การเลือกเส้นทางชีวิตและการกลับสู่ธรรม : หน้า 70/89

66 ๒๕๔๖ รุ่นพี่ที่เคยชวนลูกเข้าชมรมพุทธฯ มาเป็นกัลยาณมิตรให้ลูกอีกครั้ง โดยชวนลูกกลับไปช่วยงานในวัด ลูกอยากกลับวัดมาก จึงตัดสินใจบอกแฟนว่า “ผมขอเลือกอยู่เส้นทางที่อยู่แล้วสบายใจ มีความสุข ถ้ารักกันจริงต้องไปด้วยกัน แต่แฟนไม่ยอมเลือกทางเดียวกับลูก สุดท้ายลูกจึงตัดใจจากเธอ JW Yo อารมณ์ของคุณพ่อ ครั้งหนึ่งคุณพ่อเมาตบหน้าคุณแม่ อย่างแรง และต่อยจนคุณแม่หน้าบวม ลูกรู้สึกสงสาร คุณแม่มาก ที่เจ็บเสียจนกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ สีหน้า ซีดสลด ฉายความทุกข์ให้เห็นอย่างเด่นชัด หลาย ครั้งที่คุณแม่ต้องนิ่งดั่งศิลา ทนอยู่ในสภาพอย่างนี้ และเก็บความชอกช้ำซ่อนไว้ในก้นบึ้งของหัวใจ เพราะ คุณแม่ไม่อยากให้ครอบครัวต้องบ้านแตกสาแหรกขาด ปี ๒๕๔๓ คุณพ่อป่วยหนักร่างกายไม่มีเรี่ยวแรง เข้ารักษาตัวที่โรงพยาบาลประมาณ ๒ เดือน จน อาการดีขึ้นสามารถกลับมาอยู่ที่บ้านได้ แต่ก็มีอาการ หลง ๆ ลืม ๆ และไม่ค่อยมีเรี่ยวแรง จนกระทั่งวันที่ ๒๕ กันยายน พ.ศ. ๒๕๕๘ ท่านก็ได้จากพวกเราไป ซึ่งก่อนที่ท่านจะสิ้นใจนั้น ท่านหายใจไม่ออกและมี น้ำตาไหล ตอนที่คุณพ่อยังอยู่ คุณแม่และลูก ๆ พยายามขอให้ท่านเลิกดื่มเหล้าจะได้อยู่กับครอบครัว ไปนาน ๆ แต่คุณพ่อก็ปฏิเสธมาตลอด บอกว่า พ่อ ยังไม่ตายตอนนี้หรอก “เขา” บอกว่าพ่อจะอยู่ได้ถึง อายุ ๔๐ “เขา” ถึงจะเอาตัวไป ผมก็ไม่รู้หรอกว่า "เขา" ที่คุณพ่อเอ่ยถึงนั้นคือใคร สุดท้ายพ่อก็จากไป เมื่ออายุเพียง ๖๔ ปี ยังไม่ทันถึง ๘๐ ปี ตามที่ “เขา” บอกไว้ ตัวลูกในวัยเด็กตั้งใจศึกษาเล่าเรียนจนสอบเข้า คณะวิศวกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ ได้ในปี ๒๕๓๘ แต่ขณะเรียนในมหาวิทยาลัย ลูก กลับใช้เวลาว่างส่วนใหญ่กับการตั้งวงเหล้ากับเพื่อน 39 JNVG วันมาฆบูชาปี ๒๕๔๐ ต่อมาวันหนึ่งลูกได้พบแผ่นป้าย ติดอยู่ที่ชมรมพุทธฯ มีใจความสั้น ๆ ว่า “บวช ๆ ทดแทนคุณ ครั้งหนึ่งในชีวิตลูกผู้ชาย” ลูกตัดสินใจ บวชเป็นธรรมทายาท รุ่นที่ ๒๕ ในปี ๒๕๔๐ นั้นเอง หลังจากบวชแล้วทำให้เกิดความดีที่เกาะเกี่ยวเหนี่ยว ตั้งอยู่ในหัวใจ เมื่อลาสิกขากลับไปเรียน ลูกก็ได้ช่วย เหลืองานของชมรมพุทธฯ อย่างสม่ำเสมอ และมี ผลการเรียนที่ดีขึ้น เมื่อขึ้นชั้นปีที่ ก็ได้รับเลือก เป็นประธานชมรมพุทธฯ Pē หลังจากเรียนจบปริญญาตรี ลูกได้ทํางานด้าน ก่อสร้าง ต้องตระเวนไปตามจังหวัดต่าง ๆ ทำให้เริ่ม ห่างจากวัด นาน ๆ ครั้งจึงจะได้มีโอกาสไปวัด แล้ว ลูกก็ไปมีแฟน จนถึงขั้นเตรียมจะสร้างเรือนหอ แต่ แฟนไม่ชอบวัดอย่างมาก ๆ พูดถึงวัดทีไรเป็นต้อง ทะเลาะกัน เพราะเธอรับฟังแต่ข้อมูลที่มีคนเขาใส่สี ตีไข่เกี่ยวกับวัดในแง่ผิด ๆ โดยที่ไม่ยอมเข้าไปพิสูจน์ ด้วยตัวเองเลย จนปี ๒๕๔๖ รุ่นพี่ที่เคยชวนลูกเข้า ชมรมพุทธฯ มาเป็นกัลยาณมิตรให้ลูกอีกครั้ง โดย ชวนลูกกลับไปช่วยงานในวัด ลูกอยากกลับวัดมาก จึง ตัดสินใจบอกแฟนว่า “ผมขอเลือกอยู่เส้นทางที่อยู่ แล้วสบายใจ มีความสุข ถ้ารักกันจริงต้องไปด้วยกัน” แต่แฟนไม่ยอมเลือกทางเดียวกับลูก สุดท้ายลูกจึง ตัดใจจากเธอ เลิกสร้างหอเธอ กลับมาสร้างหอฉันฯ ซึ่งเป็นโครงการก่อสร้างสำคัญของวัดชิ้นแรกของลูก ทีเดียว ปี เป็นผลให้การเรียนแย่ลงมาก ลูกกลุ้มใจมาก กลัวจะ ต่อมาลูกก็รับหน้าที่ดูแลโครงการก่อสร้าง เรียนไม่จบ จนเมื่อขึ้นปี ๒ รุ่นพี่ที่เรียนอยู่คณะเดียว อาคาร ๖๐ ปี งานนี้ลูกพบกับปัญหาอุปสรรคอยู่บ้าง กันคนหนึ่ง ชวนลูกเข้าชมรมพุทธฯ ซึ่งก็เป็นสะพาน แต่ก็ทุ่มเทเต็มที่ให้กับงานทั้งใจและกาย บางครั้งก็ เชื่อมบุญทำให้ลูกมีโอกาสไปวัดพระธรรมกายใน ต้องอดนอน ต้องอดทน ต้องปลุกเร้าทีมงานให้สู้