การศึกษาธรรม : หน้า 6/26

๘ ภาพ : รูปหล่อทองคำพระมงคลเทพมุนี (สด จนฺทสโร) ปากน้ำ ภาษีเจริญ” ก็เรียนจนหมดสิ้นความรู้ของครูอาจารย์ทุกสำนัก ที่ผ่านมา “มีต่อไปอีกไหมครับ” คำถามนี้เกิดขึ้นภายหลังจากบรรลุผล สำเร็จตามขั้นสูงสุดของแต่ละสำนักกรรมฐาน เมื่อทำได้อย่างครูบา อาจารย์แล้วมักจะถามเช่นนี้ แต่ทุกคำตอบที่ได้รับมีทำนองคล้ายคลึง กัน “หมดแล้ว เธอเรียนจนหมดความรู้ของฉันที่สู้ศึกษามานาน ต่อไปนี้เธอมาช่วยฉันสอนศิษย์กันต่อไปเถอะ” พระอาจารย์กล่าว ความรู้เพียงหางอึ่งแค่นี้จะไปสอนใครได้ ตัวเราเองยังจะเอาไม่ รอด ท่านเป็นแต่เพียงดำริขึ้นในใจโดยไม่กล่าววาจาใดออกมาแล้วก็ ลาจากทุกสำนัก ตระเวนข้ามเทือกเขาหลายลูกทั่วทุกทิศ เพื่อจะหา เดินไปสู่ความสุข ยอดกัลยาณมิตรสั่งสอนอบรมใจ ภายหลังที่ได้ศึกษากรรมฐานจาก พระคณาจารย์ต่างๆ มามากพอสมควร ก็ไม่บรรลุธรรมดังที่หมาย มี ความรู้สึกในใจเสมอว่าทางเหล่านั้นยังอ้อมเกินไป ควรจะมีทางที่ตรง กว่านี้ เมื่อเป็นเช่นนั้นในที่สุดก็หันกลับมาเรียนด้วยตนเอง โดยศึกษา จากตำราวิสุทธิมรรค ซึ่งเป็นแบบฉบับของการปฏิบัติ ตราบกระทั่ง ท่านมาจำพรรษา ณ วัดโบสถ์(บน) บางคูเวียง และวันนี้เอง อยู่ ระหว่างกลางพรรษาพอดี ท่านเริ่มปรารภความเพียรในใจแต่เช้าตรู่ ก่อนออกบิณฑบาต “เราบวชมานานนับได้ ๑๑ พรรษาเข้านี้แล้ว วิชชาของ พระพุทธเจ้าเรายังไม่ได้บรรลุเลย ทั้งที่การศึกษาของเราก็ไม่เคย ขาดสักวันทั้งคันถธุระ และวิปัสสนาธุระ อย่าเลยเราควรจะรีบ กระทำความเพียรให้รู้เห็นของจริงทางพระพุทธศาสนา หากไม่ เริ่มปฏิบัติก็จะได้ชื่อว่าเป็นผู้ตกอยู่ในความประมาท” เมื่อกลับจาก บิณฑบาต ก็รีบจัดการภารกิจต่างๆ จนหมดความกังวลใจ จึงได้ เข้าไปสู่โบสถ์ วัดโบสถ์(บน) บางคูเวียง โดยตั้งปณิธานไว้ในใจว่า หาก เราไม่ได้ยินเสียงกลองเพลละก็จะยังไม่ลุกจากที่ ขณะนั้นประมาณเวลา ๒ โมงเช้าเศษๆ ภิกษุ “สด” เริ่มทำความ เพียรทางใจหลับตาภาวนา “สัมมา อะระหัง” เวลาผ่านไปอย่างเชื่อง ช้า เพิ่มความเป็นเหน็บและปวดเมื่อยขึ้นมาทีละน้อยๆ ถี่ขึ้นหนักเข้า จนมีความรู้สึกว่า กระดูกทุกชิ้นส่วนเริ่มเขม็งเกลียวลั่นกร๊อบแทบจะ ระเบิดหลุดออกมาเป็นชิ้นๆ เพราะความเมื่อย ความกระวนกระวาย ผู้ค้นพบวิชชาธรรมกาย