ที่ปรึกษาและบรรณาธิการ : หน้า 170/172

ที่ปรึกษา พระวิเทศภาวนาจารย์ วิ. (สมบุญ สมมาปุญโญ) พระสุธรรมญาณวิเทศ วิ. (สุธรรม สุธมฺโม) พระครูปลัดสุวัฒนโพธิคุณ (สมชาย ฐานวุฑโฒ) พระครูสมุห์วิษณุ ปญฺญาทีโป พระครูธรรมธรอารักษ์ ญาณารักโข พระครูใบฎีกาอำนวยศักดิ์ มุนิสกโก บรรณาธิการบริหาร พระสมบัติ รกฺขิตจิตโต ผู้ช่วยบรรณาธิการ ระพีพรรณ ใจภักดี, กนกพร เทศนา กองบรรณาธิการ พระมหาเสถียร สุวณฺณจิโต, พระดร.สมศักดิ์ จนฺทสีโล พระมหาดร.สมบัติ อินฺทปญฺโญ, พระตรีเทพ ชินจุกุโร, พระศิริพงษ์ สิริวโส, พระสนิทวงศ์ วุฑฒิโส, พระมหาธีระ นาถธมฺโม, พระมหาจตุรงค์ จตฺตมโล พระวิฑูรย์ อุชุจาโร, พระสุรศักดิ์ ปภสฺสโร, พระมหาวิริยะ ธมฺมสารี, พระมหาอรรถพล กุลสิทฺโธ, พระปลัดบริบูรณ์ ธมฺมวิชโช ผศ.สุภาศิริ พะหูชนม์, วันชัย ภัทรโกมล, วินิช พันธุ์วิริยรัตน์, น้ำผึ้ง พุ่มมาลี รัดเกล้า ลิ่วเฉลิมวงศ์, อมรรัตน์ สมาธิทรัพย์ดี สุธิดา จินดากิจนุกูล, อภิรดี ตันติวาณิชยสุข วรวรรณ ถนอมพงษ์, กำพล แก้วประเสริฐกุล, บุษบา ธาราสมบัติ, เมธินี จอกทอง, อมรพรรณ ทองสมบูรณ์, พงษ์วนาถ ดวงปาน, พรรณนิภา ทองเต็ม, ภัทรสุดา ค้ำชู ฝ่ายภาพ ศูนย์ภาพนิ่งและบรรณาธิการภาพ ฝ่ายศิลปกรรม กองพุทธศิลป์, ลือพงศ์ ลีลพนัง, ชัยชนะ กิตติโสภาพันธุ์, อดิเศรษฐ์ นัฐกรานต์นุวัฒน์ ธาดา วงศ์คุณานนท์, สันทัด ศักดิ์สาคร, สุพัตรา ปัญญาแสง, สิริพันธุ์ สมาหารพันธุ์ ฝ่ายโฆษณา ปราณี ชัยผดุง ๐๘-๖๗๗๑-๒๒๖๘ ฝ่ายสมาชิก ปิยธิดา เกตุสถล ๐๘-๑๖๖๗-๗๔๗๓ โรงพิมพ์ บริษัท รุ่งศิลป์การพิมพ์ (๑๙๗๗) จำกัด จัดทําโดย สำนักสื่อธรรมะ มูลนิธิธรรมกาย วารสาร “อยู่ในบุญ” เป็นวารสารเพื่อการเผยแผ่ธรรมะ ในพระพุทธศาสนาเป็นรายเดือน มีวัตถุประสงค์ดังต่อไปนี้ 0. เพื่อให้เกิดความรู้ความเข้าใจในธรรมะขององค์สมเด็จ พระสัมมาสัมพุทธเจ้า และเกิดกำลังใจในการปฏิบัติธรรม เพื่อเข้าถึงธรรมะภายใน ๒. เพื่อปลูกฝังคุณธรรมแก่ประชาชนทุกเพศ ทุกวัย ทุกอาชีพ และทุกระดับการศึกษา ๓. เพื่อถ่ายทอดความรู้ในพระพุทธศาสนาให้ง่ายแก่การ นำไปใช้ให้เป็นประโยชน์ในชีวิตประจำวัน ๔. เพื่อส่งเสริมและสนับสนุนให้คนในสังคมเป็นคนดี ที่โลกต้องการ ๕. เพื่อเป็นสื่อกลางในการสืบทอดอายุพระพุทธศาสนา ให้เป็นที่พึ่งแก่ชาวโลกสืบไป อยู่ใน 3 อย่ารอให้ประเทศไทย ไร้พระพุทธศาสนา! หากพระพุทธศาสนาล่มสลายไปตอนนี้ หลายคน ๆ ก็คงไม่รู้สึกอะไร เพราะยังมีกินมีใช้ จึงคิดว่าเป็นเรื่องไกลตัว แต่หากมาดูกันจริง ๆ แล้ว หากประเทศไทยขาดหลักค่าสอน ในพระพุทธศาสนา มนุษย์จะทำร้ายกันทั้งทางกายและใจ มากไปกว่าเดิม หรือหากมีความเชื่อว่า ชีวิตหลังความตาย ไม่มี หรือตายแล้วสูญ มนุษย์ก็จะทําความชั่วได้โดย ไม่ต้องคำนึงถึงผลกระทบอะไรเลย เพราะไม่ต้องกลัว การมาชดใช้กรรมที่ตัวเองก่อไว้ ซึ่งตรงจุดนี้เองที่จะทำให้ ผู้คนไม่ละอาย ไม่เกรงกลัวต่อบาป มนุษย์จะเสื่อมจาก ศีลธรรม จะเกิดการเอารัดเอาเปรียบ เนรคุณ คดโกง ชาติบ้านเมือง เกิดความขัดแย้งจนถึงขั้นเข่นฆ่ากันอย่าง ไร้ความเมตตาปรานี และทำร้ายได้แม้กระทั่งพ่อแม่ของ ตัวเอง ฉะนั้น การที่ชาวพุทธรวมทั้งพระภิกษุออกมา รวมตัวกันเพื่อปกป้องสังฆมณฑลจึงเป็นสิ่งที่ถูกต้อง แม้บางคนอาจมองว่าไม่ใช่กิจของสงฆ์ เป็นพระควรจะ อยู่สงบ ๆ มากกว่า แต่หากย้อนมาดูประวัติศาสตร์แล้ว ถ้าพุทธบริษัท ๔ นิ่งดูดาย ศาสนาพุทธก็จะล่มสลายไป จากดินแดนนั้นในที่สุด เช่น ประเทศอินเดีย ๔ ดังนั้น เมื่อพระศาสนาถูกทำให้มัวหมองจนผู้คน เสื่อมศรัทธาในพระสงฆ์ จึงเป็นกิจและหน้าที่โดยตรงของ คณะสงฆ์และพุทธศาสนิกชนที่ต้องลุกขึ้นมากอบกู้ เหมือน สมัยของท่าน "คุณานันทเถระ" ที่กอบกู้พระพุทธศาสนา ในประเทศศรีลังกา เพราะถ้าพุทธบริษัท ๔ ไม่ช่วยกัน ปกป้องพระพุทธศาสนาแล้ว อีกหน่อยเราจะไม่มีสังคมที่ สงบให้อยู่ และเมื่อถึงตอนนั้นเราจะตกอยู่ในสภาพสังคม ที่เลวร้ายโดยไม่มีทางเลือกจริง ง ๆ