การเห็นธรรมและการช่วยพ่อ : หน้า 20/26

mb ย่อท้อของคุณยายอาจารย์แม้ไม่เห็นอะไรก็ไม่หมดความพาก เพียรมานะพยายาม แม้จะต้องใช้เวลาเพียรไปจนสิ้นชีวิตก็ยินดี เมื่อปฏิบัติติดต่อกันจากสัปดาห์เป็นเดือน จากเดือนเป็นปี จิตใจก็ หน่วงเหนี่ยวเอาธรรมะเป็นอารมณ์ แรกๆ ก็ปฏิบัติตอนที่ว่างจากงาน แต่เมื่อเคยชินหนักเข้า เวลาทำงานก็ภาวนา ปฏิบัติธรรมไปด้วยจน ครบถึง ๒ ปี ขณะภาวนากำหนดนิมิตอยู่จึงเห็นดวงกลมใสสว่างลอย นิ่งขึ้นมาตรงศูนย์กลางกาย เห็นชัดเจนแจ่มแจ้งทั้งลืมตาหลับตาอยู่ ๒-๓ วันจึงได้บอกอุบาสิกาผู้เป็นครู อุบาสิกาทองสุกจึงสอนให้มอง เข้ากลางดวงกลมใสสว่างนั้นจะเห็นตัวเอง เมื่อคุณยายอาจารย์มอง ตามก็เห็นตัวเองสดใสอยู่ ท่านผู้เป็นครูจึงสอนต่อไป ให้มองดูกายทิพย์ กายพรหม กายอรูปพรหม ทั้งหยาบและละเอียดที่ซ้อนกันอยู่ข้างใน เป็นชั้นๆ เข้าไป แล้วจึงให้มองดูกายธรรมโคตรภู ท่านเกิดความคิดมาว่า “เราได้เห็นธรรมะแค่นี้ยังทำให้ใจสบายถึงเพียงนี้ แม้ใครจะ เอาทองคำมาให้มีน้ำหนักเท่าตัวเรา แล้วขอซื้อเอาธรรมะไปไม่ให้เรา ภาพ : พิธีสลายร่างคุณยายอาจารย์ มหารัตนอุบาสิกาจันทร์ ขนนกยูง วันที่ ๓ กุมภาพันธ์ พ.ศ. ๒๕๕๕ ณ วัดพระธรรมกาย เห็นอีกเราก็ไม่ยอม เรารู้แล้วว่าไม่มีอะไรช่วยได้ มีอยู่ทางเดียวคือ ธรรมะนี้เอง” คุณยายอาจารย์เกิดความรักธรรมะขึ้นจับใจ เมื่อได้ปฏิบัติธรรมถึงขั้นนี้ คุณยายอาจารย์ก็ระลึกถึงพ่ออีก ตามเคย จึงบอกอุบาสิกาทองสุก อุบาสิกาทองสุกจึงแนะนำอุปเท่ห์ให้ เข้าสมาบัติด้วยวิชชาธรรมกาย เมื่อจิตละเอียดดีแล้วก็ทำใจให้หยุด ให้นิ่งเฉย ให้กายทุกกายซ้อนอยู่ในองค์ธรรมกาย แล้วอธิษฐานจิตขอ พบพ่อ พอเข้าธรรมกายถูกส่วนรู้สึกว่า กายเบา ลอยล่องสงบอยู่ ณ ที่เวิ้งว้างเป็นทะเลเพลิงที่ ก๋าลังลุกโชติช่วง ชั่วครู่หนึ่งไฟที่กำาลังโหม อย่างร้อนแรงก็ค่อยๆ มอดลง ขณะ เดียวกันรัศมีของธรรมกายเปล่งสว่างจ้า เดินไปสู่ความสุข ตามหาพ่อ ๓๗