การเผยแผ่พระพุทธศาสนา : หน้า 55/89

๖๑ สรุป ๑. โอกาสให้ผู้อื่นได้ศึกษาวิธีทําภาวนาเพื่อเข้าถึง สันติสุขที่แท้จริงอันเป็นความดีสากลที่ทุกคนทำได้ และเป็นหนทางที่นำไปสู่ปัญญาและความบริสุทธิ์ ภายในที่ใช้ขจัดความไม่รู้ ความทุกข์ และความกลัว การเผยแผ่พระพุทธศาสนา คือ การขยาย ตนเองและโลกใบนี้ด้วยการทำภาวนาเพื่อขจัด กิเลสภายในให้หมดสิ้นไปอย่างเด็ดขาด ๔. บุคลากรที่จะไปเผยแผ่พระพุทธศาสนา ในต่างประเทศนั้น ต้องคัดเลือกบุคคลที่ตั้งใจ ฝึกฝนอบรมตนเองอย่างเอาชีวิตเป็นเดิมพัน เพราะ ต้องไปเป็นต้นแบบการดำเนินชีวิต ต้นแบบศีลธรรม และต้นแบบการกำจัดกิเลสอย่างเอาชีวิตเป็นเดิมพัน โดยต้องยึดเอาคำสอนใน “โอวาทปาฏิโมกข์” เป็น แม่บทสำคัญในการฝึกฝนอบรมตนเองอย่างจริงจัง และจริงใจให้ต่อเนื่องเป็นนิสัย แล้วบุคคลนั้นจึงจะ ให้หมดสิ้นไปจากใจของมวลมนุษยชาติอย่างเด็ดขาด อันเป็นที่มาของการขยายสันติภาพภายในไปสู่การ บังเกิดขึ้นของสันติภาพโลกได้อย่างแท้จริง ๒. การเผยแผ่พระพุทธศาสนา ไม่ใช่การ เปลี่ยนเชื้อชาติ ไม่ใช่การเปลี่ยนศาสนา ไม่ใช่การ เปลี่ยนเผ่าพันธุ์ และไม่ใช่การเผยแผ่วัฒนธรรม ของประเทศใดประเทศหนึ่งไปยังประเทศอื่นๆ เพราะ นอกจากไม่ใช่วัตถุประสงค์ที่แท้จริงของการเผยแผ่ พระพุทธศาสนาแล้ว ยังเป็นการจำกัดขอบเขตการ เข้ามาศึกษาพระพุทธศาสนาของคนในท้องถิ่นอีก ด้วย ทําให้การเผยแผ่พระพุทธศาสนาในช่วงเวลา ที่ผ่านมา จึงจํากัดวงอยู่เฉพาะคนเชื้อชาติเดียวกัน ที่ไปทำมาหากินอยู่ในประเทศนั้น ไม่ขยายตัวออก ไปอย่างที่ควรจะเป็น ๓. การเผยแผ่พระพุทธศาสนา ต้องมุ่งทา ในระดับการกำจัดกิเลสอย่างเอาชีวิตเป็นเดิมพัน เพราะคุณค่าของการตรัสรู้ของพระสัมมาสัมพุทธเจ้า อยู่ที่ ๓.๑ พระองค์สามารถเอาชีวิตเป็นเดิมพัน ในการกำจัดกิเลสได้หมดสิ้นเชื้อไม่เหลือเศษได้ สำเร็จด้วยพระองค์เอง ๓.๒ พระองค์สามารถสอนให้ผู้อื่นสามารถ เอาชีวิตเป็นเดิมพันในการกำจัดกิเลสได้หมดสิ้น เชื้อไม่เหลือเศษได้สำเร็จเช่นเดียวกับพระองค์ นั่นก็ย่อมหมายความว่า คุณค่าของ พระพุทธศาสนาที่มีต่อชาวโลก ก็คือ การเป็นศาสนา เตียวในโลกนี้ที่มุ่งสอนให้ทุกคนสร้างสันติสุขให้แก่ สามารถเป็นที่ตั้งแห่งความเลื่อมใสศรัทธาในสายตา ของผู้คนในท้องถิ่นนั้นๆ ได้จริง ประชาชนในท้องถิ่น นั้นๆ จึงจะเกิดความสนใจใคร่ศึกษาคำสอนใน พระพุทธศาสนาด้วยตัวของเขาเอง และนั่นคือ โอกาสที่จะขยายความรู้ในการท่าภาวนาเพื่อเข้าถึง สันติสุขภายในเข้าไปสู่ใจของชาวโลกได้อย่างแท้จริง ๕. การสืบทอดอายุพระพุทธศาสนา ต้อง สอนให้ประชาชนในท้องถิ่นนั้นเข้าใจเรื่อง “บุญ” และ "บารมี" และการที่เขาจะเข้าใจเรื่องบุญและบารมี ได้นั้น ก็ต้องสอนให้เขาเข้าใจเรื่องกฎแห่งกรรม และคุณค่าของการเกิดมาเป็นมนุษย์ ว่าเราเกิดมา เพื่อทำพระนิพพานให้แจ้ง แสวงบุญ สร้างบารมี เขา ถึงจะเข้าใจว่าบุญคืออะไร ทำไมต้องสร้างบุญ และ ทําอย่างไรจะได้บุญ เมื่อทุกคนเข้าใจอย่างนี้ แม้ จะมีคนมาวัดเป็นจำนวนมาก แต่เขาจะยินดีต่อการ ฝึกความเคารพ ความมีวินัย และความอดทนในการ สร้างบุญไปเป็นหมู่คณะ เพราะเขาเข้าใจแล้วว่า บุญนั้นสำคัญต่อการขจัดความทุกข์ ความกลัว อัน เกิดจากความไม่รู้ให้หมดไปจากชีวิตของเขาได้ อย่างไร บรรยากาศของการปฏิบัติธรรมในวัดก็จะ ไม่สูญเสียไป และวัดที่สร้างนั้น ก็จะกลายเป็น โรงเรียนเพื่อสอนการบรรลุธรรมให้แก่ประชาชนใน ท้องถิ่นของประเทศนั้นๆ ในรุ่นต่อ ๆ ไป