การค้าขายและปัญญา : หน้า 70/124

กลัวอายบาปกรรม รู้ซึ่งประโยชน์ ที่ไปที่มา พูดแต่ยกธรรม ไม่คบพาลา ชาตินี้ชาติหน้า รู้เบี่ยงรู้บ่าย เพื่อนค้าชอบใจ รู้การค้าขาย ชอบตามท่าทาง อย่าให้อางขนาง อัชฌา ยมี จะได้ท่าทาง เป็นตาเป็นใจ ไม่พูดหยาบช้า ตัวรู้มิรู้ เป็นหินะกถา พูดฆ่าพูด เพื่อนกันมีอยู่ รู้แล้วบอกให้ รู้ซึ่งคารวะ ใจย่อมปรานี สมณะพราหมณ์ สิ่งนั้นเขามี สิ่งนี้เขาได้ แก่สัตว์ทั้งหาย ขายได้กำไร อาศัยเพื่อนกัน รู้การกินนอน อันการซื้อขาย มากน้อยสังวร นอนดีจึงพ้น บ่ ห่อนเมามาย ไม่ตอบหาย นับร้อยนับพัน ซึ่งโทษทั้งหลาย ด้วยปัญญาเขลา มิรู้เท่าทัน กินมากมักตาย ฉิบหายก็มี ค้าขายทุกวัน ยามหนึ่งพระยา ดั่งหอกสี่คม คิดให้ถ้วนถี่ สองยามเล่านา นักปราชญ์พราหมณ์ ถ้าเห็นใครดี 414 สามยามคนการ ชาวนาเวสี ทำเป็นรู้น้อย ฝีมือคารม พลอยเข้าประสม " นอนถ้วนยามสี่ คนชั่วสาธารณ์ ใครได้ลิ้นลม ของเขานิ่นนา รู้การกินไซร้ ถ้าทำไม่ดี อิ่มนักอัดใจ บ่ ได้เป็นการ ใจชั่วอับปรี ทั้งเกิดโรคา ถอยปัญญาญาณ ให้รู้ประมาณ สมควร งด จองหองรู้มาก ไม่คิด หน้า รู้นั่งก็ยาก แง่งอนมารยา อยาก ได้เร็วรา ที่มาที่ไป เพื่อนกันเขาชัง ปัญญามีมาก จงควรถ้วนถี่ ลับหน้าต่อหลัง กล่าวร้ายไยไท นั่งขับนั่งย่อย คนถ่อยอัปรี ชื่อขายสบที มันมีบอกให้ ถ้าว่านั่งดี มีย คนชม มันชังน้ำใจ รู้ได้แต่ข้างเดียว ท่านเป็นผู้ใหญ่ สูงกว่าไม่ได้ นั่งให้พอสม มันย่อมแก้ไข อย่าลับเคียงบัง อย่านั่งเหนือลม แม้นว่าสบตา เกลือกกลิ่นอบรม วคพคมา หัวร่อกันเกรียว แม้นตัวจะได้ เพื่อนไปลดเลี้ยว พยักหน้าปากเบี้ยว ไม่ให้ได้การ ผู้ที่ว่ารู้ ยุแยงแกล้งว่า สาระพัดกินอยู่ นอนนั่งลิลา ไม่ให้ซื้อหา · ริษยาจัณฑาล รู้การถ้วนถี่ รู้ที่อาณา บรรดาจะได้ แกล้งให้ป่วยการ ไปรู้มา รู้ได้รู้เสีย ป้องกันทัดทาน ให้เสียราคา ท่านผู้มีศักดิ์ อันการซื้อขาย รู้ว่าท่านรัก เกรงต่ำเตี้ย เล่ห์กลแยบคาย ปุ๋ยปากให้หน้า ติดควรถ้วนจบ สบนักมักเสีย ใช้ผวนใช้นิ้ว ยักคิ้วหลิ่วตา อย่าสูงอย่าเตี้ย แต่พอเป็นกลาง เป็นการสัญญา แม่ค้าทั้งปวง ๖๙ กัลยาณมิตร Kalyanamitra.org