การบิณฑบาตและการฝึกสติ : หน้า 80/172

ผู้ชาย สวยไม่สวย แก่เฒ่าอย่างไรห้ามมอง เด็ดขาด มองแต่ในบาตรเท่านั้น เป็นการฝึกสติ ให้เคารพในทานของเขาด้วย สมัยเมื่อหลวงพ่อบวชใหม่ ๆ ออกบิณฑบาต ครั้งแรกก็ได้ข้อเตือนสติมาหลายอย่าง ยังจำได้ V ไม่ลืม ออกบิณฑบาตครั้งแรกก็เป็นเอาการอยู่ เพราะเกิดมาเป็นผู้เป็นคนไม่เคยไปง้อขอใคร กิน วันนี้เป็นวันแรกที่ต้องมาถือบาตรขอเขากิน ตะขิดตะขวงใจพิกล อาศัยเดินตามพระพี่เลี้ยง ไปก็พอก้าวขาตามไปได้ รับบาตรรายแรกจากโยมผู้ใหญ่หน่อย ก็ไม่นึกอะไร รายที่ ๒ ที่ ๓ ก็ยังเฉย ๆ แต่มา เจอรายหนึ่งหลวงพ่อต้องสะท้านใจ แกเป็น เด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆ ขี้มูกยืด ๆ เสื้อก็ไม่ใส่ นุ่งกระโปรงนักเรียนเก่า ๆ สีซีด ๆ ฟ้องถึง ฐานะว่าไม่ดีเลย ขันทีใส่ข้าวมาตักบาตรก็มัวซัว คงไม่ได้ขัดมานาน ข้าวก็สีหม่น ๆ กับข้าวก็ ใส่ถุงมานิดหนึ่ง ขนมห่อใบตองไม่รู้ว่าเป็นอะไร ดูแล้วก็ไม่ใช่ของประณีต แกมารอพระนานเท่าไรก็ไม่รู้ พอตักบาตร เสร็จก็ยกมือไหว้ เสร็จองค์หนึ่งแล้วข้าวก็ยัง ไม่หมดขัน แกก็รออยู่ กระโดดโลดเต้นไป ตามประสาเด็ก พอพระอีกองค์มาถึง แกก็รีบ ไปคว้าขันมาตักอีก ที่หลวงพ่อเก็บเอามาคิดหนักก็ตรงที่ว่า แหม...แกยากจนอย่างนี้ ยังอุตส่าห์แบ่งอาหาร มาให้เราฉัน เหมือนเราบีบเอาข้าวเอาขนม จากลูกเขามา ถ้าฉันเข้าไปแล้วขี้เกียจนั่งสมาธิ ขี้เกียจศึกษาพระไตรปิฎกละก็ ชาติต่อไปคง ต้องเกิดมาเป็นควายให้เด็กคนนี้ใช้งานแน่ ๆ อีกอย่างเด็กขนาดนี้ยังมีวิริยะ มีความเพียร พระมาก็ตัก ยังไม่มาก็วิ่งเล่นไปก่อน เมื่อเรา ๗๘ อยู่ในบุญ มีนาคม ๒๕๕๙ เป็นเด็กขนาดนี้ ขืนให้มารอตักบาตรแบบนี้ ประเดี๋ยวก็กินหมดเท่านั้น แต่เด็กคนนี้น่าเลื่อมใส จริง ๆ ไม่รู้ว่าลูกเต้าเหล่าใคร กลับถึงกุฏิ พอฉันเสร็จแล้วรีบนั่งสมาธิทันที วันนั้นสติดีมากจริง ๆ พอเมื่อยก็นึกถึงหน้าเด็ก คนนั้น เมื่อยไม่ได้ ต้องนั่งต่อ เคยเล่าเรื่องนี้ให้ธรรมทายาทฟังว่า ออก บิณฑบาตบ่อย ๆ จะได้ข้อเตือนสติหลายอย่าง ทำให้ได้คิดแล้วสติดีมาก แต่ในเวลาเดียวกัน ถ้าองค์ไหนไม่เคยฝึกสมาธิมาก่อน ไม่ฝึกสติให้ดี เห็นนิ้วโยมสวย ๆ อดใจไม่ได้เหลือบดูหน้า เดียวก็สึกจนได้ ทีนี้มาพูดถึงพวกเราชาวบ้านบ้าง ต่อไป ภายหลังเมื่อเราจะทำงานอะไร ไม่ว่ารับราชการ งานเมืองหรือเป็นลูกจ้างเอกชน ขอให้เคารพ ทั้งค่าจ้างแรงงานและเคารพศักดิ์ศรีของตัวเอง รับผิดชอบหน้าที่ให้ดี ชนิดที่ “หลบ ๆ อู่ ๆ พอสู้กันไป ไม่หลบไม่รู้ก็สู้ไม่ไหว" อย่าไปจ่า เอามาใช้ เพราะนายจ้างก็จะถือคติว่า “หลบ ๆ เลี่ยง ๆ ก็เลี้ยงไม่ไหว ไม่หลบไม่เลี่ยงก็เลี้ยง กันไป” พระภิกษุรับบาตรแล้วต้องตั้งใจปฏิบัติธรรม ให้เต็มที่จึงจะถูกต้อง เราชาวบ้านก็เหมือนกัน อยู่ในโลกนี้รับปากทางานให้ใครก็ต้องทำให้ เต็มที่ อย่าออมแรง ร่างกายคนเรานี้แปลก ยิ่งออกแรงยิ่งได้ แรง เหมือนนักกีฬาที่ยิ่งออกแรงกำลังก็ยิ่งดี ถ้าเอาแต่กินกับนอนละก็แรงจะค่อย ๆ หายไป นักศึกษายิ่งอ่านหนังสือ ยิ่งท่องหนังสือ ยิ่งอด ตาหลับขับตานอนยิ่งได้ปัญญา อยู่ที่ไหนอย่าออมแรง โบราณท่านว่า “คนที่เกียจคร้านไม่ชอบออกแรง ทำงานไม่เต็ม แรง มักจะมีข้อเสีย คือ เหงื่อจะตกใน เมื่อตก