การสัมผัสและความรู้สึก : หน้า 104/124

“ถ้าอย่างนั้น ข้าพเจ้าจะขยำกุหลาบ ดอกนี้เสียก่อน” พร้อมกับปากว่ามือก็ถึง อโศก ยื่นมือไปหักก้านกุหลาบ ชโลธราตกใจมากจึง รีบปัดมือของอโศกออก มือเขากระทบหนามกุหลาบ อย่างแรง เลือดซึมออกมาจากหลังมือ แต่ก้าน กุหลาบหักไปแล้ว เขาจึงนำดอกมาแนบไว้กับ อกตัวโดยมิได้พะวงถึงเลือดที่ไหลซึม ก้มลงสูด กลิ่นกุหลาบด้วยอาการถนอม เป็นความชื่นใจ มิใช่น้อยที่ได้สูดกลิ่นกุหลาบดอกเดียวกับที่หญิงสาว ได้สูดมาใหม่ ๆ "ไม่น่าเล่นกับกุหลาบ เล่นกับมันอย่าง ไม่ระวังหนามก็ทำมือเอา” ชโลธราพูด มองอโศก ด้วยสายตาแกมขบขันแกมสงสาร พูด “ไม่มีกุหลาบดอกใดที่ไม่มีหนาม” อโศก “ข้าพเจ้ายินดีให้หนามกุหลาบต่ำทุกวัน ถ้ามันเกิดขึ้นเพราะแรงมือปัดของท่าน และถ้า อยากได้กุหลาบงามก็ไม่ต้องกลัวหนามตำมือ” “อย่าพูดอะไรมากเลย เลือดกำลังไหลซึม ท่านคอยก่อน ข้าพเจ้าจะไปเอาผ้ามาเช็ดเลือด ให้ท่าน” แล้วชโลธราก็หันหลังวิ่งขึ้นเรือน อโศก มองตามก่อนยิ้มไว้ในหน้า ครู่หนึ่งผ่านไป ชโลธรานำผ้าขาวเนื้อ ละเอียดสีสะอาดติดมือออกมาชิ้นหนึ่ง เธอส่งให้ อโศก แต่อโศกไม่รับ เขากลับส่งมือให้หญิงสาว เธอยืนนิ่ง มองดูอโศกด้วยความพิศวงระคนขวย ในที่สุดก็ตัดสินใจจับปลายนิ้วชายหนุ่มด้วยมือ ข้างหนึ่ง อีกมือหนึ่งเช็ดเลือดที่กำลังไหลซึมอยู่ ปากก็พูดว่า "ที่ข้าพเจ้าทำให้ท่านนี้ ก็เพราะ ท่านเป็นอาคันตุกะ อย่าได้คิดเป็นเรื่องอื่นๆ เมื่อเธอทำจวนจะเสร็จนั่นเอง โดยมิได้คาดหมาย อโศกรีบจับมือข้างขวาของนางรวบไว้ก้มลงจุมพิต เบา ๆ นางสลัดมืออย่างแรง แล้วออกไปยืน ห่าง ๆ ด้วยกิริยางอนแล้วพูดว่า "ทำไมทำอย่างนี้ล่ะ” “แล้วจะให้ทำอย่างไร?” อโศกถาม เมื่อหญิงสาวไม่ตอบเขาจึงกล่าวสืบไปว่า “ขออภัยด้วย ข้าพเจ้าเผลอไป ความงาม ความเอื้ออารี และความหอมแห่งกลิ่นเนื้อของท่าน ทำให้ข้าพเจ้าลืมตัวไป จึงกระทำในสิ่งที่ไม่ควรทำ ข้าพเจ้าขออภัยท่านด้วย” ขออภัย “ผู้ชายก็ดีแต่ล่วงเกินเขา แล้วขอโทษ ทำไมจึงไม่ทำอย่างที่ไม่ต้องขอโทษ ขออภัยทีหลัง” ว่าเท่านั้นแล้วชโลธราก็เดินขึ้นเรือน โดยมิได้กังวลว่า อโศกจะอยู่หรือจะกลับ อโศก เห็นว่าอยู่ต่อไปก็รังแต่จะกวนใจสาวน้อยที่เขารัก จึง ตัดสินใจกลับสู่สำนักตักศิลา เมื่อเวลาเย็นมาก แล้ว ฝ่ายชโลธรา เมื่ออโศกกลับแล้ว เธอก็มี แต่ความคิดอันสับสนวุ่นวาย อยากจะโกรธและ เกลียดชายคนนี้ แต่ก็มีอะไรบางอย่างในตัวเขา ทําให้เธอโกรธและเกลียดไม่ลง อนึ่งเล่า สาวน้อยผู้ไม่เคยแก่มือชาย เมื่อมาถูกสัมผัสในแง่เสน่หา ก็รู้สึกปั่นป่วนใจมิรู้ แล้ว เพียงคำพูดอันอ่อนหวานในเชิงชู้สาวของเขา ซึ่งเธอมีใจนิยมในบุคลิกลักษณะอยู่ ก็ทำให้เธอ วาบหวามจิตมิใช่น้อย เมื่อมาถูกสัมผัสอีกเล่า เธอจึงมีความรู้สึกที่บอกตัวเองไม่ได้ว่าเป็นอย่างไร มันเหมือนปลุกความรู้สึกบางอย่างซึ่งมีอยู่ตามกฎ ธรรมชาติให้ตื่นตัว ความรู้สึกตามกฎธรรมชาติ ซึ่งแผ่กระจาย ขยายตัวครอบคลุมมนุษย์ทุกรูป ทุกนามอยู่ มันกำลังจะแผ่เข้ามาในวงชีวิตของ สาวน้อยบ้านป่าด้วยเหมือนกัน ตลอดระยะเวลาที่กลับสู่สำนักตักสิลา อโศก คิดถึงแต่สาวน้อยชโลธรา ผู้มีดวงหน้างาม และอ่อนหวาน เธอช่างน่ารักน่าถนอมอะไรเช่นนั้น เขายอมสารภาพกับตัวเองว่า เขารักชโลธราเสีย ๑๐๒ กัลยา ณ มิตร