งานศพและความรู้สึกของผู้ที่อยู่เบื้องหลัง : หน้า 95/124

ที่สุดท่านก็สิ้นใจ...” เมื่อเสียงร้องไห้ยุติลง ความเงียบ ก็เข้าครอบคลุมบ้านไว้ ในที่สุดสมองของ ผมก็เริ่มสั่งการ คุณท่าน... คุณพ่อของคุณด้วยค่ะ” ตามขณะพ่อหันหลังก้าวออกไปรับแขกนั้น ผมแยกไม่ออกว่า อยากกล่าวหาหรือ คนที่เหนื่อยที่สุดในงานศพของ | ติเตียน คุณแม่คือวดี เธอทุ่มเทเต็มที่ทั้งแรงกาย สั่งงานป่าพรแล้วผมจึงหันมาทางวดี แรงใจเพื่อให้งานผ่านไปด้วยดีทุก ๆ คืน ๆ ในที่สุดก็ถึงเวลาที่เถ้าและอัฐิของ "อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนนะวดี เดี๋ยว พ่อมองผ่านกระจกแว่นตาเฝ้าดู แม่ต้องจมลงสู่ก้นแม่น้ำ ทานข้าวพร้อมกัน” เธอพยักหน้า ลุกขึ้นยืนด้วยท่าทาง งง ๆ ผมรีบลุกขึ้นเดิน เธอเงียบ ๆ เมื่อผมเล่าให้ฟังว่าเธอเป็น แต่เช้าวันรุ่งขึ้นเท่านั้น เธอ ในชุด เสื้อและกระโปรงสีขาว ประกบเพื่อเธอล้มจะได้ ช่วยทัน "หากไม่ไหวนอน พักสักครู่ก็ได้ ได้ยิน หรือเปล่าวดี” "ค่ะ” “ให้เด็กแป้งมา อยู่เป็นเพื่อนไหม” “ไม่ต้องค่ะ ฉัน ไม่เป็นไร ดอกเตอร์เตรียม ใบทะเบียนบ้านไว้ด้วย พรุ่งนี้ต้องไปติดต่อขอใบ มรณบัตร ต้องไปเคลียร์ ค่ารักษาพยาบาลด้วย ค่ะ” “โอเค ผมจะ จัดการเองทุกอย่าง ทั้ง เรื่องโรงพยาบาล รับศพ ติดต่อวัด แจ้งข่าวญาติ แจ้งกำหนดการเวลา รดน้ำ เอ้อ ต้องติดต่อ ขอพระราชทานด้วยนี่ ทุกอย่างครบหมด | ใคร แน่นอน วดีไม่ต้องห่วง” ยิ่งนานวัน ชุดดำที่สวมใส่ ยิ่ง เน้นให้เห็นความผอมบางและซีดเซียว พร้อมด้วยกระเป๋าเดินทาง - วางอยู่ข้าง ๆ นั่งรอใน ห้องอาหาร ผมชะงัก ที่ควรจะ - เป็นตามปกติคือ เธ และถ้วยกาแฟเท่านั้น ไม่ใช่อย่างที่เห็น ถาม “ทำไม” ผมเลิกคิ้ว | "ฉันจะไปแล้วค่ะ เรื่อง นี้ฉันเคยเรียนปรึกษา คุณหญิงแล้วท่านเห็นดี “เรื่องอะไร คนที่ตาย แล้วจะเอามาอ้างเป็น พยานได้อย่างไร” ผม ทำเสียงข่มขู่ “ฉันสมัครเป็นอาสา กัลยาณมิตรที่วัดพระ ธรรมกายไว้ค่ะ เพื่อนโทร มาบอกว่าสอบสัมภาษณ์ ผ่านแล้ว ฉันจะต้องไปรายงานตัว...” "ไปทำอะไร นานแค่ไหน กินอยู่อย่างไร” ผมชิงถามก่อนที่เธอจะพูดจบ ผมถามเป็นชุด "ยายหนู เพิ่มเวลานอนวันละ "ไปฝึกตนให้เป็นคนดีที่แท้จริง "ค่ะ ดอกเตอร์คะ...ให้ลุงแสงพา ฉันออกไปข้างนอกหาซื้อชุดดำได้ไหมคะ” ของเธอเด่นชัดขึ้น “แน่ใจนะว่าไปไหว” "ค่ะ เดี๋ยวนี้เลย นะคะ กลัวร้าน | อีกสองชั่วโมง หากไม่อยากล้มป่วยก่อน จะปิดหมดน่ะค่ะ” ผมหันหลังยังไม่ทันจะก้าวขา เธอ ก็เรียกไว้อีก "ดอกเตอร์คะ อย่าลืมแจ้ง ตามหลักพระพุทธศาสนา ฝึกให้เกิด งานเสร็จ” พ่อเตือนเธอในบ่ายวันหนึ่ง ปัญญา ฝึกให้รู้จักช่วยเหลือผู้อื่นให้มี “ขอบพระคุณค่ะ” คำพูดและน้ำ ความสุข...ฉันต้องไปอยู่ประจำที่นั้น เสียงไปด้วยกันได้ แต่สายตาที่มอง หนึ่งปีค่ะ” Kalyanamitra.org กัลยาณมิตร ๙๓