การเข้าอยู่ในวัด : หน้า 17/26

แรงกว่ามาก ทำให้หักใจถือห่อผ้าลงเรือนได้ไม่เหลียวหลัง มีแต่เงินที่ แม่หยิบให้ ๒ บาทเท่านั้นติดตัวมา ลักษณะความเด็ดเดี่ยวปรากฏ อย่างชัดเจนออกมา นับเป็นลักษณะพิเศษจากคนทั่วไปประการที่ ๓ การจะเข้าไปอยู่ในวัดปากน้ำ ไม่ใช่จะตรงเข้าไปอยู่ได้ง่ายๆ คุณยายอาจารย์ต้องอาศัยบ้านคนรู้จักกันอยู่ก่อน โดยทำงานให้ยิ่ง กว่าลูกจ้าง ทำงานบ้านให้ทุกชนิด ขณะเดียวกันก็หาทางรู้จักผู้ที่ไป ปฏิบัติธรรมที่วัดปากน้ำ รอเวลาจนประสบโอกาสเหมาะ จึงเข้าไปอยู่ ในวัดได้ ด้วยความช่วยเหลือของ อุบาสิกาทองสุก สำแดงปั้น ผู้ที่ คุณยายอาจารย์ถือเป็นผู้มีบุญคุณยิ่ง ด้วยความกตัญญู ตลอดชีวิตที่ อยู่ร่วมกันท่านปฏิบัติตนเองต่ออุบาสิกาผู้เป็นครูด้วยความเหมาะสม ทุกประการ บางครั้งก็เป็นศิษย์ บางครั้งก็เป็นเพื่อน เป็นพี่ เป็นน้อง จนถึงเวลาที่อุบาสิกาทองสุกถึงแก่กรรม ศิษย์หลายๆ คนของคุณยายอาจารย์ จะยืนยันคุณธรรมที่ เด่นชัดเป็นประการที่ ๔ อีกประการหนึ่ง คือ ความกตัญญูกตเวที ของท่านที่มีต่ออุบาสิกาทองสุกตอนเจ็บป่วยด้วยโรคมะเร็งที่มดลูกใน ยามท้ายของชีวิต เพราะหลายๆ คนได้เห็นการปรนนิบัติที่ท่านมีต่อ อุบาสิกาผู้เป็นครู อดหลับอดนอนอยู่รักษาพยาบาล น้ำเลือด น้ำหนอง น้ำเหลือง ที่ไหลเลอะ พร้อมทั้งกลิ่นอันรุนแรง ไม่ทำให้คุณยาย อาจารย์รังเกียจ พยาบาลใกล้ชิด จนตัวเองมีกลิ่นเหม็นนั้นติดตัว เพราะ ความสำนึกในพระคุณที่คนเจ็บได้เป็นผู้ชักนำให้ถึงธรรมเหนือกว่า ความรู้สึกในความรังเกียจ ด้วยความคิดที่จะตอบแทนบุญคุณให้ถึงที่ สุดจึงได้ลืมสุขภาพของตนเอง กินนอนไม่เป็นเวลา จนร่างกายผอมลง เมื่ออุบาสิกาทองสุกบอกว่า “แม่จันทร์ ฉันเห็นพระลอยมาเยี่ยมเต็ม ไปหมดแล้ว” อันเป็นวาระสุดท้ายของชีวิต ทั้งที่ไม่มีเงินเลย ท่านก็ได้ ใช้ปฏิภาณขอความร่วมมือจากศิษย์ จัดงานศพเป็นงานใหญ่สม เกียรติครูบาอาจารย์ของท่าน จากนั้นท่านก็ล้มเจ็บด้วยโรคหลายอย่าง เป็นหนักมากแทบเอาชีวิตไม่รอด เพราะสุขภาพทรุดโทรมในระหว่าง การดูแลรักษาพยาบาลอาจารย์ ลักษณะประการที่ ๕ คือ ความเป็นคนไม่มีความกังวลใน ระยะเจ็บป่วย บรรดาศิษย์พากันระส่ำระสายเพราะขาดที่พึ่ง หลายๆ คนหายหน้าไปไม่เข้าวัดคุณยายอาจารย์เองก็รักษาตัวอยู่บ้านศิษย์ผู้หนึ่ง มีผู้บอกให้ท่านมาอยู่ที่วัดเพื่อรวบรวมศิษย์มิให้กระจัดกระจาย ท่าน กลับไม่เดือดร้อน วางจิตเป็นอุเบกขา บอกแต่ เพียงว่า “ไม่มีอะไรกังวล ใครจะไม่มา ปฏิบัติธรรมอีกก็ตามใจ คนอื่นๆ ยังมีอีกมาก ๓๐ เดินไปสู่ความสุข ตามหาพ่อ ๓๑