ชิตัง เม เราชนะแล้ว : หน้า 6/84

ถวายผ้าห่มผืนนี้แด่พระบรมศาสดา เพื่อบูชาธรรม พระองค์ แต่ก็กังวลใจว่า ถ้าเราถวายผ้าผืนนี้แล้ว นางพราหมณีจะไม่มีผ้าห่มสำหรับคลุมกายเลย ในขณะที่พราหมณ์กำลังคิดว่าจะถวายดีหรือ ไม่ถวายดีนั้น มัจเฉรจิต คือ ความตระหนี่ได้เกิดขึ้น และครอบงำกุศลจิตของเขาเอาไว้ พราหมณ์จึงไม่ สามารถเอาชนะความตระหนี่ที่เกิดขึ้นในใจได้ จน เวลาล่วงปฐมยามไปแล้ว ครั้นมัชฌิมยาม พราหมณ์ก็ยังไม่สามารถ ตัดใจถวายได้ จนล่วงมาถึงปัจฉิมยาม บุญเก่าได้ กระตุ้นเตือนให้เขาคิดว่า “ถ้าหากเราไม่สามารถ กำจัดความตระหนี่ออกจากใจได้ เราจะพ้นจาก ความทุกข์อันแสนสาหัสนี้ได้อย่างไร" เมื่อคิดได้ดังนี้ จึงตัดใจน้อมผ้าเข้าไปถวายพระบรมศาสดา เมื่อคิด จะให้ กระแสบุญก็เกิดขึ้นในกลางกาย บุญได้กำจัด ผังจนซึ่งเป็นความตระหนี่ให้หลุดร่อนออกไปจากใจ พราหมณ์เต็มเปี่ยมไปด้วยความสุขความเบิกบาน ไม่อาจจะเก็บความปีตินี้เอาไว้ในใจเพียงคนเดียว จึงได้เปล่งถ้อยคำดังก้องไปทั่วธรรมสภาว่า "ชิตัง เม ชิตัง เม ชิตัง เม” แปลว่า เราชนะแล้ว เราชนะแล้ว เราชนะแล้ว พระเจ้าปเสนทิโกศลฟังธรรมอยู่ในที่นั่นด้วย ได้สดับเสียงพราหมณ์ จึงตรัสถามราชบุรุษว่า “เจ้าจงไปถามพราหมณ์ดูสิว่า เขาชนะอะไร ฉันไป รบทัพจับศึกได้ชัยชนะกลับมายังไม่เห็นกู่ร้องก้องดัง หรือดีอกดีใจเหมือนพราหมณ์เฒ่าคนนี้เลย” เมื่อ ราชบุรุษไปถาม ก็ได้รับคำตอบว่า “พราหมณ์ชนะ ใจตนเองแล้ว เพราะได้พยายามตัดใจถวายทานถึง ล ครั้ง และในครั้งสุดท้าย เขาสามารถเอาชนะความ ตระหนี่ได้ จึงเกิดความปลื้มสุดขีด” เมื่อพระราชา ทราบความเช่นนั้นแล้ว ทรงดำริว่า “พราหมณ์ผู้นี้ ทำสิ่งที่คนทั่วไปทำได้โดยยาก” จึงเกิดความเลื่อมใส ถึงขนาดรับสั่งให้พระราชทานผ้าสาฎกเนื้อดีแก่ พราหมณ์ ๑ คู่ P