งานศพและความรู้สึกของผู้ที่อยู่เบื้องหลัง
…นานวัน ชุดดำที่สวมใส่ ยิ่ง
เน้นให้เห็นความผอมบางและซีดเซียว
พร้อมด้วยกระเป๋าเดินทาง
- วางอยู่ข้าง ๆ นั่งรอใน
ห้องอาหาร
ผมชะงัก ที่ควรจะ
- เป็นตามปกติคือ เธ
และถ้วยกาแฟเท่านั้น
ไม่ใช่อย่างที่เห็น
ถาม
“ทำไม…
ที่สุดท่านก็สิ้นใจ...” เมื่อเสียงร้องไห้ยุติลง ความเงียบ ก็เข้าครอบคลุมบ้านไว้ ในที่สุดสมองของ ผมก็เริ่มสั่งการ คุณท่าน... คุณพ่อของคุณด้วยค่ะ” ตามขณะพ่อหันหลังก้าวออกไปรับแขกนั้น ผมแยกไม่ออกว่า อยากก