ประสบการณ์การนั่งสมาธิ : หน้า 33/84

อุบาสิกาแก้ว ณัฐนิจชา จันทรส PoมพSEXME ฝาง สมัค ดนันทา ดไชยมง อายุ ๑๙ ปี จากศูนย์อบรมวัดเหมือง!! วัดนันทาราม จ.เชียงใหม่ 25 -0/ ก.พ. ฟรีไม่แน่ "ในวันแรกที่นั่งสมาธิ ดิฉันได้ตั้งจิตอธิษฐาน ว่า “ขอบุญกุศลช่วยให้นั่งสมาธิได้ดี ๆ ขอให้ได้เห็น รักแม่..อยากให้แม่ได้บุญ ไม่คิดอะไร หลวงปู่ หลวงพ่อ และคุณยาย ให้ใจสงบด้วยเถิด” แล้วก็ประคองใจนิ่ง นั่งไปเรื่อย ๆ รู้สึกสบายใจมาก ไม่นานก็เห็นรูปปั้นหลวงปู่ในท่านั่ง ๆ สมาธิลอยขึ้นมาตรงกลางท้อง แล้วก็เห็นวงกลม ลอยมาตรงหน้า พอมองเข้าไปกลับเห็นเป็นตัวเอง สบาย ๆ ๆ ๆ เป็น ในใจก็นึกขึ้นมาว่า ท่าไมเราไปนั่งอยู่ตรงหน้าโน้นได้ แต่แป๊บเดียวภาพก็หายไป พอถึงรอบเย็นก็นั่งวางใจ แบบเดิม อธิษฐานถึงมหาปูชนียาจารย์ แล้วก็ทำใจ ไปเรื่อย ๆ ไม่นานก็เห็นวงกลม วงใหญ่มากอยู่ในกลางท้อง พอท่าใจนิ่ง ๆ วงนั้น ก็ค่อย ๆ แคบลง แล้วอยู่ ๆ ก็มีลูกแก้วใส ๆ บริสุทธิ์ ขนาดประมาณกำปั้นมือพุ่งขึ้นมาจากในวงกลมนั้น แล้วดวงแก้วก็ขยายใหญ่ขึ้น ๆ จนเท่ากับลูกฟุตบอล เห็นชัดมาก ดวงแก้วมีแสงสว่างแวววาว สวยงาม ดิฉันไม่เคยเห็นลูกแก้วที่ไหนจะใสแจ๋วแบบนี้มาก่อน เลย สักพักดวงแก้วก็ลอยหายไป แล้วก็มีดวงใหม่ ขึ้นมาแบบเดิมอีก เป็นอย่างนี้ซ้ำ ๆ ตอนนั้นใจนิ่ง อย่างเดียว จิตมันเงียบมาก แม้จะได้ยินเสียงอะไร ก็ไม่เข้าไปในใจ เหมือนในความคิดของเรามีแต่ ดวงแก้วอย่างเดียว หลังจากนั้นไม่ว่าจะนั่งสมาธิอีก กี่ครั้ง ใจก็จะนิ่งง่ายมาก รวมใจแป๊บเดียวดวงแก้ว ก็พุ่งขึ้นมาให้เห็นเลย พอลืมตาแล้วก็รู้สึกสบายไป ทั้งตัว จิตใจเบิกบาน ภูมิใจ ปลื้มใจสุด ๆ อยู่กับ ความปลื้มตลอดเวลา ตั้งแต่ตื่นนอนไปจนเข้านอน อุบาสิกาแก้วณัฐนิจชา จันทรส อายุ ๑๙ ปี ตัวแทนอุบาสิกาแก้วหน่ออ่อน จากศูนย์อบรมวัดนันทาราม อ.ฝาง จ.เชียงใหม่ "หนูเป็นคนรักแม่มาก เพราะแม่รักหนูและ ดูแลหนูเป็นอย่างดี หนูคิดเสมอว่าจะต้องตอบแทน บุญคุณของแม่ให้ดีที่สุดเช้าวันหนึ่งมีรถกระจายเสียง ชวนบวชอุบาสิกาแก้วหน่ออ่อนวิ่งผ่านหน้าบ้าน หนูก็ คิดได้ทันทีว่านี่แหละจะเป็นการตอบแทนบุญคุณของ แม่ที่ดีที่สุด หนูจึงรีบวิ่งไปบอกแม่ แม่ ๆ หนูอยาก บวช หนูจะบวชให้แม่นะ หนูรักแม่ค่ะ สองวันแรก ที่ได้นั่งสมาธิ หนูนั่งแทบไม่ได้เลย เพราะใจไม่อยู่ กับเนื้อกับตัว อาจเป็นเพราะหนูเพิ่งจบชั้น ม. 5 ก็ เลยมีเรื่องต้องคิดเยอะ จนถึงช่วงค่ำของวันที่ มีนาคม หนูลองนั่งนึกถึงดวงแก้วตามที่พระอาจารย์ สอน พอนั่งไปได้สักพักก็รู้สึกว่า ใจเป็นสมาธิมาก แล้วพอถึงจุด ๆ หนึ่ง หนูก็รู้สึกว่า ตัวมันเหวี่ยง แรงมาก เหวี่ยงแรงสุด ๆ จนหนูตกใจลืมตา เพราะ กลัววิญญาณจะหลุดออกจากร่าง พอก่อนเข้านอน หนูก็ยังคาใจกับอาการเหวี่ยง จึงลองนั่งสมาธิแบบ เดิมอีกสักพัก ตัวก็เหวี่ยงอีก แถมเหวี่ยงแรงยิ่งกว่า เก่า แรงมากจนอยากจะอาเจียน จึงเลิกนั่ง ๑ “ในช่วงบ่ายของวันที่ ๒ มีนาคม ๒๕๕๔ พระอาจารย์เอาภาพกากบาทที่มีจุดรวมแ วมแสงตรงกลาง มาให้ดู คราวนี้หนูลองจินตนาการตามแต่ก็นึกไม่ออก ๓๕