การสร้างบุคลากรเผยแผ่พระพุทธศาสนา : หน้า 53/89

ขยายงานออกไปสู่คนท้องถิ่นด้วยความปรารถนาดี ในหมู่ชนทุกระดับชั้นได้ไม่ยาก แต่การที่พระพุทธศาสนาจะได้บุคลากรที่มี ฝีมือการเผยแผ่ในระดับการกำจัดกิเลสนั้น ก็ไม่ใช่ เรื่องง่าย เพราะผู้ที่จะสอนผู้อื่นได้ในระดับนี้ นอกจากจะต้องฝึกตนเองให้เป็นต้นแบบการ ดำเนินชีวิตและต้นแบบการรักษาศีลแล้ว สิ่งที่ขาด ไม่ได้เลยก็คือ ต้องเป็นต้นแบบการฝึกสมาธิเพื่อการ เข้าถึงธรรมอย่างเอาชีวิตเป็นเดิมพันอีกด้วย โดยผู้ ที่ทำหน้าที่เผยแผ่จะต้องปฏิบัติตนอย่างทุ่มเทตาม แนวทางที่พระสัมมาสัมพุทธเจ้าทรงได้กำหนดไว้ ในโอวาทปาฏิโมกข์ที่ว่า ๑. อนูปวาโท คือ ห้ามกล่าววาจาว่าร้าย ล่วงเกินผู้หนึ่งผู้ใดในประเทศนั้นๆ ไม่ว่าเด็ก ผู้ใหญ่ หญิงหรือชาย ๒. อนูปฆาโต คือ ห้ามทำร้ายเบียดเบียน ใครๆ แม้แต่สัตว์ ๓. ปาฏิโมกเข จ สังวโร คือ ตั้งใจรักษาศีล และมารยาทของตน ตลอดจนกฎหมายอย่าง เคร่งครัด C. มัตตัญญุตา จ ภัตตัสมิง คือ ต้อง เป็นต้นแบบการใช้ปัจจัย ๔ ในการดำเนินชีวิตด้วย ความประหยัดและตามความจำเป็น ๕. ปันตัญจ สยนาสนัง คือ ต้องระมัดระวัง ในการเข้าไปอยู่อาศัยตลอดจนพักค้างในสถานที่ ซึ่งต้องเหมาะสมแก่ผู้ทรงศีล ไม่ไปในสถาน ที่ไม่ควรไป (อโคจร) เพราะแม้ไม่ผิดกฎหมาย แต่ ผู้คนในสังคมอาจตำหนิติเตียนเอาได้ ต่างๆ ซึ่งต้องเ 5. อธิจิตเต จ อาโยโค คือ ต้องตั้งใจฝึก สมาธิอย่างเอาชีวิตเป็นเดิมพันเป็นประจำทุกวัน โดยเฉพาะเมื่อถึงกำหนดเวลานั่งสมาธิในแต่ละวัน ห้ามมีข้อแม้เงื่อนไขไปทำอย่างอื่นโดยเด็ดขาด ผู้ที่ปฏิบัติตนในแต่ละวันตามนี้เท่านั้น จึง จะสามารถเป็นนักเผยแผ่ได้ เพราะเมื่อผู้คนใน ท้องถิ่นเห็นข้อวัตรปฏิบัติเช่นนี้แล้ว เขาย่อมเชื่อถือ ว่า บุคคลท่านนี้สามารถเป็นครูสอนศีลธรรมและ วิธีกำจัดกิเลสให้แก่เขาได้จริง เพราะได้ปฏิบัติตน เป็นต้นแบบทั้งในการดำเนินชีวิต การรักษาศีล และการทำภาวนาได้จริง ทำให้เขาเกิดความเชื่อถือ ว่าพระพุทธศาสนาและวิชชาธรรมกายมีคุณค่าต่อ ชีวิตของเขาจริง และนั่นคือโอกาสที่จะเผยแผ่ พระพุทธศาสนาเข้าไปสู่คนท้องถิ่นได้สําเร็จ เพราะฉะนั้น การส่งบุคลากรไปเผยแผ่ ในต่างประเทศจะต้องคัดเลือกคนที่ปฏิบัติได้ตามนี้ และเมื่อถึงคราวที่ทำหน้าที่เผยแผ่ให้แก่คนท้องถิ่น จะต้องมุ่งเป้าหมายที่ระดับการก่าจัดกิเลสอย่าง จริงจังและจริงใจ ซึ่งพระสัมมาสัมพุทธเจ้าทรง กำหนดหลักการไว้ชัดเจนว่า ต้องฝึกคนให้ละเว้น ความชั่ว ตั้งใจทำความดี และกลั่นใจให้ผ่องใส อยู่ เป็นนิตย์ ซึ่งเท่ากับทรงสั่งว่าต้องฝึกฝนอบรมให้ คนในท้องถิ่นนั้น "สร้างบุญเป็น" เพราะการสร้างบุญ อย่างต่อเนื่อง ก็คือ การสร้างนิสัยที่ดีๆ ควบคู่ไป กับการกำจัดกิเลสในใจให้หมดไปนั่นเอง แต่การที่ผู้เข้ามาศึกษาใหม่จะเต็มใจ สร้างบุญกับเราหรือไม่นั้น เราจะต้องตอบเขาให้ ชัดเจนก่อนว่า บุญคืออะไร? บุญคือพลังงานบริสุทธิ์ที่ไป ฆ่ากิเลสหรือความไม่รู้อันมืดมิดที่อยู่ในใจ ทำไมต้องสร้างบุญ? เพราะบุญเป็นที่มา ของความสุขและความเจริญในด้านต่าง ๆ ของชีวิต ทําอย่างไรจึงได้บุญ? บุญจะเกิดขึ้นได้ต่อ เมื่อบุคคลนั้นตั้งใจละเว้นความชั่ว ทำความดี และ กลั่นใจให้ผ่องใส อย่างจริงใจ จริงจังและต่อเนื่อง เพราะฉะนั้น ฉะนั้น เมื่อถึงคราวฝึกคน ก็ต้องฝึก ให้สร้างบุญเป็นทุกชนิด ทุกระดับ ทุกสภาพ การฝึกคนให้สร้างบุญเป็นนั้น นอกจาก เป็นการเผยแผ่พระพุทธศาสนาสู่คนท้องถิ่นแล้ว ยัง เป็นการเพิ่มบุญให้แก่ทีมงานเผยแผ่พระพุทธศาสนา