ความเพียรและการบำเพ็ญสมณธรรม : หน้า 6/97

อย่าได้มัวประมาทอยู่เลย” ว่าแล้วก็ทำสมาธิเรื่อยไป อีกประการหนึ่ง ท่านพิจารณาดูแล้วว่า นี่เป็น โรคที่เกิดจากกรรมเก่าในอดีตตามมาทัน เป็นกรรม ที่เคยเป็นหมอตา แล้วหยอดตาให้คนไข้ตาบอด เพราะคนไข้ไม่ยอมให้ค่าจ้างตามที่ ามที่ได้ตกลงกันไว้ ดังนั้นไม่ว่าจะนั่งหยอดหรือนอนหยอด ก็คงไม่หาย อยู่ดี ทางทีดีทีสุดควรรีบทาความเพียรก่อนที่โรคจะ กำเริบหนักไปกว่านี้ดีกว่า แล้วก็ตั้งใจทำความเพียร ต่อไป พอใกล้ถึงวันออกพรรษาทั้งดวงตาและกิเลส ก็ดับไปพร้อมๆ กัน ไม่ก่อนไม่หลัง ท่านได้เป็น พระอรหันต์ ผู้แม้มังสจักขุอาจจะมืดบอด แต่ ธัมมจักขุของท่านสว่างไสวอยู่ภายในตลอดเวลา เข้าพรรษาของสาธุชน ในสมัยพุทธกาลนั้น เมื่อถึงคราวอยู่จำพรรษา ของพระสงฆ์ ฝ่ายสาธุชนก็ทำหน้าที่เป็นกองเสบียง ให้พระสงฆ์บำเพ็ญสมณธรรมได้อย่างสะดวกสบาย ขณะเดียวกันก็จะสมาทานศีล ๕ บ้าง ศีล ๘ บ้าง มีการชักชวนกันไปรักษาอุโบสถศีลที่วัด ไปฟังธรรม และแก้ไขนิสัยที่ไม่ดีของตัวเอง อนาถบิณฑิกเศรษฐี และวิสาขามหาอุบาสิกานับเป็นต้นบุญที่น่าอนุโมทนา เพราะท่านจะไปอุปัฏฐากพระวันละ ๒ ครั้ง เมื่อไป ก็ไม่เคยไปมือเปล่า หากไปก่อนเวลาฉันอาหาร ท่าน จะใช้ให้คนถือของขบเคี้ยวไปด้วย หากไปหลังเพล ก็ใช้ให้คนถือเภสัชและน้ำปานะติดมือไปด้วย เวลา บ่ายก็จะพาลูกหลานไปฟังธรรมที่วัด สาหรับใน เคหสถานของท่านทั้งสอง ก็ได้จัดแต่งอาสนะไว้ เพื่อภิกษุแห่งละ ๒,๐๐๐ รูป เป็นประจำทุกวัน ภิกษุ รูปใดปรารถนาของสิ่งใด จะเป็นข้าว น้ำ หรือเภสัช ก็จะได้ทุกอย่าง ทำให้การบำเพ็ญสมณธรรมเป็นไป อย่างราบรื่น ส่งผลให้พระภิกษุบรรลุธรรมาภิสมัย มากมาย