การบวชอุทิศชีวิต : หน้า 40/169

พระมหาจิรายุ โพธิชโย เปรียญธรรม ๗ ประโยค ๆ เมื่อหลวงพี่เข้ามาอยู่ในวัดพระธรรมกาย ก็ถูกอบรมพร่ำสอน ผ่าน บทฝึกต่าง ๆ ทําให้หลวงพี่ตระหนักถึงคุณค่าของพระพุทธศาสนา วิชชา ธรรมกาย ที่กว่าจะบังเกิดขึ้นมาได้นั้น ต้องอาศัยผู้รู้อย่างพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ที่ต้องสั่งสมบารมีมาอย่างน้อยที่สุด ๒๐ อสงไขยกับแสนมหากัป หลวงพี่ จึงตั้งใจที่จะบวชอุทิศชีวิต เพื่อรักษาพระพุทธศาสนา วิชชาธรรมกาย เอาไว้อย่างรุ่นพี่ ๆ ที่เป็นกำลังของหลวงพ่อในการเผยแผ่พระพุทธศาสนา ทั้งในประเทศและต่างประเทศอย่างเอาชีวิตเป็นเดิมพัน เพื่อจรรโลง พระพุทธศาสนา วิชชาธรรมกาย ให้อยู่คู่โลกตลอดไป หลวงพี่คิดว่าตนเองโชคดีมาก ที่เข้ามาบวชตั้งแต่เยาว์วัย จากที่ตอน เป็นโยมมีเพื่อน ๔-๕ คน พอเป็นสามเณรมีเพื่อนเป็นร้อย ทั้งยังเป็น กัลยาณมิตร เป็นบัณฑิตนักปราชญ์ ชักชวนกันรับบุญ เรียนหนังสือบาลี นั่งสมาธิ สวดมนต์ ฯลฯ เวลาที่ผ่านมาหลวงพี่มีทั้งความสุขและบุญบารมี ที่เพิ่มขึ้น เป็นช่วงเวลาที่ทั้งชีวิตนี้จะไม่มีวันลืมเลือนเลย พระมหาศุภณัฐ จนฺทชโย เปรียญธรรม ๗ ประโยค มโนปณิธาน มาจาก “มโน” ที่แปลว่า “ใจ” กับ “ปณิธาน” ที่แปล ว่า "ความตั้งมั่น" รวมความแปลว่า "ความตั้งใจมั่น การที่หลวงพี่มีความตั้งใจมั่นในการบวชอุทิศชีวิตได้นั้น มิใช่คิด ปุบปับขึ้นมาทันที แต่เป็นการหมั่นคิด หมั่นตอกย่า ผ่านกาลเวลาเกือบ ๑๐ ปี จนกลายเป็นมโนปณิธานที่เด็ดเดี่ยว จนกล้าประกาศตนว่าจะบวชอุทิศชีวิต ให้พระพุทธศาสนา เรียกได้ว่า การที่จะเกิดมโนปณิธานเช่นนี้ได้ ต้องผ่าน การฝึกฝนอบรมตนเองอย่างเข้มข้นในเพศสมณะมาเกือบ ๑๐ ปี นอกจากนี้ ความสามัคคียังเป็นมนต์ขลังชนิดหนึ่งที่หลวงพี่ประทับใจ และทาให้สร้างบารมีมาได้จนถึงปัจจุบัน ค่าปฏิญาณตนของสามเณร เปรียญธรรมวัดพระธรรมกาย “สุขา สงฆ์สุส สามคคี ความพร้อมเพรียง ของหมู่ให้เกิดสุข” คือสิ่งที่ทำให้หลวงพี่รู้สึกฮึกเหิมและมีกำลังใจในการ สร้างบารมียิ่ง ๆ ขึ้น ๔๐ อยู่ในบุญ มิถุนายน ๒๕๕๗