พุทธอุทยานนานาชาติ : หน้า 101/169

เลย ขัดขวาง ถึงได้เปรี้ยงปร้าง บรรยากาศสุด ๆ ไปเลย เราก็ปลื้มไป ขนลุกไป...และเราจะได้ เล่าให้ลูกหลานฟังว่า พุทธอุทยานนานาชาติ ปทุมรัตน์ธรรมเจดีย์! ไม่ธรรมดาทีเดียว อยู่ใน แดนศักดิ์สิทธิ์ บริสุทธิ์ ตรงนั้นสำคัญจริง ๆ มิฉะนั้นมารไม่มา เราจะได้จำได้ จำได้แล้ว เราจะได้ปลื้ม” (สาธุ สาธุ สาธุ) นี่คือโอวาท ที่คุณครูไม่ใหญ่พูดถึงภารกิจสำคัญ ธุดงค์ ธรรมชัยอัญเชิญพระบรมธาตุ ประดิษฐาน ณ ปทุมรัตน์ธรรมเจดีย์ พุทธอุทยานนานาชาติ อ.โพนพิสัย จ.หนองคาย ฉลองวิสาขบูชาโลก ซึ่งทั้งกองพันเนื้อนาบุญ ๑,๒๐๐ กว่ารูป และกองพลจักรพรรดิดาวรวย ช่วยกันทำ ได้ผลสำเร็จอันดีเยี่ยม แม้จะมีฝนวัดใจหรือ แดดวัดใจ ก็ไม่หวั่น ชิตัง เม! โดยเฉพาะ วันที่ ๑๓ พฤษภาคม ๕๗ ที่เกิดปรากฏการณ์ ช่องนี้มีคำตอบ D M C ผู้นำบุญที่ทำภารกิจนี้ก็เข้าใจทันทีว่า ทำไม วันที่ ๑๓ พฤษภาคม คุณครูไม่ใหญ่บอกให้ พระธุดงค์และสาธุชนปฏิบัติธรรมให้เต็มที่ใน ช่วงเช้า (กำาหนดการเดิมช่วงเช้ามีการเดินธุดงค์) ซึ่งในช่วงเช้า สาย เที่ยง บ่าย อากาศร้อนมาก ไม่มีใครคิดว่าฝนจะตก แต่พอเข้าไปนั่งในพิธี อัญเชิญพระบรมธาตุ เครื่องเสียงยังเดินสาย ไม่เสร็จเลย ฝนก็ตกกระหนาอย่างไม่ทันตั้งตัว สาธุชนใหม่ก็จะรำลึกถึงวันที่พระพุทธเจ้าตรัสรู้ ส่วนพวกเราที่เข้าวัดมานานก็จะย้อนรำลึกถึง การสถาปนามหาธรรมกายเจดีย์ สภาธรรมกาย สากล ในวันนั้นคุณครูไม่ใหญ่จึงให้พรว่า “ถึงฝนจะตก ถึงฟ้าจะร้อง ให้มองพระกลาง ท้อง ไม่ต้องไปร้องระงม ฝนตกทีไร รู้ไหมเทวา ชื่นชม ฝนตกอย่างนี้สิดี จะรวยเป็นเศรษฐีเท่า เม็ดฝนเลย” ช่วงค่ำจึงเป็นการจุดประทีปทีใจ ฝนฟ้าถล่ม สายฟ้าเปรี้ยงปร้าง ทุกคนไม่ถอย ให้สว่างไสว แทนการจุดประทีปข้างนอก http://goo.gl/L5LIXE รับชมรูปแบบ Video ผ่านทาง Application QR code ในมือถือ และ Tablet Case Study ก ร ณี ศึ ก ษ า กราบนมัสการคุณครูไม่ใหญ่ ด้วยความเคารพอย่างสูง ลูกเข้าวัดเมื่อปี พ.ศ. ๒๕๔๐ โดยมีพระ น้าชายเป็นกัลยาณมิตร ก่อนเข้าวัดลูกไม่ชอบไป วัด ไม่ใช่เฉพาะวัดพระธรรมกาย แม้วัดอื่นลูก ก็ไม่อยากไปค่ะ เพราะไม่ค่อยเชื่อเรื่องบุญบาป แม้แต่ทําบุญก็แทบจะนับครั้งได้ โดยส่วนตัว ลูกเชื่อหลักเหตุและผล เพราะลูกเรียนสาย วิทยาศาสตร์มาจนกระทั่งจบแพทย์ ลูกเชื่อว่า สิ่งที่เราสามารถพิสูจน์ได้ด้วยประสาทสัมผัส ทั้ง ๕ จึงจะเชื่อถือได้ ลูกจึงไม่คิดอะไรมาก บุญเท่านั้นที่ช่วยได้ ๘ กรกฎาคม ๒๕๔๘ ขอแค่ได้ใช้ชีวิตสนุกสนานไปวันต่อวัน พอเลิก งานก็ออกเที่ยวเตร่เฮฮากับเพื่อนฝูง แต่แล้วในช่วงกลางปี ๒๕๓๙ ชีวิตของ ลูกก็เปลี่ยนไป ขณะที่ลูกกำลังเรียนต่อแพทย์ เฉพาะทาง อยู่ดี ๆ ลูกก็ปวดหลังโดยไม่ทราบ สาเหตุ ความเจ็บปวดทวีคูณขึ้นเรื่อย ๆ จน ขยับตัวเดินไปมาแทบไม่ไหว นอกจากทรมาน กายแล้วก็ยิ่งทรมานใจมากขึ้น เพราะจากที่เคย เป็นหมอรักษาคนไข้ กลับมาเป็นคนไข้เสียเอง ต่อมาตรวจพบว่าเป็นเพราะหมอนรองกระดูก กดทับบริเวณเส้นประสาท แต่ลูกก็ยังเชื่อมั่น มิถุนายน ๒๕๕๗ อยู่ในบุญ ๑๐๑