ความรักระหว่างพ่อแม่กับลูก : หน้า 110/124

ครั้งหนึ่ง ขณะที่เรือชีวิตของโยมเล่นมาตามกระแสน้ำ โยมได้มาพบกับชายหนุ่มคนหนึ่ง แล้วโยมก็เอาเชือกคือจิตใจ ผูกเขาไว้ ทำให้เรือของโยมหนัก ทำให้โยมเป็นทุกข์ใจ วิธีแก้ที มีทางเดียวคือ บอกปล่อยให้เขาลอยไปตามกระแสน้ำเสีย "ก็ไม่สูงไม่ต่ำ เป็นของธรรมดา สำหรับสัตวโลกอย่างนั้น “แล้วความรักอย่างอื่นล่ะคะ?” เช่นความรักระหว่างพ่อแม่กับลูก” “เธอคงเชื่อว่าท่านจะสึกนะคะ ถึง "โถ น่าสงสาร" จินตนากล่าว ได้ทนคอยมาเป็นเวลาตั้งเจ็ดแปดปีแล้ว ท่านมีโอกาสได้พบเธอหรือเปล่าคะ?” "พบบ้าง ตั้งแต่อาตมาแยกจาก อย่างเห็นใจ ใบหน้าเต็มไปด้วยแววแห่ง ความห่วงใย “แล้วท่านสบายดีหรือคะ ครั้ง "ความรักระหว่างพ่อแม่กับลูก ไม่ ท่านอาจารย์ ดูเหมือนได้พบ เกี่ยวกับความใคร่ไม่เกี่ยวกับความเห็น ทุกครั้งที่อาตมาไปเยี่ยมโยมแม่ โยมแม่ แก่ตัวโดยตรง แต่เกี่ยวด้วยอุปาทาน จะโทรศัพท์เรียกเธอมาพบทุกครั้ง” ความยึดถือว่าเป็นลูกของตน เป็นเลือด "ถ้าท่านไม่ลึก ทำไมท่านไม่บอก เนื้อเชื้อไขของตน ความหวังดี ความ ให้เธอแต่งงานเสียล่ะคะ?” ปุณณมาถาม หวงแหนและความวิตกกังวลทั้งปวงเกิด "อาตมาบอกหลายครั้งแล้ว เช่น จากอุปาทานตัวนี้ เรารักลูกของเรามาก คราวแรกที่อาตมาได้พบเธอ หลังจาก เพราะเรายึดถือว่าเป็นลูกของเรา ถ้าเป็น เดินธุดงค์ไปเป็นเวลา ๑ ปีเต็ม เธอถาม ลูกของคนอื่นเราก็รักน้อยหรือไม่รักเลย” อาตมาว่า "ท่านดูผ่ายผอมลงไปมาก "เธอชักจะพาท่านคุยเรื่องลึกซึ้ง ท่านเดินธุดงค์ไปตามป่าตามเขา ท่าน เกินไปเสียแล้วหละดวงแก้ว” ปุณณมา อยู่อย่างไร ฉันอย่างไรคะ บอกจินต์ด้วย ขัดขึ้น “ฉันกำลังสนใจเรื่องคู่หมั้นของท่าน จินต์เป็นห่วงท่านมาก ขอเรียนถามท่านอีกหน่อยเถอะนะ ท่านจะ "ฉันวันละ ๑ ครั้งในตอนเช้า อาหาร การที่คู่หมั้นของท่านไม่ยอมแต่งงานนี้ ก็ได้จากการบิณฑบาต ชาวบ้านใส่อะไร เธอยังคอยท่านอยู่ใช่ หมายความว่า ไหมคะ?” ให้ก็ฉันอย่างนั้น บางทีก็ไม่มีกับข้าว มี แต่ข้าวเปล่า ๆ ก็ฉันข้าวเปล่า ๆ การอยู่ "เท่าที่อาตมาทราบก็รู้สึกว่าจะ ก็อยู่ตามโคนต้นไม้ ค่ำที่ไหนก็ปักกลด พักที่นั่น” รู้สึกว่าเป็นชีวิตที่ลำเค็ญมาก” "ก็สบายดี แม้อาหารจะน้อย แต่ก็เพียงพอสำหรับให้ชีวิตดำรงอยู่ เพราะ ไม่ได้ไปออกแขกแบกหามอะไร การอยู่ ตามป่าตามเขาก็สบายดี เงียบสงบใจดี” “ไม่มีอันตรายจากสัตว์ป่าบ้าง หรือคะ?” "ไม่เคยมีสัตว์ร้ายต่าง ๆ ถ้าเรา ถือว่ามันเป็นเพื่อนร่วมโลก แผ่เมตตาจิต แก่มัน มันก็ดูเหมือนจะเข้าใจเรา ปล่อยให้เราอยู่อย่างสงบสุข ต่างอยู่รู้สึกปลอดภัยและสบายใจยิ่งกว่า อยู่ในบ้านในเมืองเสียอีก ต่างคน จินตนาถอนหายใจอย่างหนักหน่วง นั่งก้มหน้าคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วกล่าวขึ้นว่า “ท่านคะ จินต์คิดถึงท่านมาก ตั้งแต่ ท่านจากไปจินต์ไม่เคยมีความสุข ท่าน ล่ะคะ คิดถึงจินต์บ้างไหม?” "การคิดถึงสตรีเพศผิดวิสัยของ เป็นอย่างนั้น” ๑๐๘ ก ล ย า ณ มิตร