราแสนอร่อย และแสนสนุกสนาน เรากินข้าวกันอย่างง่าย ๆ กับน้องชายของอรรถที่ทำหน้าที่เป็นพ่อครัวเอก คนที่สนุกมาก เห็นจะเป็นอรรถ เขาพูดแกงส้ม ปลาหมอที่เพิ่งจะยกลงจากเตาและยังร้อนกรุ่น อย่างเอร็ดอร่อย อย่างไม่ยี่หระกับก้างปลา ดู ช่างชำนาญกับการรับประทานเสียจริง ๆ ส่วนฉัน ก็อร่อยกับผักบุ้งผัดกับพริกแกงและหมูสามชั้น หอมใบมะกรูดสดที่เพิ่งเด็ดจากต้นมาฉีกโรยผสม ลงไปขณะกำลังจะตักขึ้นจากกระทะ เราสามคนคุยกันไป สรวลเสเฮฮา ตามประสาพี่น้องอย่างสดชื่น ทำ ให้อาหารมื้อนั้นอิ่มและสนุก เป็นพิเศษจริง ๆ คืนนั้น กว่า เราจะออกจาก บ้านน้าของ อรรถก็ค่ำมาก แล้ว แต่ฟ้า ไม่มืดเพราะ เป็นคืนข้างขึ้น ท้องฟ้าต่างจัง หวัดช่างดูกว้าง ใหญ่ ทำให้เห็น พระจันทร์ ชัดเจน คล้ายกับจะเอื้อมมือถึง ดู ราวกับว่าเป็นคนละฟ้ากับกรุงเทพฯ ที่มองไม่ค่อยจะเห็นอะไร เพราะตึกรามและ มลภาวะบดบัง แทนที่จะตรงเข้าที่พัก อรรถชวนฉัน ขับรถชมอยุธยายามค่ำคืน ซึ่งไม่ค่อยคึกคัก เท่าใดนัก เพราะไม่ใช่เมืองท่องเที่ยวในเชิงเริงรมย์ แต่กลับมีความรู้สึกสงบง่าย ๆ กับความเป็นอยู่ ที่ไม่หรูหรา ค่อนข้างสมถะของคนพื้นบ้าน Kalyanamitra.org กัลยาณมิตร ๙๓