ความศักดิ์สิทธิ์ของวัด : หน้า 55/84

G'O ความศักดิ์สิทธิ์ที่แท้จริงของวัดนั้น อยู่ที่การให้ “พระธรรมคำสอน” ที่สามารถยก ระดับจิตใจของผู้คนในสังคม ให้มีความศรัทธาในพระรัตนตรัย เข้าถึงโลกุตรธรรมหลุดพ้น จากกิเลส นี่คือความศักดิ์สิทธิ์โดยธรรมของวัด ได้แก่ “วัดที่มีความศักดิ์สิทธิ์โดยธรรม” นั้น จะต้องทำ “หน้าที่หลักของวัด ๒ ประการ ประการที่ คือ การเป็นโรงเรียนสอนศีลธรรมให้กับประชาชนในท้องถิ่น ๑ ประการที่ ๒ คือ การเป็นบุญสถานอันศักดิ์สิทธิ์เหมาะแก่การปรารภความเพียร เพื่อ การบรรลุธรรมของประชาชนในท้องถิ่น ๒ วัดที่ทําหน้าที่หลักทั้ง ๒ ประการนี้ได้สมบูรณ์ ย่อมเป็นวัดที่มีความศักดิ์สิทธิ์โดยธรรม เพราะท่าหน้าที่แจกจ่ายโลกุตรธรรมให้แก่สังคมได้จริง ด้วยเหตุนี้ การเปิดโรงเรียนสอนศีลธรรมอย่างถูกต้องเหมาะสม ก็คือ การทุ่มเท แนะนำสั่งสอนอบรมประชาชนให้เข้าถึงพระรัตนตรัยในตัว อันเป็นทางดับทุกข์ให้กับชีวิต ดับทุกข์ให้แก่สังคมนั่นเอง ประชาชนที่ไปบำเพ็ญภาวนาที่วัดจนเข้าถึงพระรัตนตรัยในตัว ย่อมให้ความเคารพ สักการะวัด ในฐานะที่เป็นดินแดนศักดิ์สิทธิ์แห่งการบรรลุธรรม เพราะตระหนักดีว่าเป็น ภาระหนักอย่างยิ่งของทั้งพระภิกษุและเจ้าหน้าที่วัดทุกระดับ ดังนั้น วัดใดก็ตาม ที่ทั้งพระภิกษุและญาติโยมต่างบำเพ็ญเพียรจนสามารถเข้าถึง โลกุตรธรรม คือ การเข้าถึงพระรัตนตรัยในตัว วัดแห่งนั้นย่อมเป็นวัดศักดิ์สิทธิ์ เพราะทำให้ พระพุทธศาสนาเกิดความมั่นคง มีอายุยืนยาว ไม่เสื่อมสูญจากพระสัทธรรม ๓. ความเกื้อกูลต่อพระพุทธศาสนาของพระภิกษุและญาติโยม ตั้งแต่ครั้งสมัยพุทธกาลแล้ว พระสัมมาสัมพุทธเจ้าทรงชี้ให้เห็นตลอดมาว่า "วัด" เกิดขึ้นจากความเกื้อกูลช่วยเหลือกันของทั้งพระภิกษุและญาติโยม ดังที่ทรงประทานโอวาท ไว้ใน "พหุการสูตร" ว่า "คฤหัสถ์ผู้อยู่ครองเรือนและบรรพชิตผู้ไม่อยู่ครองเรือนทั้ง ๒ ฝ่าย ต่างอาศัยกันและกัน จึงบรรลุสัทธรรม อันเป็นแดนเกษมจากโยคะอันยอดเยี่ยมได้ ฝ่ายบรรพชิตผู้ไม่อยู่ครองเรือนย่อมต้องการปัจจัย ๔ คือ จีวร บิณฑบาต เสนาสนะ และคิลานปัจจัยเภสัช อันเป็นเครื่องบรรเทาอันตรายจากฝ่ายคฤหัสถ์ 3 พหุการสูตร, ขุ. อิติ. ๒๕/๑๐๗/๔๘๗ (มจร.) ๖๕