การสร้างบารมีแบบอสาธารณบารมี : หน้า 44/169

พระมหาเทิดเกียรติ นาถชโย เปรียญธรรม ๖ ประโยค หลวงพี่เข้าวัดเมื่อปี ๒๕๕๙ โดยมีกัลยาณมิตร คือหลวงน้าที่เป็นญาติกัน แต่ท่านบวชอยู่ที่วัดอื่น ท่านเห็นว่า วัดพระธรรมกายเป็นสำานักเรียนดีเด่น มีกฎระเบียบเคร่งครัด ท่านจึงบอกให้หลวงพี่มาบวชที่วัดพระธรรมกาย เมื่อ บวชแล้วหลวงพี่ก็ได้รับการฝึกฝนจนกระทั่งมีอุดมการณ์ เป้าหมายชีวิต และ สร้างบารมีอย่างมีความสุขเรื่อยมา d ในการสร้างบารมีนั้น หลวงพี่ต้องการสร้างบารมีแบบ “อสาธารณ บารมี" คือบารมีที่ไม่ทั่วไป โดยอุทิศชีวิตนี้ให้เป็นของพระพุทธศาสนา รับใช้ งานพระศาสนาให้มั่นคงสืบต่อไป การสร้างบารมีของหมู่คณะวัดพระธรรมกายทำให้หลวงพี่ประทับใจ มาก เพราะตั้งแต่หลวงพี่เกิดมายังไม่เคยเห็นใครที่ไหนสร้างบารมีแบบ เอาชีวิตเป็นเดิมพัน สร้างด้วยความสุข และสร้างกันเป็นทีม วิธีการก็ชัดเจน เป้าหมายก็ชัดเจน คือที่สุดแห่งธรรม พักกลางทางที่ดุสิตบุรี พระมหาอธิวัฏ อธิชโย เปรียญธรรม ๓ ประโยค หลวงพี่เป็นเด็กบ้านนอกคนหนึ่งที่ไม่รู้เรื่องกฎแห่งกรรมเลย ยิงนก ตกปลาเป็นอาจิณ แต่พอเรียนถึงประถมศึกษาปีที่ ๕-๖ อาจารย์ประจำชั้น เปิด DMC ให้ดูทุกวัน หลวงพี่ก็เลยรู้จักกฎแห่งกรรมมากขึ้น พอเรียนจบ อาจารย์ชวนบวชสามเณรภาคฤดูร้อนที่จังหวัดอุบลราชธานี หลวงพี่อยู่ จนจบโครงการและชอบชีวิตการเป็นอยู่แบบพระ แบบเณร เลยสมัคร เข้ามาบวชเณรที่วัดพระธรรมกาย หลวงพี่ประทับใจกับการสร้างบารมีทุกอย่างตั้งแต่เข้ามาวันแรกจนถึง ปัจจุบัน เวลาเห็นสามเณรรุ่นพี่บวชอุทิศชีวิตแล้วรู้สึกว่า ท่านเท่มาก เป็น ต้นบุญต้นแบบ ก็เลยตั้งเป้าหมายแล้วฝึกตัวเต็มที่ แม้จะมีอุปสรรคมากมาย แต่หลวงพี่มองเป้าหมายเป็นหลัก อุปสรรคก็เลยกลายเป็นเรื่องเล็ก ทำให้ หลวงพี่อยู่มาจนถึงทุกวันนี้ นอกจากนี้ หลวงพี่ยังมองไม่เห็นว่ามีวิถีชีวิต อื่นใดในโลกดีเท่ากับการเป็นสมณะ เพราะการเป็นสมณะไม่มีโอกาสทำ ความชั่วเลย ๔๔ อยู่ในบุญ มิถุนายน ๒๕๕๗