ความเป็นจริงของชีวิต : หน้า 41/169

อายุครบ ๒๐ ๆ พระมหาพิเชษฐ์ โยคชโย เปรียญธรรม ๕ ประโยค ตอนเด็ก ๆ หลวงพี่ไม่เคยคิด ไม่เคยสงสัยว่า ความเป็นจริงของชีวิต เป็นอย่างไร ก็ใช้ชีวิตเหมือนกับคนอื่นทั่ว ๆ ไป มีเพียงความคิดว่า เมื่อเรา ปี จะบวช คิดเพียงเท่านี้ จนกระทั่งอายุได้ ๑๒ ปี ก็มีความ คิดขึ้นมาว่า ถ้าคนเราทุกคนเกิดมาแล้วต้องตายกันหมด เราจะเกิดมาเพื่อ อะไร จนกระทั่งปีพุทธศักราช ๒๕๕๐ หลวงพี่ก็ได้รับคําแนะนําจากอาจารย์ ว่าน่าจะไปบวชที่วัดพระธรรมกาย หลวงพี่ก็เลยตั้งใจเรียนจนจบในปี พุทธศักราช ๒๕๕๑ และตัดสินใจเข้ามาบวชสร้างบารมีตั้งแต่นั้น เมื่อหลวงพี่เข้ามาบวชเป็นสามเณร ก็ได้รู้ความเป็นจริงของชีวิต จากนั้นก็ตัดสินใจว่าจะตั้งใจฝึกฝนอบรมตนเอง และจะต้องบวชอุทิศชีวิต เพื่อทำเป้าหมายชีวิตในชาตินี้ให้สำเร็จบริบูรณ์ และจะตั้งใจสั่งสมบุญ สร้างบารมีในเพศสมณะตลอดไป ให้สมกับคำว่า “บวชอุทิศชีวิต” พระมหาชินวัฒน์ วาทชโย เปรียญธรรม 5 ประโยค อย่างแรกต้องขอขอบพระคุณ "โยมแม่" ที่พาเข้าวัดตั้งแต่เด็ก นี้คือ จุดเริ่มต้นที่ทำให้หลวงพี่ได้เข้ามาสร้างบารมี ทำให้คุ้นเคยกับวัด กับธรรมะ กับพระอาจารย์ตั้งแต่ยังเป็นเด็ก บวกกับส่วนตัวก็ชอบอยู่แล้ว สิ่งเหล่านี้ เป็นจุดเริ่มต้นของการสร้างบารมีในผ้าเหลือง เลยตัดสินใจบวชเป็นสามเณร สร้างบารมีอยู่ที่หมู่กุฏิสามเณรเปรียญธรรมเรื่อยมา ซึ่งการสร้างบารมีของ หลวงพี่นั้น หลวงพี่จะทำอย่างสุดความสามารถเพื่อพระพุทธศาสนา จนกว่า จะถึงคำว่า “อุทิศชีวิต” ความประทับใจในการสร้างบารมีของหลวงพี่มีหลายอย่างมาก แต่มี อยู่บุคคลหนึ่งที่ประทับเข้าไปอยู่ในใจอย่างมิรู้ลืม บุคคลนั้นก็คือ "พระเดช พระคุณหลวงพ่อ” ซึ่งเป็นบุคคลที่หาได้ยากยิ่ง จะมีสักกี่คนที่ทุ่มเทเพื่อ พระพุทธศาสนาขนาดนี้ ทั้งที่ยังป่วย ก็ไม่หยุดการสร้างบารมี ไม่หยุดงาน พระพุทธศาสนา ยิ่งนานวันยิ่งมีแต่ลุยสร้างบารมีอย่างเดียว มิถุนายน ๒๕๕๗ อยู่ในบุญ ๔๑