ความสัมพันธ์ในครอบครัว : หน้า 15/26

แค่นี้ก็ไม่น่าขัดเคืองอะไรมาก แต่สำหรับชีวิตพ่อกับแม่ พ่อมีปมด้อย อยู่เพราะเป็นคนจนแม่รวยกว่ามาก การว่าอาศัยรังเขาอยู่จึงสะเทือน ใจนัก เกิดโทสะเหมือนงูถูกตีขนดหาง พ่อจึงได้ส่งเสียงถามขึ้นว่า “ลูกๆ ทุกคนได้ยินไหมว่าแม่ด่าพ่อ” สิ่งที่ได้รับคือความเงียบสงัด ไม่มีใครกล้าตอบ แม้จะตะโกน ถามซ้ำอีกครั้งก็ไม่มีใครกล้าตอบ เสียงพ่อก็ยิ่งดังลั่นขึ้นทุกที จนในที่สุดคุณยายอาจารย์อดรนทนไม่ได้ เพราะเกรงว่าหาก พ่อโกรธมากขึ้น อาจจะขึ้นบันไดมาทุบตีแม่ ด้วยความเป็นห่วงแม่ จึง ทําให้พูดปดโพล่งออกมาว่า “พ่อๆ แม่เขาไม่ได้ว่าพ่อหรอก” เหมือนน้ำมันเชื้อเพลิงราดบนกองไฟ พ่อหันความโกรธมายัง ลูก ตวาดลั่นขึ้นทันทีว่า “ลูกทุกคนว่า แม่ไม่ได้ว่ากู ให้หูหนวกห้าร้อยชาติ” เสียงสาปแช่งนี้ราวกับสายฟ้าฟาดลงกลางความรู้สึกนึกคิด ของคุณยายอาจารย์ ...คำของพ่อแม่นั้นศักดิ์สิทธิ์นัก พ่อไม่เคยสาป แช่งด่าว่าลูกเลย ครั้งนี้ลูกคนอื่นไม่ได้พูด ตัวเราพูดคนเดียว ชาติ ต่อๆ ไปเราคงหูหนวกแน่ จะทำอย่างไรดี... ถ้าจะขอขมาโทษพ่อตอน นี้พ่อคงยิ่งโกรธใหญ่ จึงคิดเอาตามประสาเด็กที่เคยเห็นธรรมเนียม ชาวบ้านย่านนั้นเขาขอขมาใกล้ตายว่า...เราจะเอาไว้ขอขมาตอนพ่อ เจ็บใกล้ตายก็แล้วกัน... ๒ ปี ต่อมาพ่อเจ็บกระเสาะกระแสะเรื้อรังด้วยโรคชรา ประมาณ ๑ ปี ลูกๆ ก็เปลี่ยนกันดูแลรักษาพยาบาล วันที่สิ้นใจลูกทุก คนอยู่ ยกเว้นคุณยายอาจารย์ผู้เดียวพายเรือออกไปทุ่งนาด้วยความ รู้สึกรับผิดชอบงาน เพื่อดูข้าวในนาที่กำลังเขียวชะอุ่มงามเต็มที่ในฤดู น้ำเดือน ๑๒ กลับมาถึงบ้านพ่อสิ้นลมแล้ว ลูกทุกๆ คนได้ทันขอขมา โทษ มีแต่ตนเองเท่านั้นมาไม่ทัน ความกลัวชาติต่อไปจะหูหนวกย้อนกลับมาจับใจอย่างหนัก หน่วงอีก ต่อจากนี้จะตามไปขอขมาพ่อที่ใดเล่า เกิดความว้าวุ่นใจสุด ประมาณ ไม่ทราบจะหันไปปรึกษาหาที่พึ่งที่ใดได้ ได้แต่ร้องไห้จนไม่มี น้ำตาจะร้อง ช่วยกันจัดการศพของพ่อตาม ประเพณีที่วัดข้างบ้าน คุณยายอาจารย์เฝ้าสวด มนต์อ้อนวอนขอให้พ่อมาเข้าฝันเพื่อจะได้ ขอขมาลาโทษ แต่ก็ไม่เคยได้เห็น ญาติผู้ใหญ่ ช่วยปลอบใจให้อุตส่าห์ทําบุญแล้วแผ่กุศลไป ๒๖ เดินไปสู่ความสุข ตามหาพ่อ Lam)