ความรู้สึกที่ไม่สามารถอธิบายได้ : หน้า 97/124

ฉันพูดขึ้นเบา ๆ โดยตายังคงทอดมองออกไป เรื่อย ๆ อย่างไม่มีจุดหมาย “เอ๊... อะไรนั่น... ต้นไม้อะไรหนอใหญ่ โตเสียจริง ๆ” ฉันนึกอยู่ในใจ พลางไขกระจก ลงเพื่อจะดูให้เต็มตาว่าต้นไม้อะไรนะ ถึงได้สูงใหญ่ กว่าต้นอื่น ๆ ที่อยู่ในแนวเดียวกัน ไอเย็นวูบเข้ามา พร้อมกลิ่นประหลาด หอมก็ไม่ใช่ ไม่หอมก็ไม่เชิง ฉันแนบหน้าเข้าไปกับขอบกระจก เพื่อ จะได้มองลอดออกไปให้เห็นชัด ว่าต้นไม้นี้จะ สูงเพียงไหน และเป็นต้นอะไรกันแน่ มีดอกด้วย รึเปล่า เพราะกลิ่นที่โชยเข้ามานั้นน่าจะเป็นกลิ่น หอมของดอกไม้มากกว่าอย่างอื่น ฉันกระพริบตาถี่ ๆ อย่างไม่อยากจะเชื่อ โอ... นี่ไม่ใช่ต้นไม้ดอกหรือ ไม่ใช่จริง ๆ หาก เป็นรูปร่างของคนต่างหาก คนที่มีรูปร่าง ลักษณะสูงใหญ่เหมือนนักรบโบราณยืนนิ่งทะมึน อยู่ข้าง ๆ รถนี่เอง ยอมรับว่ามือทั้งสองเย็นเฉียบ... คณะ หมุนกระจกรถขึ้นปิดสนิท ปิดเปลือกตานิ่ง ใจ เต้นระริก กระไรหนอ... ทำไมเหตุการณ์ต่าง ๆ ถึงพรั่งพรูมาสู่ฉันได้มากมายอย่างนี้เล่า "อรรถขา... กลับโรงแรมเร็วเถอะค่ะ... บุษอยากพักเต็มที่แล้ว” ฉันเอื้อมมือไปกุมมือ ของอรรถที่วางอยู่บนเกียร์รถอย่างอ่อนแรง แต่ที่ กระจ่างชัดกว่าทุกอย่างที่ผ่านมาก็คือ เววตา ของคนร่างสูงใหญ่ปานขุนเขาที่มองลงมาที่ฉัน เมื่อสักครู่นี้ต่างหาก ช่างดูรวดร้าว เศร้านักหนา.... หรือว่า... ต้องทนทุกข์อยู่ที่นี่มานานแสนนาน "ไหนอรรถว่าอะไรต่ออะไรได้ผ่านพ้นไป แล้วอย่างไรคะ...” ฉันเผลอพูดออกมาเบา ๆ "ง่วงมากละซี... หลับเสียก่อนก็แล้วกัน” อรรถพูดเสียงกลั้วหัวเราะ.... ในขณะที่ฉันผลอย หลับไปจริงๆ อ่านต่อฉบับหน้า กัลยาณมิตร ๙๕ Kalyanamitra.org