ข้อความต้นฉบับในหน้า
บทสัมภาษณ์เจ้าของ Case Study
กัลฯ รุ่งนภา พยมธน
กัลฯ สุรางค์รัตน์ โรจน์ทินกร กัลฯ กาญจนา ศรีสวัสดิ์
รุ่งนภา : ดีใจ หายห่วงที่คุณแม่ไปสบาย นี่แค่ท่านทำช่วงท้ายของชีวิตและทำไม่เยอะ แปลว่า
ก่อนหน้านี้เป็นห่วง เพราะคุณแม่นับถือศาสนาอื่น บุญนี้ใหญ่และแรง คุณครูไม่ใหญ่ท่านห่วงเรา จึง
ไม่เข้าใจเรื่องบุญ และตอนที่ท่านสิ้นลมเราก็ไม่ได้
อยู่ใกล้ท่าน.. ส่วนน้องสาวก็เป็นห่วงเขา หลังจากเขา
เสียชีวิตได้ ๒-๓ อาทิตย์ ก็ได้สร้างองค์พระธรรมกาย
ประจำตัวจารึกชื่อน้องสาวตามไปให้
รุ่งนภา : ส่วนตัวดิฉันเองก็ตั้งใจจะไม่น้อยใจ
ในการสร้างบารมีอีกแล้ว จะได้ไม่กระเด็นกระดอน
ไปไหนอีก... อยากเชิญชวนให้ทุกท่านมาสร้างองค์พระ
กันเยอะๆ เพราะเป็นบุญใหญ่มีอานิสงส์แรงมาก
ซึ่งได้เกิดกับคุณแม่ของตัวเองแล้ว
สุรางค์รัตน์ : เรา ๓ คนได้เจอผูกพันกัน
มากเหมือนพี่น้อง ตอนแรกสันนิษฐานว่า คุณแม่
ของคุณรุ่งนภาอย่างมากได้แค่ชั้นจาตุมหาราชิกา
เพราะความเชื่อของเขาห้ามไหว้พระ ไหว้พระบาป
เมื่อท่านได้ไปถึงชั้นดาวดึงส์ (เฟส ๓) ดีใจมากเลย
การทำหน้าที่ของเราไม่สูญเปล่า ตอนที่ไปชวนแม่
สร้างพระก็เอาโบรชัวร์ให้ท่านดู ชวนท่านสร้างพระ
ภายใน ซึ่งต่อไปจะเป็นที่รวมสงฆ์ทั่วโลก พอท่าน
เข้าใจ ท่านก็จะชวนลูกๆ หลานๆ มาร่วมบุญกับท่าน
พยายามหาบุญใหญ่ที่ทำน้อยได้เยอะ ทำมากได้
เยอะๆ..ท่านสอนอีกว่า บุญจะทำให้กรรมหนัก
เป็นเบา เบาเป็นหาย ถ้าตายก็ไปดี.. ตอนนั้นก็คิด
ว่า ขอให้ท่านเมื่อตายแล้วไปดี เพราะหมอบอกว่า
ไม่รอด ช่วงนั้นแม่ทรมานมาก หงุดหงิด ตอนเช้า
ไปบอกบุญท่าน เย็นวันนั้นเองทราบว่าแม่ไม่เจ็บแล้ว
กินข้าวได้ อยู่มาได้อีก เดือน และที่สำคัญ
“จานดาวธรรม” ช่วยท่านได้มาก เพราะลูกหลาน
อยู่คนละบ้านกับท่าน.. จานดาวธรรม DMC
หลวงพ่ออยู่กับท่านได้ตลอด ทำให้ท่านเข้าใจเรื่อง
กฎแห่งกรรม คุณครูไม่ใหญ่เป็นห่วงเรามาก ดังนั้น
บุญหล่อพระพลาดไม่ได้นะคะ
๓
ฟังฝันในฝันปลื้มมากที่เราเคย
กาญจนา :
เป็นกัลยาณมิตรให้กันและกันมา ชาตินี้ได้มา
ทำหน้าที่ร่วมกันอีก องค์พระธรรมกายทำเองด้วย
บอกบุญด้วยไม่ต่ำกว่า ๑๕๐ องค์ (สาธุ) ๒๒ เมษานี้
ไม่พลาดจะนำสาธุชนมาเยอะๆ ค่ะ
เรื่องนี้บอกให้เราทราบว่า “โลกขาดกัลยาณมิตรไม่ได้” การทำหน้าที่
กัลยาณมิตรก็เหมือนโดมิโน..... จะมีแรงกระทบต่อ ๆ กันไปไม่สิ้นสุด
แม้ต่างความเชื่อ.....เราก็คือพี่น้องท้องเดียวกัน ๒๒ เมษายน พ.ศ. ๒๕๕๑
ชวนกันมาเยอะ ๆ นะครับ
Reset/
78