การอยู่ร่วมกันในสังคม : หน้า 23/89

หยดน้ำใสต่างไหลรวมกันเป็นแม่น้ำลำคลอง ทอดยาวลงสู่ห้วงมหาสมุทร เป็นดังเส้นเลือดใหญ่ ที่หล่อเลี้ยงทุกชีวิตให้ าเนินไปอย่างผาสุกจะเห็นได้ ว่าทุกสิ่งทุกอย่างในธรรมชาติ ต่างผลัดกันเป็นทั้ง ผู้ให้และผู้รับเรื่อยมาตั้งแต่ดึกดำบรรพ์ ดุจดังกงล้อ ที่หมุนวนสร้างความสมดุลให้เกิดขึ้น เมื่อหันกลับมาพิจารณาสังคมมนุษย์ ทุกคน ที่เกิดมาล้วนต้องพึ่งพาอาศัยซึ่งกันและกันทั้งสิ้น ไม่มีใครเลยจะยอมรับว่า เขาสามารถดำรงชีวิตอยู่ ได้เพียงลำพังโดยไม่ต้องพึ่งพาอาศัยใคร เพราะ อย่างน้อยที่สุด เมื่อแรกเริ่มลืมตาขึ้นมาดูโลก ก็พบ สายตาเอื้ออาทรและอ้อมอกอบอุ่นของผู้เป็นมารดา บิดา คอยให้ความรักความเอาใจใส่ดูแล มีครูอาจารย์ คอยถ่ายทอดวิชาความรู้ และญาติมิตรให้ความค้ำจุน รอบข้าง จะมีใครหวนคิดถึงความจริงข้อนี้บ้างหรือไม่ว่า การอยู่รอดของทุกชีวิตที่สืบทอดกันมาอย่างต่อเนื่อง ยาวนาน ล้วนอยู่ภายใต้กำหนดขอบเขตของคำว่า “ให้” เพียงคำเดียวเท่านั้น เช่นเดียวกับการสร้างสันติสุขให้เกิดขึ้นในสังคม ย่อมเกิดจากจุดเริ่มต้นคือคำว่า “ให้” ช่วยแก้ไข ความตระหนี่ และความเบียดเบียนที่เกาะกินใน ดวงใจ ด้วยการขยายใจให้กว้างขวางได้พันธนาการ ใดมาขีดคั่น