การบวชและการค้นพบชีวิต วารสารอยู่ในบุญ ปี 2554 ฉบับที่ 108 เดือนตุลาคม หน้า 32
หน้าที่ 32 / 89

สรุปเนื้อหา

พระญาณเดช อนนุตาโภ อายุ ๒๒ ปี ศูนย์อบรมวัดพระธรรมกาย จังหวัดปทุมธานี ท่านเติบโตมาในครอบครัวที่ไม่สมบูรณ์สัก เท่าไร พ่อไปทางแม่ไปทาง คุณอาจึงรับไปอุปการะ เลี้ยงดู พอโตเป็นวัยรุ่นจึงได้ย้ายไปอยู่กับพ่อ แต่ก็ ไม่ค่อยคุ้นเคยกัน เพราะห่างกันไปนาน และพ่อก็ดุ มาก ๆ เนื่องด้วยฐานะทางบ้านไม่ค่อยดี ท่านจึงสู้ ชีวิตด้วยการเรียนหนังสือไปด้วยทำงานพิเศษไปด้วย ตั้งความหวังเอาไว้ว่า สักวันหนึ่งจะต้องมีอนาคตที่ สดใสและมีชีวิตที่สมบูรณ์แบบมากกว่านี้ แต่ก่อนโยมพ่อของท่านชอบเล่นการพนันและ ตีไก่ แต่พอโยมพ่อได้มาบวชในโครงการบวชพระ แสนรูปของวัดพระธรรมกาย โยมพ่อก็เปลี่ยนไปเป็น คนละคน เลิกเล่นการพนัน และไม่ไปตีไก่อีกเลย วันหนึ่งโยมพ่อมาบอกกับท่านว่า “เดี๋ยวจะให้ไปบวช นะ" คำพูดประโยคนี้เหมือนสายฟ้าฟาดที่กลางใจ เพราะท

หัวข้อประเด็น

- การบวชและการค้นพบชีวิต

ข้อความต้นฉบับในหน้า

พระญาณเดช อนนุตาโภ อายุ ๒๒ ปี ศูนย์อบรมวัดพระธรรมกาย จังหวัดปทุมธานี ท่านเติบโตมาในครอบครัวที่ไม่สมบูรณ์สัก เท่าไร พ่อไปทางแม่ไปทาง คุณอาจึงรับไปอุปการะ เลี้ยงดู พอโตเป็นวัยรุ่นจึงได้ย้ายไปอยู่กับพ่อ แต่ก็ ไม่ค่อยคุ้นเคยกัน เพราะห่างกันไปนาน และพ่อก็ดุ มาก ๆ เนื่องด้วยฐานะทางบ้านไม่ค่อยดี ท่านจึงสู้ ชีวิตด้วยการเรียนหนังสือไปด้วยทำงานพิเศษไปด้วย ตั้งความหวังเอาไว้ว่า สักวันหนึ่งจะต้องมีอนาคตที่ สดใสและมีชีวิตที่สมบูรณ์แบบมากกว่านี้ แต่ก่อนโยมพ่อของท่านชอบเล่นการพนันและ ตีไก่ แต่พอโยมพ่อได้มาบวชในโครงการบวชพระ แสนรูปของวัดพระธรรมกาย โยมพ่อก็เปลี่ยนไปเป็น คนละคน เลิกเล่นการพนัน และไม่ไปตีไก่อีกเลย วันหนึ่งโยมพ่อมาบอกกับท่านว่า “เดี๋ยวจะให้ไปบวช นะ" คำพูดประโยคนี้เหมือนสายฟ้าฟาดที่กลางใจ เพราะท่านยังเรียนไม่จบและยังไม่อยากบวช แต่พ่อ ก็พูดอีกว่า “นี่ขนาดแค่เรียนยังบอกว่าไม่มีเวลา ถ้า ทำงานแล้วจะมีเวลาหรือ ยังไง ๆ ก็ต้องบวช ถ้าได้ บวชเดียวก็ดีเองแหละ” แล้วก็เล่าเรื่องการบวชให้ฟัง ๆ สุดท้ายท่านก็ตกลง เพราะลึก ๆ ในใจอยากบวช ให้พ่อ อยากทำให้ท่านมีความสุข หลังจากที่ได้บวช และได้ปฏิบัติธรรม จึงทำให้ท่านรู้ว่า ชีวิตได้เปลี่ยน แปลงไปอย่างไร “อาตมาเคยฝึกนั่งสมาธิมาบ้าง แต่พอมาเข้า โครงการแล้วต้องนั่งทุกวัน มันก็เลยปวดไปหมด พอ หลวงพ่อสอนว่า ใสในใส” อาตมาก็นึกในใจตามว่า “ปวดในปวด ใจวอกแวกเหมือนมีใครเอาโปรเจกเตอร์ มาฉายอยู่ในหัว ทำให้เห็นภาพเหตุการณ์อะไรไม่รู้ เยอะแยะไปหมด พอวันต่อ ๆ มาได้ยินหลวงพ่อสอน ว่า “มีอะไรให้ดูก็ดูไป” อาตมาก็ไม่รู้จะดูอะไรเพราะ มันมืดมิดไปหมด นั่งปวดแล้วปวดอีก มืดแล้วมืดอีก จนผ่านไปเป็นเดือนจึงลองนึกถึงดวงแก้ว ก็เห็นเป็น ลูกปิงปอง บางทีลูกปิงปองก็กลายเป็นดวงแก้วใส ๆ บางทีก็เด้งมาอยู่ข้างหน้าบ้าง เด้งไปอยู่ในกลางท้อง บ้าง แต่ก็มีสมาธิขึ้นเรื่อย ๆ “จนวันหนึ่ง ลองนึกถึงองค์พระและภาวนา “สัมมา อะระหัง” อาตมารู้สึกว่าใจมันนิ่งมาก นิ่ง อย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ว่าง โล่ง ความปวดเมื่อย หายไปหมด ตอนนั้นได้ยินเสียงอะไรก็ไม่สะทก สะท้าน แล้วเสียงนั้นก็ค่อย หรี่ลงจนหายไป ทุกอย่างเงียบมาก แล้วอาตมาก็เห็นดวงแก้วอยู่ใน องค์พระ ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าเห็นได้อย่างไร พอ ๆ Aco "..การบวชในครั้งนี้เป็นเหมือนของขวัญที่ล้ำค่าที่สุด ในชีวิตที่โยมพ่อได้มอบให้กับอาตมา ตั้งแต่ได้เห็น องค์พระ อาตมาก็ได้ค้นพบวิธีเติมเต็มชีวิตให้สมบูรณ์ อาตมารู้แล้วว่า เราเกิดมาทําไม และเราสามารถแก้ไข ชีวิตของเราให้ดีขึ้นได้ด้วยการสั่งสมบุญ..” 38
แสดงความคิดเห็นเป็นคนแรก
Login เพื่อแสดงความคิดเห็น

หนังสือที่เกี่ยวข้อง

Load More