การสอนธรรมะและการอบรมศิษย์ : หน้า 24/26

๔๔ ภาพ : ภายในมหาวิหารเป็นที่ประดิษฐานรูปหล่อทองคำและรัตนอัฐิธาตุ ของคุณยายอาจารย์ มหารัตนอุบาสิกาจันทร์ ขนนกยูง ไม่ใช่เรื่องการเคร่งครัดตรงต่อระเบียบวินัยเท่านั้น แม้แต่เวลา ท่านก็ตรงต่อเวลาจนราวกับว่าท่านเป็นนาฬิกาเสียเอง ถึงเวลาใดทำ อะไร จะปฏิบัติตรงสม่ำเสมอไม่ผิดพลาด ไม่รู้สึกเหน็ดเหนื่อย ถึงจะ เจ็บไข้ก็ไม่ยอมแพ้ ปฏิบัติหน้าที่ไปทั้งไม่สบายอย่างนั้น ถ้าเป็นมากลุก ไม่ไหวก็นอนออกคำสั่ง ไม่มีย่อท้อ การสั่งสอนอบรมศิษย์ท่านทำด้วยความเมตตา แม้ตนเองจะ ไม่มีลูก แต่จากการอบรมนั้นแสดงความหวังดีเสียยิ่งกว่าศิษย์ทุกคน เป็นลูก บิดามารดาของชาวโลกถึงจะห่วงใยบุตรธิดามากเท่าใด ก็ ห่วงกันได้เพียงชีวิตเดียวนี้ แต่คุณยายอาจารย์ห่วงลูกศิษย์นั้นห่วงทั้ง ชาติปัจจุบันและอนาคตชาติต่อๆ ไป ท่านจะเน้นและกระตุ้นให้ศิษย์ ทุกคนฝักใฝ่ในการทำความดีอย่างไม่มีที่หยุดที่พอ ให้พยายามละ กิเลสโดยชี้แจงอย่างละเอียดลออ ซึ่งบางครั้งชาวโลกจะเห็นเป็นของ ธรรมดา แต่ท่านเอามาแจกแจงจนเราซาบซึ้งใจว่า นั่นแหละเป็น กิเลสอย่างละเอียดทีเดียว ความมหัศจรรย์ที่น่าคิดอีกประการคือ คุณยายอาจารย์ไม่มี ความรู้ทางโลกเลย เดือนหนึ่งปีหนึ่งจะออกนอกที่พักแทบจะนับครั้งถ้วน แต่ถ้าศิษย์คนใดมีปัญหา ไม่ว่าจะเรื่องส่วนตัว เรื่องครอบครัว หรือ เรื่องราชการ ซึ่งบางครั้งผู้เป็นเจ้าของเรื่องหาทางออกไม่ได้ ถ้า กราบเรียนปรึกษาท่านจะไม่มีใครผิดหวังจากคำแนะนำนั้นสักครั้งเดียว จะต้องได้รับผลสำเร็จอย่างมหัศจรรย์ทุกคราว โดยเฉพาะถ้าเป็น ปัญหาเฉพาะหน้าแล้ว สุดที่จะกล่าวชมปฏิภาณของท่านได้ แต่เดิมด้วยคิดว่าตนเองไม่มีความรู้ทางหนังสือ การสอนผู้อื่น คงลำบาก เพราะความรู้ที่มีอยู่ได้จากภาคปฏิบัติล้วนๆ จึงไม่คิดจะ สอนใคร ครั้นรำลึกถึงคำสั่งครั้งสุดท้ายของหลวงปู่ที่ให้ไว้ว่า ให้ช่วย กันเผยแผ่วิชชาธรรมกายของพระพุทธองค์ คุณยายอาจารย์จึงต้อง รับหน้าที่อบรมสั่งสอนผู้ใฝ่ธรรมตลอดมา... ผู้ให้กำเนิดวัดพระธรรมกาย เมื่อตอนที่คุณยายอาจารย์พบกับหลวง พ่อธัมมชโย ซึ่งขณะนั้นยังเป็นนักเรียน โรงเรียนสวนกุหลาบ หลวงพ่อมาขอคุณ ยายอาจารย์บวช คุณยายอาจารย์ก็บอกว่า ให้ไปเรียนมาให้จบเสียก่อนแล้วจะบวชให้ เดินไปสู่ความสุข ตามหาพ่อ ๔๕