การบรรลุธรรมและพุทธบูชา : หน้า 8/26

๑๒ ทั้งหลายเป็นแน่” ทั้งคู่ต่างกล่าวมธุรสวาจาซึ่งกันและกัน ทำให้จิตที่ เปี่ยมสุขอยู่ยิ่งเพิ่มขึ้นไปอีก วันนั้นท่านมีความสุขทั้งวัน ดวงธรรมขั้นต้นซึ่งเป็นดวงใจก็ ยังเห็นติดอยู่ตรงศูนย์กลางกายไม่ขาด พักผ่อนครู่หนึ่งเพื่อเอาแรงไว้ ปฏิบัติกรรมฐานในยามราตรี “วันนี้เป็นไงเป็นกันหากเราไม่บรรลุธรรมที่พระบรมไตรโลก นาถได้ทรงบรรลุละก็ เราจะถวายชีวิตเป็นพุทธบูชา หากเราจะ ต้องตายไปในครั้งนี้ ก็จะได้เป็นเยี่ยงอย่างแก่ผู้ที่จะตามมาภายหลัง จะได้ยึดถือเป็นแบบปฏิบัติต่อไป ก็จะได้อานิสงส์อีกโสดหนึ่ง” หลังจากลงพระปาฏิโมกข์กับเพื่อนภิกษุท่านก็ยิ่งรู้สึกกายเบาใจ เบายิ่งขึ้น ความแหนงใจเกี่ยวกับอาบัติเล็กๆ น้อย ๆ ถูกขจัดออกจาก ใจ ด้วยการฟังพระปาฏิโมกข์ทบทวนดูว่าเรากระทำถูกต้องธรรมวินัย หรือไม่ บกพร่องข้อใดก็ได้ปลงอาบัติกับเพื่อนภิกษุด้วยกัน เมฆฝนตั้งเค้ามาแต่บ่าย และเริ่มครึ้มหนักไปอีก คาดว่าคงจะ ตกในไม่ช้า ท่านรีบสรงน้ำจัดการภารกิจส่วนตัวจนหมดความกังวลใจ เดินไปสู่ความสุข ภาพ : พิธีตอกเสาเข็มต้นสุดท้ายสถาปนามหาวิหารพระมงคลเทพมุนี วันที่ ๕ มกราคม พ.ศ. ๒๕๔๐ ณ วัดพระธรรมกาย แล้วก็เริ่มเข้าประตูโบสถ์ในเวลาเย็น ในขณะนั้นฝนก็เทลงมาประดุจ ฟ้ารั่ว เสมือนเป็นนิมิตอันดีที่จะแสดงให้ภิกษุ “สด” เห็นว่าท่านจะบรรลุ ธรรมในคืนนี้ และจะได้โปรยปรายเม็ดฝนแห่งธรรมไปยังสรรพสัตว์ ทั้งหลายที่มีธุลีกิเลสจะได้เบาบางลงบ้างอีกทั้งจะได้ขุดค้นนำเอา “วิชชา ธรรมกาย” ซึ่งสูญหายการถ่ายทอดมานานนับเป็นพันปี ขึ้นมาเปิดเผย แก่ชาวโลกอีกวาระหนึ่ง ท่านเริ่มปรารภความเพียรทางใจขณะลงนั่งในพื้นโบสถ์ต่อ หน้าพระประธานผู้เป็นตัวแทนขององค์พระสัมมาสัมพุทธเจ้า ท่าน เริ่มสวดอ้อนวอนเบาๆ “ขอพระองค์ได้ทรงโปรดประทานธรรมแก่ข้าพระพุทธเจ้า ด้วยเถิด หากว่าการบรรลุธรรมของข้าพระพุทธเจ้าจะเกิด ประโยชน์แก่พระศาสนาอย่างมหาศาลละก็ ขอทรงได้ประทานเถิด ข้าพระพุทธเจ้าจะรับอาสาเป็นทนายแก้ต่างให้แก่พระพุทธศาสนา หากว่าไม่เกิดประโยชน์แล้วไซร้ ขออย่าได้ทรงประทานเลย ข้า พระพุทธเจ้าขอถวายชีวิตอัตภาพนี้ เป็นพุทธบูชาแด่พระองค์” ผู้ค้นพบวิชชาธรรมกาย ๑๓