ผลของการทำบุญและบาป : หน้า 83/172

จริงของท่าน คำตอบง่าย ๆ แต่ใช่เลย ถ้าไม่บอกบุญแล้วจะให้บอกบาปใช่ไหม แล้วท่านก็ขยายความว่า “นึกถึงตัวเอง กันสิว่า กว่าจะมาเข้าวัดได้ คุณยายรออยู่ที่ วัดปากน้ำตั้งหลายปี กว่าจะตามสมาชิกรุ่นแรก มารวมกันได้ ก็ใช้เวลาตั้งหลายปีกว่าจะมา ถึงวัด กว่าจะได้มาร่วมกันสร้างบุญ ตอนที่ยัง มาไม่ถึงก็ไม่รู้ก่อเวรก่อกรรมอะไรกันมาบ้าง เพราะตอนนั้นไม่มีใครมาชี้ให้ชัด ๆ ว่าบุญเป็น อย่างไร บาปเป็นอย่างไร กว่าจะรู้บุญรู้บาป ตั้งแต่จ่าความได้ไม่รู้ปั้มดตบยุงกันมาคนละ เท่าไร” เมื่อหลวงพ่อได้ฟังคำตอบแล้ว ก็หวน นึกถึงคำสอนของคุณยาย เพราะคุณยายท่าน จะหาโอกาสเตือนลูกศิษย์อยู่บ่อย ๆ ว่าให้ขยัน สร้างบุญเป็นประจํา คุณยายท่านให้เหตุผลว่า “มนุษย์เรากว่า จะมารู้บุญบาปก็อายุมากกันแล้ว ในระหว่างนั้น ตั้งแต่เล็กจนโตช่วงที่ยังไม่รู้บุญรู้บาป มนุษย์ มักจะทำบาปมาคนละไม่น้อย ถือว่าเป็นการ เริ่มต้นชีวิตที่ติดลบ หนี้บาปที่ทำไว้ตั้งแต่เกิด จนโตมันไม่สูญเปล่า มันจ้องส่งผลให้ชีวิตตกต่ำ อยู่ตลอดเวลา คนอื่น ๆ เมื่อเกิดมาเขาก็มี หนี้บาปเหมือน ๆ กับเรา เพราะฉะนั้นเราจะต้อง หาทางตามพรรคพวกเพื่อนฝูงของเรามาวัด กันให้เยอะ ๆ มาแล้วก็สอนให้เขาตั้งใจนั่งสมาธิ ๆ เขาจะได้เลิกทำบาป ชีวิตต่อไปของเขาจะได้ ก้าวหน้า" จากค่าสอนของคุณยายเราก็ต้อง มาพิจารณากันต่อว่า ทำไมบาปจึงจ้องส่งผล ให้ชีวิตตกต่ำาอยู่ตลอดเวลา 6 สาเหตุก็เพราะว่า ชีวิตของทุกคนตกอยู่ ภายใต้กฎแห่งกรรม ทุกสิ่งที่คิด ทุกอย่างที่ทำ ทุกค่าที่พูด ไม่ว่าจะดีหรือชั่วก็ตาม การกระทำ นั้น ๆ จะถูกบันทึกเก็บไว้ในใจทั้งหมด ภาพ เหล่านี้ไม่สูญไปไหน แต่ถูกบันทึกเก็บไว้ใน ลักษณะของผลบุญผลบาป พอถึงเวลาใกล้ตาย มันจะกรอกลับมาฉายให้เราเห็น แล้วมันจะ สรุปออกมาทั้งบุญทั้งบาป ถ้าใครหาบุญไว้มาก สร้างความดีไว้มาก ภาพบุญที่มีมากก็จะแซงหน้าบาปมาฉายให้ เห็นก่อน ยิ่งทำบุญไว้มากใจก็ยิ่งฉายภาพบุญ ฉายเท่าไรก็ไม่หมด คนอย่างนี้เวลาตาย เขา จะอิ่มบุญ ใจเขาใส แล้วจะไปดี ไปสุคติโลก สวรรค์ หรืออย่างน้อยก็กลับมาเกิดเป็นมนุษย์ ในภพชาติถัดไป ไม่ไปเกิดในอบายภูมิ ส่วนพวกที่เขาทำแต่บาป ไม่ค่อยทำบุญ เวลาภาพก่อนตายกรอกลับมา ใจจะฉายแต่ ภาพลบ ๆ ให้เจ้าของเห็น เมื่อเห็นภาพบาป ที่ตนเคยทำไว้ ใจจะขุ่นมัว ตายแล้วก็ไปไม่ดี ไปทุคติ ไปอบายภูมิ สิ่งที่เราประมาทไม่ได้ก็คือ เราไม่รู้ว่า เราจะตายเมื่อไร ตายที่ไหน ตายอย่างไร เพราะ ความตายไม่มีนิมิตหมาย เราจึงต้องขยัน สร้างบุญ ซึ่งช่วงสร้างบุญให้มาก ๆ ก่อนที่ชีวิต เราจะถูกความตายช่วงชิงไป เราจึงต้องทำบุญ บ่อย ๆ และชักชวนเพื่อนฝูงมาทําบุญด้วย ถ้าหากเรารักเพื่อนรักพวกพ้องก็ให้ ไปตามพวกเขามาวัด มานั่งสมาธิ มาฟังธรรม เขาจะได้ทำบุญเป็น ๆ เมื่อเราทราบความจริงอย่างนี้ ก็ต้องมา พิจารณากันต่อว่า ทำอย่างไรให้ภาพการทำ ความดี ภาพการทําบุญ ฝังลึกอยู่ในใจเรา จวบจนวาระสุดท้ายของชีวิต? เพราะก่อนที่พวกเราจะมาถึงวัด เรามัก จะทำกรรมดีแบบพอผ่าน ๆ ส่วนกรรมไม่ดี บางทีก็ไม่ได้แค่ทำผ่าน ๆ แต่คิดวางแผนตั้งใจ มีนาคม ๒๕๕๙ อยู่ในบุญ ๘๑