การปฏิบัติธรรมและการหยุดใจ : หน้า 19/26

๓๔ วิ่งตามเงา คิดท้อแท้ใจเหลือเกิน อีกใจหนึ่งก็คิดว่าบุญเรามีไม่พอ จึง ไม่อาจจะเห็นธรรมได้ คิดฟุ้งซ่านไปต่างๆ นานา ธรรมะมีจริงทำไมไม่ เห็น อุบาสิกาทองสุกให้ความกระจ่างทีละน้อยๆ ธรรมะเป็นของมีจริง แต่ตัวเรายังดีไม่จริง ให้ค่อยทำค่อยไป ถูกส่วนเมื่อไรจะเห็นเอง จึง นั่งปฏิบัติธรรมเรื่อยไปหวังจะให้ถูกส่วน มุ่งให้ใจหยุดอยู่ที่ศูนย์กลาง กายฐานที่ ๗ เหนือสะดือ ๒ นิ้ว ตั้งอกตั้งใจมองหาจุดศูนย์กลางกาย ว่าอยู่ตรงไหนบังคับใจให้หยุดให้ได้ ความจริงขณะนั่งปฏิบัติธรรมใจ ไม่ฟุ้งซ่านวอกแวกไปทางไหนแล้วกำลังอยู่ภายในกาย คิดอยู่อย่าง เดียวคือหาฐานอันเป็นที่ตั้งของใจ ผลที่ได้รับคือความเหน็ดเหนื่อย เหมือนกับทำงานหนักๆ หายใจไม่ค่อยสะดวก ได้ทราบภายหลังจาก อุบาสิกาทองสุกว่า ใจของเราเป็นของละเอียดไม่ใช่ของหยาบ จะ บังคับให้หยุดย่อมเป็นไปไม่ได้แม้ว่าใจเราจะไม่วอกแวกไปทางไหนก็ตาม “ใจของเราต้องใช้วิธีตะล่อมทีละเล็กละน้อย เมื่อใจยอมก็หยุดเอง อุปมาเหมือนเราจะจับไก่เข้าเล้า ใจเรามุ่งจะจับไก่ ไม่ได้คิดอะไรอย่าง อื่น ถ้าเราวิ่งพรวดพราดเข้าไปจับ ไก่ก็จะบินหนี เราจะไม่ได้ตัวไก่ เสียแรงเปล่าๆ แต่ถ้าหากเราค่อยๆ ตะล่อมเรียกไก่เข้ามาไก่ก็จะ เชื่องและยอมให้เราจับได้โดยง่าย ฉันใดก็ฉันนั้น เราจะบังคับด้วย กำลังมุ่งอยู่ที่เดียว เพ่งแรงเกินไป ใจหยุดได้ยาก แต่ถ้าค่อยๆ ภาวนา ประคับประคองนิมิต แม้เห็นบ้างไม่เห็นบ้าง แจ่มบ้างไม่แจ่มบ้าง ใน ที่สุดใจจะรวมตัวแล้วหยุดในที่ตั้งของใจเอง การใช้กำลังเป็นเรื่องของ คนหยาบหาปัญญามิได้ ธรรมะเป็นของเยือกเย็น ต้องทำใจของ เราให้เย็นจึงจะเหมาะกับการเรียนธรรมะ การปฏิบัติธรรมที่ถูกต้องก็คือทำใจของเราให้เพียงแต่รู้สึกเฉยๆ ว่าใจเราอยู่ที่ศูนย์กลางกาย ไม่ควรรู้มากกว่านี้ อย่าคาดคะเนล่วง หน้าว่าต้องเห็นอย่างนั้นอย่างนี้ ถึงเวลาแล้วย่อมเห็นเอง” เมื่อเข้าใจถึงขั้นนี้คุณยายอาจารย์ก็ลองปฏิบัติใหม่ อุปสรรค ต่างๆ ก็ยังไม่หมดสิ้นไป ภาพนิมิตเก่าๆ มักจะผุดขึ้นมาให้เห็นเสมอ บางครั้งก็เป็นภาพสิ่งที่เราไม่ต้องการ อุบาสิกาทองสุกต้องสอนต่อไป อีกว่าไม่ควรเอาใจใส่ในนิมิตนั้น จะเกิดขึ้นก็ให้เกิดไป ให้เฝ้ามอง ศูนย์กลางกายเสมอ มองอย่างมีสติว่า สิ่งที่เราต้องการก็คือใจหยุด เมื่อเราไม่สนใจหนักเข้า ภาพเหล่านี้จะหายไปเอง อุปมาเหมือนแขกมาเยือนบ้านเราเป็น เจ้าของบ้าน ไม่ยอมเอาใจใส่เขา เขาก็จะ ต้องเก้อเขินกลับไป ด้วยความตั้งใจอันเข้มแข็งไม่มี เดินไปสู่ความสุข ตามหาพ่อ ๓๕