ความเปลี่ยนแปลงของวัย : หน้า 84/124

ใบไม้สีน้ำตาลแก่หมองหม่น ด้วยวัยของใบ คราคร่ำด้วยละออง ฝุ่นหนาจับทั่วไป ขั้วก้านใบเกาะ เกี่ยวกิ่งด้วยใบก้านแสนบอบบาง ต้านทานแรงลมโชยแผ่วผิว ใบพะเยิบพะยาบตามลมสาย ใยต้นขาดลอยจากกิ่งไม้ ใบปลิว ร่วงโรยกระทบผิวน้ำใสไหลเย็นอย่าง แผ่วเบา ด้วยมิอาจเพิ่มความ ชอกช้ำให้กับใบ ใบสะท้านจาก กระแสน้ำหนาว ไหลแรงสู่ขอบเขต บึงไกล ใจ ใส ใจ สบาย ส อ ง วั ย โดย วิรงรอง จันวินิจ กระแสน้ำดุจดังเวลาที่พัดพาอดีตที่รุ่งโรจน์ให้ ล่วงลับไป โดยไม่มีวันหวนกลับมา มิใช่แต่เพียงแค่อดีตที่ไม่มีวันหวนกลับมาเท่านั้น วัยอ่อนเยาว์ พลังแรงแข่งขันยังโดนกระแสของ เวลาพรากจากไป ดุจใบที่พรากจากกิ่งก้านไม้ อายุวัยของคนดุจเช่นดอกใบย่อมโรยรา เมื่อ ผ่านวัยหนุ่มกำยำล่ำสันล่วงสู่ปัจฉิมวัย วัยที่แรงถดถอย เชื่องช้า หย่อนยาน ยวบยาบ บอบบาง ว่างเปล่า ดุจคนไร้ค่า ไร้ความหมาย ที่จะดำรงอยู่ เพื่อขุมทอง ที่จะขุดด้วยต่อไป ไร้อนาคตที่วาดวางไว้ด้วยความแยบยลของ แผนชีวิต และมิอาจเป็นส่วนสำคัญของชีวิตใคร วันเวลาจึงดูเชื่องช้าน่าเบื่อหน่าย ปราศจาก แรงกระตุ้นที่จะสร้างความฝันที่เคยเต็มเปี่ยมด้วย ความหวัง เพราะไร้ซึ่งพลังที่จะสร้างฝันนั้นให้เป็นจริง ในยามเยาว์วัย ฝันนั้นจะบริสุทธิ์ด้วยวัยและ ไร้เดียงสา ขอบฝันจะกว้างใหญ่ ไกลไปถึงเส้นทาง ช้างเผือกที่เชื่อมสุดขอบฟ้า กับจักรวาลมิให้ดูกว้างไกล ในหนทางสู่ความฝันของเด็กน้อย จะมีแต่ความรื่นรมณ์สนุกสนาน เสาะแสวงหาดวงดาวบนฟ้ามาแต่ง เติมฝันนั้นให้สุกใสสว่าง ฝันในวัย ดรุณจึงมีสีขาวดุจเมฆหมอกเบาบาง เลื่อนไหลไปตามกระแสจรของลม ท่านผู้เฒ่าเคยมีฝันอัน บรรเจิดในเยาว์วัยเช่นกัน ฝันนั้น ราบเรียบ งดงาม ดุจแล่นเรือสู่พื้น น้ำสงบนิ่ง ลมพัดเฉื่อยฉิวพานาวา ชีวิตออกสู่โลกกว้างใหญ่ ด้วย ท้องฟ้าสีคราม งดงามด้วยแสง อาทิตย์ฉายแสงอบอุ่นน้อยน้อยบินว่อน ลอยล่อง ด้วยกลิ่นไอของอิสรภาพ ที่จะสร้างฝันนั้นให้เป็นจริง แต่ชีวิตที่ผู้เฒ่าได้เรียนรู้จริง มิใช่ได้ดังฝัน ฝันนั้นย่อมฝันได้ แต่เส้นทางที่สร้างฝันให้เป็นจริง มิใช่เส้นทางที่ราบเรียบปราศจากมรสุม คลื่นลมพัด กระหน่ำแรงพอที่จะทำให้ทิศทางในชีวิตบิดเบี้ยวหันเห ไปตามกระแสกรรม บางครั้งเส้นทางความฝันจึงเปลี่ยนแปลงออก นอกเข็มทิศที่กำหนดไว้ หลงไปในทิศทางที่มืดบอด ของเมฆหมอกที่ปิดบังดวงใจและความฝันให้หมองมัว กว่าจะรู้ตัวรวบรวมสติพลังของฝันที่ฝังใจเข้าสู่เส้นทางเดิม เวลาก็ล่วงเลย สังขารก็ร่วงโรย ฝันนั้นดูจะสร้างเสร็จ แต่ใจไม่อิ่มในความสมบูรณ์ของฝันนั้น ผู้เฒ่าจึงใช้เวลาที่เหลือในชีวิตอยู่กับภาพฝัน ในอดีต ค้นหาข้อบกพร่องที่ฝันนั้น ไม่อิ่มเอม อดีต ที่ได้เรียนรู้ เร่งเร้าเต้นเป็นภาพชัดเจนภายในใจ พร้อมที่จะไหลรินประสบการณ์ให้ผู้อ่อนเยาว์ที่กำลัง เริ่มจะฝันด้วย ได้เรียนรู้ว่าตนเองดุจเรือลำใหญ่ที่ฝ่า คลื่นลมของทุกข์และสุขมานานแรมปี รอนแรมสู้แดดลม ๔๒ กัลยา ณ มิตร