ตามหาพ่อ : หน้า 14/26

คุณยายอาจารย์มีพื้นเพเป็นชาวนครชัยศรีโดยกำเนิดทั้งบิดา และมารดา มีพี่น้องร่วมท้อง ๙ คน ท่านเป็นคนที่ ๓ พ่อเป็นคนตั้งชื่อ ให้ว่า จันทร์ ชีวิตในครอบครัวราบรื่น แม่ไม่เคยขัดใจพ่อ พ่อเป็นคน นิสัยดี มีความปรารถนาดีต่อผู้อื่นเสมอ ชีวิตของพ่อตรากตรำอยู่กับ งานหนัก ในฤดูทำนาและเก็บเกี่ยวข้าว พ่อทำงานตั้งแต่เช้า กระทั่งค่ำ พ่อสอนลูกๆ เสมอ ให้เป็นคนซื่อสัตย์ต่อตนเองและผู้อื่น ให้ขยัน ไม่ปล่อยให้เวลาล่วงไปโดยเปล่าประโยชน์ คุณยายอาจารย์ จันทร์จึงติดนิสัยเป็นคนขยันขันแข็ง ทำงานแคล่วคล่องว่องไว อดทน แข็งแรง พ่อฝึกมาตั้งแต่เล็กให้ตื่นนอนแต่เช้า ช่วยต้อนควายไปนา หรือไม่ก็เข้าครัวจัดหาอาหารไปส่งพ่อที่ท้องนา คุณยายอาจารย์รัก ธรรมชาติในทุ่งกว้างเป็นชีวิต มีความรู้สึกอิ่มเอิบเป็นอิสระแก่ใจ ใน ยามที่มองทะเลข้าวอันกว้างใหญ่ไพศาลสุดลูกหูลูกตา ยามเช้ายามเย็น เมื่อพระอาทิตย์ขึ้นหรือจรลับขอบฟ้า ดวงตะวันกลมโตสีแดงน่ารักนัก ในความรู้สึกเหมือนจะอยู่ไม่ไกล จึงคิดตามประสาเด็กๆ ว่า “วันหนึ่ง ข้างหน้าจะไปให้ถึงที่ดวงตะวันอยู่ให้จงได้” คิดล่วงหน้าไว้โดยไม่รู้ ตัวว่าในที่สุดก็ไปถึงได้แล้วจริงๆ พ่อมีนิสัยดียอดเยี่ยมอยู่ประการหนึ่งที่ลูกๆ เคารพกันนักหนา คือ แม้พ่อดื่มสุราทุกวัน วันละ ๑๐ สตางค์ในสมัยนั้น แต่พ่อไม่เคย กล่าวคำหยาบคายต่อลูกคนใด ไม่เคยโกรธแล้วแช่งด่าเหมือนคนเมา อื่นๆ เพราะถือว่า ปากของพ่อแม่ศักดิ์สิทธิ์นัก ถ้าจะว่าสิ่งที่ไม่ดีอะไร ต่อลูก ลูกอาจจะต้องเป็นจริงไปตามนั้นได้ เพราะนิสัยอันเป็นความดี ยิ่งอันนี้ เหตุบังเอิญวันหนึ่งที่ทำให้คุณยายอาจารย์จะได้มาใช้ชีวิตใน ทางธรรมจึงได้เกิดขึ้น วันนั้น ประมาณ ๑ ทุ่ม ขณะนั้นคุณยายอาจารย์อายุประมาณ ๑๒ ปี พ่อดื่มเหล้าตอนเย็น ๑๐ สตางค์เหมือนเช่นเคย แล้วกลับมา นอนบนแคร่ในคอกควายตามหน้าที่ที่ต้องนอนเฝ้า ส่วนแม่และลูกๆ อยู่บนบ้าน ด้วยฤทธิ์สุรา พ่อก็นอนบ่นพึมพำไป ด้วยเรื่องต่างๆ ตามประสาคนเมา แม่คงจะ รำคาญ จึงส่งเสียงว่าแกมล้อเลียนลงไปว่า “เอ้า! ไอ้นกกระจอกอาศัยรังเขาอยู่” ถ้าเป็นครอบครัวอื่น การว่ากันเพียง ๒๔ เดินไปสู่ความสุข ตามหาพ่อ ๒๕