มโนธรรมเรื่องศีล : หน้า 88/169

วันหนึ่งคุณพ่อมาเห็นเข้า ว่ายังมีเข็มหมุดตกค้างอยู่ที่โยมพี่คนนี้อีกหยิบมือหนึ่ง ท่านโกรธ มากเอ็ดเสียงลั่นบ้าน บอกว่านี่เป็นการโกงแผ่นดิน เอาเข็มหมุดมาตั้งหยิบมือหนึ่ง ก็เลยต้องเอาไปคืน นี่คือรุ่นปู่ ย่า ตา ยายของเรา ท่านมองสิ่งของใด ๆ ที่ไม่ใช่ของตัวเอง โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ของราชการว่าเป็นของกลาง เป็นสมบัติของแผ่นดิน ดังนั้นเข็มสักเล่ม ด้ายสักคืบ ท่านก็ไม่ยอมเอา ของใคร พยายามรักษาศีลอทินนาทานของท่านอย่างดี เพราะอย่างนี้แหละท่านถึงได้รักษาแผ่นดิน ไทยไว้ให้เราอยู่ได้จนทุกวันนี้ แต่ในปัจจุบันนี้มโนธรรมเรื่องศีลข้อที่ ๒ ของเราหย่อนยานไปมาก อย่าว่าแต่เข็มหมุดเลย ยิ่งกว่านั้นหลายเท่าก็โกงกันให้ยุ่บยั่บไปหมดแล้ว เพราะฉะนั้น ข่าวคอร์รัปชันจึงขึ้นหน้าหนังสือพิมพ์ อยู่ทุกวัน อย่างนี้ความมั่นคงของชาติก็คงเสื่อมตามไปด้วย ถ้าเป็นสิ่งของที่เราอยากได้จริง ๆ ไม่ว่าจะเป็นของเล็กน้อยเพียงใดก็ให้เอ่ยปากขอให้เป็น กิจจะลักษณะ ไม่ใช่งุบงิบหยิบเอามา ต่อไปในเบื้องหน้า ไม่ว่าเราจะอยู่ที่ใดก็ตาม อย่าทำให้ใคร เขาระแวงสงสัยได้ว่า เรามีนิสัยขี้ขโมย เอาหัวใจตีแผ่ลงไปให้เห็นกันชัด ๆ ว่าคนอย่างเรา แม้จะ เป็นผู้น้อย ยากจนแสนเข็ญอย่างไร ก็ไม่เห็นแก่ได้ของของใคร ไปถึงไหนก็ยืดอกได้ เพราะไม่มี มลทินให้กินแหนงแคลงใจ ไม่มีใครสามารถตำหนิเราได้ สำหรับเรื่องนี้ มีอุทาหรณ์สำหรับคนที่เข้าวัด คือ เรื่องราวของพระเจ้าพิมพิสาร” ซึ่งเป็นองค์ อุปถัมภ์พระพุทธศาสนาที่สำคัญในสมัยพุทธกาล ในอดีตชาติ ท่านได้ทำนุบำรุงพระพุทธศาสนา ของพระพุทธเจ้าพระองค์ก่อน ๆ มาอย่างดี ส่วนพระญาติของท่านแบ่งออกเป็นกลุ่มใหญ่ ๆ ๒ กลุ่ม กลุ่มหนึ่งมาช่วยท่านทำนุบำรุงพระพุทธศาสนา ตั้งใจทำบุญสุนทาน เมื่อละโลกไปแล้ว ที่ยังไม่หมดกิเลสก็ไปเป็นเทวดาเสวยสุขในสวรรค์ อีกกลุ่มหนึ่งเป็นคนประเภทเห็นแก่ได้ ยักยอก เอาทรัพย์ตั้งแต่ข้าวปลาอาหารที่จะถวายพระ รวมไปถึงเครื่องใช้ไม้สอยอะไรต่าง ๆ น่ากลับไปใช้ เป็นของส่วนตัว พวกพระญาติที่เห็นแก่ได้เหล่านี้ ต้องไปเกิดเป็นเปรตเสียหลายกัป ๆ มาชาตินี้พระเจ้าพิมพิสารทรงเป็นองค์อุปถัมภ์พระพุทธศาสนาองค์สําคัญ พระญาติของท่าน ที่เป็นเปรตดังกล่าวก็มาขอส่วนบุญ เลยทำให้เกิดประเพณีการกรวดน้ำอุทิศส่วนกุศลให้แก่เปรต ต้นเหตุเพราะความที่เห็นแก่เล็กแก่น้อยนี่เอง คุณยายอาจารย์ฯ (คุณยายอาจารย์มหารัตนอุบาสิกาจันทร์ ขนนกยูง) เล่าให้หลวงพ่อฟังว่า ที่วัดปากน้ำในสมัยที่หลวงปู่วัดปากน้ำยังมีชีวิตอยู่ มีมะม่วงพันธุ์ดีลูกโตหลายต้น เด็กวัดชอบมาขอ * ติโรกุฑฑสูตร, ขุ.ขุ. ๓๙/๘/๒๗๖ - ๒๗๗ (มมร.) ๘๘ อยู่ในบุญ มิถุนายน ๒๕๕๗