ความสัมพันธ์และความทรงจำ : หน้า 93/124

ต่อจากฉบับที่แล้ว ๆ ยกมือขึ้นดูนาฬิกา ดีจริง ๆ เพิ่งจะสิบโมง กว่า เท่านั้น คนสำคัญของฉันคงจะยังไม่มา ดีเหมือนกันจะได้อาบน้ำอาบท่าให้สบายตัว... โปร่งใจ กริ่ง... กริ่ง... เสียงกริ่งโทรศัพท์ดังขึ้น แทบจะพอดีกับที่ฉันแต่งตัวเรียบ ร้อย... "สวัสดีค่ะ... มาแล้วหรือ ค่ะ ๆ จะลงไปเดี๋ยวนี้” นั่นไง เขายืนอยู่ตรง เคาน์เตอร์ ต้อนรับของ โรงแรม หน้าตา สดใส แต่งกาย ทะมัดทะแมงตาม สไตล์ง่าย 7 ที่ไม่เคย เปลี่ยนไป ไม่ว่าวันเวลา จะหมุนไปเพียงไหนอย่างไร เขา ยังคงเป็นคนเดิมของฉัน ที่รักความเรียบง่าย ไม่ชอบความหรูหราฟุ่มเฟือย ทุ่มเทชีวิต และ วันเวลาให้กับครอบครัว กับงานอย่างไม่รู้จัก เหน็ดเหนื่อย "เป็นไง... เพิ่งตื่นเหรอ” คำถามที่อาจดู แปลกสำหรับคนอื่น เพราะเป็นเวลาใกล้เที่ยง แต่สำหรับเราผู้ซึ่งนอนดึกมาก และไม่ค่อยเป็น เวลานั้น เป็นเรื่องธรรมดา "ตื่นแต่เช้าแล้วค่ะ ไปเที่ยวมาแล้วด้วย เดี๋ยวค่อยเล่าให้ฟัง อรรถออกจากกรุงเทพฯ ตั้ง แต่กี่โมงคะนี่” ฉันถามพลางเดินเคียงกันไปกับเขา ทั้ง ๆ ที่ยังไม่รู้ว่าจะไปไหน "สาย ๆ หน่อย คอยให้ลูกกินของเช้า เสียก่อนถึงออก... ไปกินข้าวกันที่ร้านเดิมนะ ริมแม่น้ำแถวตลาดเจ้าพรหมน่ะ” พูดพลางเดินพลางไปขึ้น รถด้วยกันอย่างสบาย อกสบายใจ ที่ร้านนั้น เราสองคนกิน อาหารกลาง วันกันไป คุย กันไปอย่าง เพลิดเพลิน ฉัน เล่าให้เขาฟังถึง วัดไชยวัฒนาราม ว่าสวยอย่างไร อยู่ที่ ไหน หากแต่ไม่ได้เล่าถึง เหตุการณ์ประหลาดซับซ้อนที่ได้ พบมา เกรงว่าเขาจะขำและหาว่าฟุ้งซ่าน เพราะ ถึงฉันจะทำอะไรต่ออะไรได้มากมาย แต่สำหรับ เขาฉันยังคงเป็นคนในความดูแลอยู่นั่นเอง ความลับ ที่น่าตื่นเต้นระทึกใจจึงต้องเก็บเงียบไว้ แม้ว่า อยากจะเล่าสักเพียงไรก็ต้องเก็บไว้ก่อน สักวัน จากร้านอาหารที่เราสองคนต้องแวะทุกครั้ง เถอะน่าคงจะได้เล่าให้เขาฟังจนได้ กัลยาณมิตร ๙๑