การศึกษาและศาสนาในฮาร์วาร์ด : หน้า 58/110

อาคารเลยทีเดียว ความจริงจะเรียกว่าโบสถ์ก็ คงไม่ถูกนัก เพราะคำว่าโบสถ์นั้น ภาษาไทยนำ มาจากคำว่า อุโบสถ เป็นสถานที่ที่พระสงฆ์ทำ สังฆกรรม แต่ภายหลังเมื่อคริสต์ศาสนาพยายาม เผยแผ่ศาสนาให้แก่คนไทย จึงนำคำว่าโบสถ์ใน ศาสนาพุทธมาใช้ ฉะนั้นโบสถ์ฝรั่งจึงน่าจะเรียกว่า เทวาลัย หมายถึงสถานที่บวงสรวงพระผู้เป็นเจ้า โดยมีการร้องเพลง และฟังคำสอนจากคัมภีร์ไบเบิ้ล หรือสถานที่ประกอบพิธีทางศาสนาอื่น ภายใน เทวาลัยของหอพักนี้ก็ใหญ่โตพอสมควร เป็นห้อง ที่ทำด้วยไม้ทั้งหมด แท่นบูชาต่าง ๆ นั้นก็ยัง คงรักษาศิลปะตั้งแต่สมัยเมื่อ ๑๗๐ ปีที่แล้ว รอบผนังห้องมีรายชื่อประวัติบุคคลสำคัญ และ นักศึกษาที่มีชื่อเสียงหลายคนในอดีตของฮาร์วาร์ด จารึกไว้ พร้อมกับคำอธิบายสั้น ๆ และห้องอื่น นอกจากนี้ก็มีเช่นเดียวกัน คือที่หน้าห้องจะมีแผ่น โลหะจารึกชื่อคนสำคัญที่เคยพักอยู่ในห้องนั้น ๆ ส่วนใหญ่จะเป็นผู้ที่ดำรงตำแหน่งนักการศาสนา นักปรัชญา และนักการเมือง 1 พอตกค่ำเพื่อนร่วมห้องของอาตมาก็มาถึง เขาชื่อ เจฟฟรีย์ แม็คคลโลห์ (Mr.Jeffery McCulloh) เป็นชาวอเมริกันเชื้อสายไอริช เป็น อดีตนายธนาคาร เรียนจบจากมหาวิทยาลัย เคมบริดจ์ในอังกฤษ และภายหลังมีความสนใจ ในศาสนามากจึงได้เข้ามาเรียนที่นี่ เจฟมีนิสัย เปิดเผย พูดอะไรตรงไปตรงมา และเนื่องจากเคย อยู่ในอังกฤษมานาน ก็เลยมีเรื่องคุยกับอาตมา เยอะทีเดียว ถึงแม้ว่าเคมบริดจ์กับอ๊อกซฟอร์ด นั้นจะเป็นมหาวิทยาลัยคู่แข่งกันตลอดมาก็ตาม แต่ความสัมพันธ์ระหว่างสองมหาวิทยาลัยนี้ก็ เป็นไปในลักษณะที่เป็นมิตรกันอย่างมาก แม้ใน ฮาร์วาร์ดเองก็มีสมาคมนักศึกษาที่จบจากอ๊อกซ ฟอร์ดและเคมบริดจ์ เรียกว่า สมาคมอ๊อกซบริดจ์ (Ox-bridge Society) มีการประชุมพบปะสัง สรรค์ของนักศึกษาทั้งสองสถาบันกันแทบทุกสัปดาห์ ในสมาคมนี้นักศึกษาอ๊อกซฟอร์ดก็จะไม่พูดคำว่า เคมบริดจ์ ส่วนนักศึกษาเคมบริดจ์ก็จะไม่พูดคำ ว่า อ๊อกซฟอร์ด แต่จะใช้คำแทนกันว่าThe Other Place แปลว่าที่อีกแห่งหนึ่ง เคมบริดจ์มักจะ เรียกอ๊อกซฟอร์ดว่า มหาวิทยาลัยแห่งหนึ่งที่ตั้ง อยู่บนฝั่งแม่น้ำไอซิส (Isis) ซึ่งเป็นที่ทราบกันว่า แม่น้ำไอซิสนั้นคือแม่น้ำเทมส์ (Thames) ในตอน ที่ไหลผ่านมหาวิทยาลัยอ๊อกซฟอร์ดนั่นเอง งานต้อนรับนักศึกษาใหม่ของมหาวิทยา ลัยฮาร์วาร์ดเริ่มต้นตั้งแต่เช้าตรู่วันรุ่งขึ้นเลย นัก ศึกษาน้องใหม่นานาชาติค่อย ๆ ทยอยเข้ามาจับ กลุ่มยืนบ้าง นั่งบ้าง บางคนถึงกับนอนบ้างก็ มี ในห้องประชุมใหญ่อาคารแอนโดเวอร์ฮอลล์ (Andover Hall) ปีนี้เป็นปีที่ฮาร์วาร์ดดิวินิตี้ สกูลรับนักศึกษาใหม่มากที่สุดเท่าที่เคยปรากฏมา มีนักศึกษาปีที่ ๑ กว่า ๑๕๐ คนด้วยกัน ภายใน ห้องประชุมจึงแน่นขนัดจนหลายคนลงไปนั่งที่พื้น เพราะที่นั่งไม่พอ บรรยากาศค่อนข้างจะเป็นกัน เองแบบอเมริกันมาก ๆ ทีเดียว ไม่เหมือนที่เคย พบในอ๊อกซฟอร์ด สิ่งที่แตกต่างจากมหาวิทยาลัย ชั้นนำอื่น ๆ ของโลก คือ มีนักศึกษาหลายคน ที่อยู่ในวัยเกษียณอายุไปแล้วประมาณ หรือระหว่าง ๕๐ ถึง ๖๐ ก็มีอยู่หลายคนทีเดียว มาจาก หลายสาขาอาชีพ เช่น นักวิชาการ นายแพทย์ นักธุรกิจ ที่เคยประสบความสำเร็จมาอย่างมาก และหันมาสนใจศาสนา ดิวินิตี้สกูลนั้นมีหลักเกณฑ์ อยู่ว่า จะไม่รับนักศึกษาระดับปริญญาตรีในสาขา วิชาการทั่วไป แต่จะเป็นสถานศึกษาสำหรับนักบวช หรือนักการศาสนาที่ผ่านการศึกษาระดับปริญญา ตรีจากที่อื่นมาแล้ว นักค้นคว้าวิจัยศาสนาที่เข้า มาเรียนต้องมีจุดประสงค์อย่างใดอย่างหนึ่งที่ชัดเจน สถานภาพของอาตมาที่มหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด รับเข้ามาเป็นนักศึกษา เป็นสถานภาพของผู้ที่ จบแล้ว แต่ยังไม่ได้จำแนกชัดเจนว่าเป็นปริญญาตรี โท หรือเอก ซึ่งเรียกว่า Resident Graduate เป็นสถานภาพของนักศึกษาที่มหาวิทยาลัยคิดว่า มีแนวโน้มที่จะไปศึกษาระดับปริญญาเอกในสารา วิชาใดวิชาหนึ่งได้โดยให้ทดลองเรียนดูก่อน สถาน ภาพเช่นนี้ไม่มีในระบบการศึกษาแบบอเมริกัน ๕๔ ก ล ย ๆ ณ ม ต ร