การวางเป้าหมายในการหาทรัพย์ : หน้า 84/97

๙๑ เพราะฉะนั้นเราจะต้องวางเป้าหมายของ การหาทรัพย์ให้ชัดเจนว่า เราหวังจะให้ทรัพย์นั้น มาตอบสนองเรา เพื่อให้เรามีความสุขในชีวิต ดังนั้น เป้าจริงๆ ไม่ใช่อยู่ที่เพียงตัวเงิน ไม่ได้จบ แค่นั้น แต่จะต้องเป็นทางมาแห่งความสุขทั้งภพนี้ และภพหน้า พอวางเป้าชัดอย่างนี้ เราจะได้เลือก อาชีพได้ถูกว่าจะต้องเป็นสัมมาอาชีวะ อะไรที่ผิด ศีลผิดธรรมเราไม่ทำ และต้องสามารถแบ่งสัน ในส่วนเวลาได้อย่างดี ทั้งเรื่องของการงาน เรื่อง ครอบครัว เรื่องส่วนตัว การดูแลรักษาสุขภาพ การ ประพฤติปฏิบัติธรรม จัดสรรเวลาให้พอเหมาะพอสม อย่างนี้ถึงจะใช้ได้ ถ้าจะเปรียบก็เหมือนกับการ ตัดถนน บางคนคิดว่าจะตัดถนนก็ลุยตัดสะบั้น นั่นแหลกไปเลย เหนื่อยแทบแย่ ทำถนนอย่างดี พอสุดปลายถนนพบว่ามันกลายเป็นเหวลึก ไปต่อ ไม่ได้แล้ว ตกเหว ที่ทำมาทั้งหมดก็เหนื่อยฟรี ดังนั้น ก่อนจะเริ่มลงมือตัดถนนต้องกำหนดทิศให้ชัด เสียก่อนว่า เรากำลังจะตัดถนนไปทางไหน เมื่อ ทิศทางชัดเจนเราจึงก้มหน้าก้มตาตัดถนนกันไป สุดท้ายก็จะถึงเป้าหมายที่เราต้องการจริงๆ ประเด็นที่สอง คือ การรวยหรือการจนมัน มีสองแบบ มองในแง่ประเด็นการจนก็แล้วกัน จะ ทำให้เราเห็นภาพของความรวยชัดขึ้น ท่านบอกว่า คนจนในโลกมีอยู่สองประเภทใหญ่ คือ ๑. จน เพราะไม่มี คือทรัพย์สินเงินทองมีน้อยไม่พอใช้สอย เขาเรียกว่าเป็นคนยากจน แต่ประเภทที่ ๒. จน เพราะไม่พอ มีรถคันหนึ่งก็อยากจะมีสอง มีสองก็ อยากจะมีสี่ มีสี่ก็อยากมีแปด อยากจะมียี่ห้อดีๆ สวยๆ อยากมีบ้านหลาย ๆ หลัง เงินในแบงก์มี เยอะแล้ว ก็อยากให้เยอะขึ้นไปอีก ประเภทนี้จน เพราะไม่พอ รวยหมื่นล้านก็มองว่า ยังมีคนรวย แสนล้าน รวยกว่าเราอีก เรายังจนอยู่เมื่อเทียบกับเขา พอรวยแสนล้านขึ้นมา ก็อยากจะมีล้านล้าน เคยมีผู้เปรียบว่าทรัพยากรที่มีอยู่ในโลกนี้ ถ้ามาจัดสรรปันส่วนอย่างดีละก็ มีเพียงพอจะ หล่อเลี้ยงให้คนทั้ง 5,000 กว่าล้านคนทั้งโลกบริโภค ใช้สอยอยู่ร่วมกันได้อย่างมีความสุข แต่ในขณะ เดียวกัน ถ้าเอาทรัพยากรทั้งโลกให้กับคนเพียง คนเดียวเพื่อตอบสนองความอยากของเขา เราจะ พบว่าไม่พอ สมบัติทั้งโลกให้เป็นเจ้าเข้าครองแล้ว ...เราจะต้องวางเป้าหมายของการหาทรัพย์ ให้ชัดเจนว่า เราหวังจะให้ทรัพย์นั้นมาตอบ สนองเรา เพื่อให้เรามีความสุขในชีวิต ดังนั้น เป้าจริงๆ ไม่ใช่อยู่ที่เพียงตัวเงิน ไม่ได้จบ แค่นั้น แต่จะต้องเป็นทางมาแห่งความสุข ทั้งภพนี้และภพหน้า....