ผู้ใหญ่บ้านต้นแบบ : หน้า 7/97

ผู้ใหญ่บ้านต้นแบบ ในสมัยพุทธกาล ณ หมู่บ้านชายแดนแห่งหนึ่ง มีสตรีเป็นผู้ใหญ่บ้าน ชาวบ้านอยู่ร่วมกันอย่างสงบ ร่มเย็น วันหนึ่งมีพระภิกษุ ๖๐ รูป เดินธุดงค์ผ่านมา แล้วเข้าไปบิณฑบาตในหมู่บ้าน ผู้ใหญ่บ้านเห็นพระ มาโปรดถึงที่ จึงได้นิมนต์ให้ท่านอยู่จำพรรษาที่นั่น แล้วชักชวนลูกบ้านช่วยกันจัดเตรียมสถานที่สร้างกุฏิ ถวายพระภิกษุสงฆ์เพื่อใช้ในการประกอบความเพียร อีกทั้งชาวบ้านทุกคนต่างตั้งใจสมาทานศีล ๕ ด้วย ความเต็มใจ พระภิกษุทั้งหมดเมื่อได้ประชุมตกลงกันว่า “พวกเราบวชแล้ว ไม่ควรประมาทในการปฏิบัติธรรม เพราะว่ามหานรก 6 ขุม มีประตูเปิดคอยท่าอยู่ เป็นประดุจเรือนของพวกเราทีเดียว เราควรมุ่งทำ ภาวนา อย่าได้เกียจคร้านในการทำความเพียร เพราะ พระสัมมาสัมพุทธเจ้าทรงสรรเสริญผู้ที่ไม่ประมาท เมื่อท่านตกลงกันเรียบร้อยแล้ว ทุกรูปต่างแยกย้าย ไปบำเพ็ญสมณธรรมของตน วันหนึ่ง หลังจากพระฉันเพลเสร็จแล้ว อุบาสิกา ได้พาชาวบ้านมาถวายน้ำปานะและไทยธรรมที่จำเป็น แด่พระสงฆ์ เมื่อเห็นภิกษุเดินมาคนละทางอย่างนั้น ก็เข้าใจว่า พระคุณเจ้าทะเลาะวิวาทกันเป็นแน่ จึง ถามท่านว่า “พระคุณเจ้าทะเลาะวิวาทกันหรือเจ้าคะ ทำไมจึงไม่มาโดยพร้อมเพรียงกัน” ครั้นทราบว่าท่าน กำลังบำเพ็ญสมณธรรม จึงถามต่อว่า “สมณธรรม ของพระคุณเจ้าเป็นอย่างไรหรือเจ้าคะ” พระเถระตอบว่า “สมณธรรม ก็คือการทำ สมาธิเจริญภาวนา ตามรักษาจิตของตนไม่ให้ฟุ้งซ่าน ฝึกใจให้สงบ ให้หยุดนิ่ง” “พระคุณเจ้าผู้เจริญ แล้ว ฆราวาสอย่างดิฉันจะทำได้ไหม” “ทำได้สิ ฆราวาส ก็สามารถทำภาวนาได้” ตั้งแต่นั้นมา ผู้ใหญ่บ้าน หญิงใจเพชรก็ตั้งใจฝึกสมาธิภาวนาตามที่พระแนะนำ อีกทั้งได้ชวนชาวบ้านมาเป็นอุปัฏฐากและท่าสมาธิ ควบคู่กันไป ฝึกได้ไม่นานก็ได้บรรลุเป็นพระอนาคามี อีกทั้งเป็นผู้ทรงอภิญญาสามารถรู้วาระจิตของคนอื่น ได้อีกด้วย ท่านใช้อภิญญาจิตพิจารณาว่า ทำอย่างไรจึง จะช่วยให้พระคุณเจ้าได้บรรลุธรรมสมปรารถนา ตั้งแต่เห็นว่า อาวาสเป็นที่สบาย เหมาะอย่างยิ่งต่อ การบำเพ็ญเพียร ไม่มีเสียงดังรบกวน บุคคลก็เป็น ที่สบาย ทุกรูปอยู่ร่วมกันอย่างมีความสุข ไม่มีการ กระทบกระทั่งกันเลย ธรรมะก็เป็นที่สบาย ทุกรูป ตั้งใจปฏิบัติธรรมกันดี ไม่เกียจคร้านกันเลย d ตรวจดูต่อไปอีก จึงพบว่าอาหารยังไม่เป็นที่ สบาย พระคุณเจ้ามีอาหารไม่ค่อยจะพอฉัน แต่ละรูป ก็ไม่ค่อยคุ้นกับอาหารที่นี่ ทำให้สมาธิไม่ก้าวหน้า เมื่อรู้สาเหตุแล้ว พอรุ่งขึ้น ก็จัดแจงภัตตาหารที่ ถูกปากนำไปถวายด้วยตัวเอง และกล่าวปวารณาว่า “ท่านผู้เจริญ พวกท่านชอบใจสิ่งใด ขอนิมนต์บอก มาเถิด ไม่ต้องเกรงใจโยมนะเจ้าคะ” เมื่อพระทุกรูป ได้ฉันอาหารที่ถูกปาก และมีปริมาณพอเพียง มี อาหารเป็นที่สบายแล้ว ได้มุ่งบำเพ็ญสมณธรรม อย่างเดียว ในที่สุดทุกรูปก็ได้บรรลุเป็นพระอรหันต์ ภายในพรรษานั่นเอง ce “พวกเราบวชแล้ว ไม่ควรประมาท ในการปฏิบัติธรรม เพราะว่า มหานรก 8 ขุม มีประตู เปิดคอยท่าอยู่เป็นประดุจเรือน ของพวกเราทีเดียว เราควรมุ่ง ทําภาวนา อย่าได้เกียจคร้าน ในการทำความเพียร เพราะพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ทรงสรรเสริญผู้ที่ไม่ประมาท”