มารยาทในการบิณฑบาต : หน้า 78/172

อยู่ให AT ต้นบัญญัติมารยาทไทย เรื่อง : พระราชภาวนาจารย์ (หลวงพ่อทัตตชีโว) ต้นบัญญัติมารยาทไทย ตอนที่ ๗ ภิกษุพึงทำความศึกษาว่า เมื่อรับบิณฑบาต เราจักแลดูแต่ในบาตร หมวดที่ ๒ โภชนปฏิสังยุต (ข้อ ๒) ข้อนี้ ท่านห้ามไม่ให้แลดูหน้าญาติโยม ด้วยอาการสงบสำรวม ให้ก็ได้ ไม่ให้ก็แล้วไป ที่มาตักบาตร แม้แลเหม่อไปทางอื่นก็ไม่ควร ไม่บ่น ไม่ว่า ไม่ด่า ไม่ขอ ถือเป็นการขอแบบ เวลาออกบิณฑบาตต้องสํารวมอยู่ตลอดเวลา เพราะตามพระวินัย การบิณฑบาตของพระภิกษุ เป็นการขอ แต่เป็นการขอที่แตกต่างจาก การขอของขอทานโดยสิ้นเชิง พวกเราจึงควร ทำความเข้าใจให้ดี เดี๋ยวจะพลาด การขอของขอทานเป็นการขอชนิดที่ อ้างเอาความน่าเวทนาของตัวเองยกขึ้นมาเพื่อ ให้เขาสงสาร แล้วก็ให้ทานมา เช่น รำพันว่า “ช่วยผมทีเถิด พ่อก็ตาย แม่ก็ตาย เจ็ดชั่วโคตร ตายหมด เหลือผมอยู่คนเดียว นี่ก็กำลังจะตาย เป็นคนสุดท้ายอยู่แล้ว ช่วยทีเถิด.... หรือไม่อย่างนั้นก็ลากสังขารอันน่าเวทนา มาให้เขาเห็น ตาก็บอด หูก็หนวก ขาก็เป็ มือก็แป คร่าครวญคลุกฝุ่นอยู่ข้างทาง เขาสงสาร ก็ให้เงินให้ของมา นี้เป็นลักษณะของขอทาน ทั่ว ๆ ไป ๆ แต่พระภิกษุไม่ใช่อย่างนั้น พระภิกษุขอ ๗๖ อยู่ในบุญ มีนาคม ๒๕๕๙ พระอริยะ คือ ผู้เจริญแล้ว มีบางคนไม่เข้าใจ เอาไปเปรียบเทียบกันแล้ววิจารณ์ว่า พระภิกษุ นี่แย่จริง ๆ สู้ขอทานก็ไม่ได้ ครั้นซักไซ้ไล่เลียง ว่าสู้ไม่ได้อย่างไร เขาก็อธิบายว่า “ขอทานน่ะ เวลาผมให้มัน มันไหว้ผมทุกที แต่เวลาผมตักบาตรให้หลวงพ่อหลวงพี่ นอกจาก หลวงพ่อหลวงพี่จะไม่ไหว้ขอบคุณผมแล้ว ผมยังต้องไหว้หลวงพ่อหลวงพี่อีก เอาเปรียบกัน จงเลย” เอาละสิ เกิดมีคนอุตริคิดอย่างนี้ขึ้นมา แม้เมื่อไม่กี่วันมานี้ไปอ่านนิตยสารของญี่ปุ่น ก็เจอเข้าเล่มหนึ่ง เขาวิจารณ์ในท่านองนี้ เหมือนกัน เขาเขียนว่า มีชาวญี่ปุ่นมาเที่ยว เมืองไทยแล้วกลับไปเล่าว่า ธรรมเนียมของ ชาวไทยนี่แปลก เวลาเอาข้าวให้พระแทนที่ พระจะไหว้ แล้วกล่าวคำขอบคุณ คนให้กลับต้อง ไหว้พระอีก เล่าเรื่องนี้ที่ไหน คนฟังก็หัวเราะกัน